Վրաստանի պաշտպանության նախարարը նոյեմբերի 16-ին այցելել է Հայաստան: Այցը հատկանշական է նրանով, որ այս օրերին տեղեկատվական տելեգրամյան հարթակներում հայտնվեց տեսանյութ ու տեղեկություն այն մասին, թե ինչպես է Վրաստանի նավահանգիստներում բեռնաթափվում ֆրանսիական Բաստիոն զրահամեքենաների խմբաքանակը, որ ձեռք է բերել Հայաստանը Ֆրանսիայի հետ կնքված պայմանագրի համաձայն: Այդ հանգամանքը դարձավ Ադրբեջանի բողոքի առարկա, ինչին Թբիլիսին արտգործնախարարի մակարդակով պատասխանեց, որ Վրաստանը սպառազինության գնման պարագայում տարանցման հավասար հնարավորություն է ապահովում թե Հայաստանի, թե Ադրբեջանի համար, քանի որ յուրաքանչյուր երկիր ունի դրա օրինական իրավունքը:
Այդ իմաստով, Ադրբեջանն իհարկե չունի Վրաստանի հանդեպ որեւէ դիտողության հիմք անգամ: Ավելին, եթե Վրաստանի հետ կապված կան հարցեր, ապա միայն Հայաստանում, հաշվի առելով 44-օրյա պատերազմի շրջանը, երբ Թբիլիսին չի ապահովել մատակարարումների տարանցման հավասար հնարավորություն: Երեւանն իհարկե գերադասել է դա չդարձնել լարվածության եւ հակադրության առիթ կամ պատճառ, հատկապես, որ դա թերեւս որեւէ կերպ չէ փոխելու իրերի դրությունը, փոխարենը ավելացնելու էր Հայաստանի խնդիրները: Ներկայումս գերադասելի է աշխատել Վրաստանի հետ այն տրամաբանությամբ, որ այդօրինակ իրադրություն չառաջանա ապագայում՝ թե բնականոն մատակարարումների տեսանկյունից, թե՝ Աստված մի արասցէ, եթե առաջանա լարված իրավիճակ եւ Ադրբեջանն ու Թուրքիան փորձեն Վրաստանի առնչությամբ ունեցած իրենց ազդեցությունը գործի դնել Հայաստանի համար դարձյալ լոգիստիկ խնդիրներ առաջացնելու համար:
Այստեղ իհարկե իր հնարավորությունները պետք է գործի դնի նաեւ Ֆրանսիան, առավել եւս կասկածից վեր է, որ ֆրանսիական ներկայիս մատակարարումների հարցում Փարիզն ունեցել է Վրաստանի հետ պայմանավորվածության իր դերը: Հարցը սակայն այդ պայմանավորվածությունների այսպես ասած ռազմավարական, ասել է թե երկարաժամկետ ռեժիմի ապահովումն է, ընդ որում ինչը շատ կարեւոր է՝ ապահովում այնպես, որ դրա կենսունակությունը կախված չլինի Վրաստանի այսպես ասած աշխարհաքաղաքական դիրքավորումից եւ արտաքին քաղաքական մարտավարությունից: Այդ առումով, Երեւանն ու Թբիլիսին բացի իհարկե այն ընդհանուր շահերից, որ առկա են ռեգիոնալ կայունության ապահովման եւ դրա շահառության մասով, ունեն վերը նշածս թեմայի շուրջ կայուն եւ հաստատուն երկխոսության միջոցով ամուր պայմանավորվածությունների մեխանիզմ մշակելու անհրաժեշտություն: Ատավել եւս, որ դա չի խախտում ռեգիոնալ կայունության եւ ոչ մի անկյունաքար, եւ ավելին՝ կարող է նպաստել ռեգիոնում ուժերի հավասարակշռության ապահովման, ինչը բնականաբար կայունության առանցքային նախադրյալ է:
