Ադրբեջանը հայտարարել է, թե իբր Գանձասարի վանական համալիրը ենթարկվել է հայկական վանդալիզմի: Ադրբեջանցիները բնականաբար ձեռնամուխ են լինելու հայկական ճարտարապետության, մշակութային ժառանգության այդ կոթողը աղավաղելուն, հայկական հետքը վերացնելուն, ինչն անում են Արցախում գտնվող և իրենց վերահսկողության տակ անցած բոլոր տարածքների հայկական մշակութային ժառանգության նկատմամբ:
Հարց կառաջանա, թե ու՞ր են ՄԱԿ-ը, դրա կառույց Յունեսկոն, ուր են միջազգային տարբեր այլ կառույցներն ու միջազգային հանրություն կոչվածը: Յուրաքանչյուրն իր տեղում է, իսկ ոմանք նաև Արցախում, ուր հայտարարում են, որ չկան քաղաքացիական բնակչության և ենթակառուցվածքների հանդեպ բռնության հետքեր, այդ կերպ լեգիտիմացնելով Ալիևի իրականացրած էթնիկ զտումը:
Գործնականում, Ադրբեջանը վերացնում է ոչ միայն հայկական մշակութային ժառանգության, այլ նաև միջազգային հանրության, միջազգային կառույցների մարդասիրական առաքելության հետքերը: Ադրբեջանը իր գործողություններով ցույց է տալիս, թե որքան դատարկ են այդ կառույցները, որքան կեղծ են դրանց փաթեթները՝ մարդասիրության, քաղաքակրթության և այլնի վերաբերյալ: Հակառակ պարագայում, այդ կառույցները կաշխատեին, կաշխատեին դեռևս նոյեմբերի 9-ից հետո, փորձելով փրկել հայկական մշակութային ժառանգությունը, թույլ չտալով Ադրբեջանին ավիրել հայկական հետքը: Կամ, կաշխատեին գոնե այսօր:
Բայց, դրանք չեն կարող աշխատել, եթե օրինակ երբևէ աշխատել են ադրբեջանական փողերով, որքան էլ Մեհրիբան Ալիևան օրինակ վայր դներ Յունեսկո-ի դեսպանի իր մանդատը 2021 թվականին, թերևս այսպես ասած Յունեսկոյի առնչությամբ կասկածները ցրելու, կասկածի ավելորդ տեղիք չտալու համար: Միջազգային կառույցները գործնականում քայլ առ քայլ վերածվել են ոչ թե մարդասիրության, այլ համաշխարհային կոռուպցիայի պահապանների, կոռուպցիոն ժառանգության կրողների: Դրա ցավագին հետևանքը տեսնում ենք Արցախում:
