Եվրախորհրդարանը տարածել է հայտարարություն, որտեղ հայտնում է, որ կառույցը չի դիտարկելու փետրվարին կայանալիք Ադրբեջանի նախագահի ընտրությունը: Եվրախորհրդի այդ որոշումն արհամարա՞նք է Ալիեւի հանդեպ, թե՞ «ծառայություն» կամ «նվեր»: Իհարկե Ադրբեջանի նախագահը հազիվ թե նեղսրտի, որ Եվրախորհրդարանը, որը նախորդ երկու տարիներին ընդունել է Բաքվի համար մի քանի տհաճ բանաձեւ, դիտարկի իր արտահերթ ընտրությունը:
Բայց, նաեւ տարօրինակ է, որ կառույցը որոշել է բաց թողնել այդ հնարավորությունը: Եվրախորհրդարանի պատգամավորները կարծում են, որ Ալիեւը չի՞ ունենա որեւէ խնդիր, հետեւաբար զանգվածային կեղծիքի անհրաժեշտություն, ըստ այդմ չե՞ն ուզում լինել նրա «տրիումֆի» վկաներ, թե՞ այստեղ դեր է խաղում այն, որ 2024 թվականը ընտրական տարի է հենց Եվրախորհրդարանի համար էլ, հետեւաբար դրա պատգամավորներին ավելի շատ հուզում է սեփական ընտրությունը, կամ, նրանց, ովքեր չեն փորձելու եւս մեկ անգամ, իրենց առաքելության ավարտին չի հուզում ոչինչ:
Բարդ է ասել, բայց ընթացիկ տարում հեռացող Եվրախորհրդարանի պարագայում գլխավոր հարցն անշուշտ այն չէ, թե ինչու՞ են որոշել չդիտարկել Ադրբեջանի նախագահի արտահերթ ընտրությունը, այլ այն, թե ինչու՞ օրինակ Լեռնային Ղարաբաղի հայության հանդեպ էթնիկ զտման, հակամարդկային քաղաքականություն իրականացնող Ադրբեջանի հանդեպ դեկլարատիվ բանաձեւերից անղին այդպես էլ չանցան եւ չփորձեցին ընդունել բանաձեւեր, որոնք Եվրահանձնաժողովին՝ Եվրամիության գործադիր կառույցին, կթելադրեին Բաքվի հանդեպ այլ որակի քաղաքականություն:
Քաղաքականություն, որը գործնական մակարդակում կհամապատասխաներ եվրոպական արժեհամակարգային, ինչպես նաեւ Եվրոպայի Խորհրդի ստանդարտների որակին, որի անդամ է նաեւ Ադրբեջանն ու որին անդամակցելիս պարտավորվել է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը կարգավորել խաղաղ ճանապարհով: Եթե Եվրամիությունը գործուն մակարդակում դրսեւորեր Ադրբեջանի հանդեպ այդ ամենին համարժեք քաղաքականություն, ապա մեծ է հավանականությունը, որ Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ իրադարձությունների զարգացումը կունենար որոշակիորեն այլ բնույթ: Իհարկե, հարցը հնչում է հռետորական, քանի որ բոլորն են հասկանում «ռեալ պոլիտիկի» պարագան:
Եվրամիությունն առաջնորդվեց դրանով, ինչով առաջնորդվում են բոլորը ուժային կենտրոնները, որ այս կամ այն էական շահն ունեն Կովկասում: Այստեղ թերեւս հետեւության կարիք ունեն Եվրոպայում ապրող մեր հայրենակիցները, որոնց մի զգալի մասը եվրոպացի ընտրող է, այլ կերպ ասած՝ նաեւ Եվրախորհրդարան ընտրող: Անշուշտ, նրանց թիվը բավականին փոքր է՝ ընդհանուր եվրոպական ընտրողների հանրագումարում, բայց համենայն դեպս ընտրական աշխուժություն ձեւավորելիս թերեւս պետք է դիրքորոշումներն ու վարքագիծը մշակվեն հենց «ռեալ պոլիտիկը» հաշվի առնելով, չբավարարվելով դեկլարատիվ պատմություններով:
