Խորհրդարանն առաջին ընթերցմամբ ընդունել է ՔՊ պատգամավոր Հայկ Սարգսյանի ներկայացրած օրենքի նախագիծը, որով առաջարկվում է ֆինանսական հատուցման դիմաց քրեական պատասխանատվությունից ազատել անձանց, որոնց 27 տարին լրացել է, որոնք օրենքի ընդունման պահին եղել են 25 տարեկան եւ խուսափել են զինվորական ծառայությունից: Այլ կերպ ասած, տրվում է փողով քրեական հետապնդումից ազատվելու հնարավորություն: Հեղինակը նախաձեռնությունը բացատրում է նրանով, որ՝ մեկ է, խուսփողները, որ գերազանցապես գտնվում են երկրից դուրս, չեն հայտնաբերվում ու չեն պատժվում, եւ այս դեպքում առավել նախընտրելի է նրանց տալ քրեական հետապնդումից ազատվելու հնարավորություն, ինչը կունենա նաեւ հավելյալ ֆինանսական էֆեկտ, որն էլ կուղղվի օրինակ բանակին: Թվում է, որ բավականին ռացիոնալ նախաձեռնություն է:
Մյուս կողմից, դժվար է չհամաձայնել այն տեսակետների հետ, որ այդօրինակ նախաձեռնությունը վատ ազդակ, վատ հաղորդագրություն է հանրությանը՝ ռազմուժի հանդեպ հոգեբանական ընկալումների, մտածողության իմաստով: Այն դե յուրե չի տալիս համատարած խուսափելու, չծառայելու իրավունքը փողով գնելու հնարավորություն, բայց արժեհամակարգային, հոգեբանական, մտածողական իմաստով դժվար է գնահատել օգտակար, եւ կարեւորը՝ պատեհ: Հենց դա՝ պատեհության հանգամանքն է թերեւս առանցքայինը, գոնե այս փուլում: 44-օրյա պատերազմից հետո թե հայկական զինուժը, թե հանրությունը ընդհանրապես, թե պետությունը ունեն հոգեբանական վերականգնման կարիք: Սակայն, դրա փոխարեն, արդեն երեք տարի գտնվում են ցնցումների մեջ՝ տարբեր առիթներով ու պատճառներով, ներքին ու արտաքին: Արցախի հայաթափումն ու կորուստը ահռելի նոր ալիք էր այդ տեսանկյունից: Շարունակում է արդիական մնալ զինված ուժերի ռեֆորմացիայի, Հայաստանի պաշտպանական, անվտանգային համակարգի վերակազմակերպման հարցը՝ իր բազում շերտավորումներով:
Հայաստանի խորհրդարանում բաց եւ փակ ռեժիմներով հենց այդ հարցերը պետք է լինեն քննարկման, օրենսդրական նախաձեռնությունների, մշակումների առարկա: Դրա փոխարեն, բերվում են նախաձեռնություններ, որոնց թե զուտ բովանդակային, թե հոգեբանական եւ արժեհամակարգային պատեհությունը մեղմ ասած կասկածի տակ է, կամ ակնառու է անպատեհությունը: Չի բացառվում, գուցե, որ հաշվարկը այն նույն մտայնության շրջանակում է, որի մի շարք այլ դրսեւորումներ հիմք են տալիս անել եզրակացություններ, որ քաղաքական իշխանությունը առաջիկա հեռանկարի համար առնվազն դիտարկում է արտահերթ խորհրդարանական ընտրության սցենարի կիրառման հնարվորությունը՝ ըստ անհրաժեշտության: Այլ կերպ դժվար է բացատրել, թե բանակի ռեֆորմացիայի հիմնարար խնդրի առկայության պարագայում, ինչու՞ պետք է խորհրդարանը ձեռնմուխ լինի քրեական հետապնդումից խուսափելու իրավունք վաճառելու մասին օրինագծին, այն էլ մարդկանց, որոնց գերակշռող մասը շատ վաղուց դուրս է Հայաստանից եւ հայտնի էլ չէ՝ ընդհանրապես մտածու՞մ է վերադառնալու մասին, թե՞ ոչ:
