Անցնող շաբաթ Ֆրանսիայի նախագահը Կենտրոնական Ասիայում էր՝ Ղազախստանում եւ Ուզբեկստանում: Էմանուել Մակրոնի գլխավոր խնդիրը Աֆրիկայում Ֆրանսիայի ավանդական ազդեցության գոտում խնդիրներից եւ նահանջից հետո արտաքին քաղաքական որոշակի հաջողության մթնոլորտ ստեղծելն է, իսկ առավել առարկայական իմաստով՝ Ֆրանսիայի էներգետիկ անվտանգության համար կարեւորագույն նշանակություն ունեցող ուրանի մատակարարումների հարց լուծելը, հաշվի առնելով այն, որ Ֆրանսիան փաստացի զրկվեց աֆրիկյան ուրանի աղբյուրներից:
Անկասկած է, ինչպես նկատել էի նախօրեին անդրադարձում, որ Ֆրանսիայի համար չի կարող խնդիրը լուծվել առանց համալիր, հայեցակարգային մոտեցումների, այլ կերպ ասած՝ կենտրոնաասիական գոտու երկրների հետ կոնցեպտուալ աշխարհաքաղաքական համաձայնությունների, ինչն արդեն բավականին բարդ սխեմաներով դիմակայության հարց է, հաշվի առնելով այն, որ այդ գոտին եւս աշխարհաքաղաքական բարդագույն հանգոույցներից մեկն է եւ «գրավում» է ուժային գրեթե բոլոր խոշոր կենտրոններին:
Միեւնույն ժամանակ, այդ հանգույցը կապակցվածության մեջ է հարակից ռեգիոնների, մասնավորապես Կասպիցի ավազանի եւ Կովկասի հետ, հետեւաբար Կենտրոնական Ասիայում սկզբունքային հարցեր լուծելու, կոնցեպտուալ դիրքավորում ապահովելու համար հույժ կարեւոր է այդ որակի խնդիրներ լուծել նաեւ Կովկասում, որը կենտրոնասիական ռեգիոնի յուրօրինակ նախադուռ է մի շարք առումներով, ընդ որում ոչ միայն ռազմա-քաղաքական եւ աշխարհագգրական, այլ ընդհուպ էթնոքաղաքական:
Ինչպես վերջին տարիներին անդրադարձել եմ տարբեր առիթներով, Ֆրանսիայի հայաստանյան ուշադրությունը տեղավորվել ու տեղավորվում է Կովկասի այդ լայն ընկալման ռազմավարության համատեքստում, հետեւաբար հայ-ֆրանսիական հարաբերության կառուցումը եւ «սպասարկումը», դրա որակական խորացումը պահանջում է լինել այդ ընկալումներին համահունչ: Իսկ դա նշանակում է, որ լոկ ռազմա-տեխնիկական գործակցությունը այդ տեսանկյունից խիստ սահմանափակ հանգամանք է հայ-ֆրանսիական հարաբերության նոր, արդիական աշխարհաքաղաքական իրողություններին համարժեք որակ ձեւավորելու տեսանկյունից եւ պահանջվում են թերեւս առավել խորքային, «համակարգաստեղծ» նախագծեր, որոնք միտված կլինեն Հայաստանի համակարգային, կոնցեպտուալ, համալիր դիմադրողականության եւ կենսունակության բարձրացմանը, միաժամանակ այդ կերպ բարձրացնելով նաեւ Ֆրանսիայի ռեգիոնալ դերակատարության որեւէ հեռանկարի էֆեկտիվությունը:
