ՄԱԿ անվտանգության խորհուրդը օգոստոսի 16-ին քննարկեց Լաչինի միջանցքի ապարգելափակման և Արցախում մարդասիրական աղետը կանխելու վերաբերյալ Հայաստանի դիմումը, դրա հիման վրա հրավիրված արտահերթ նիստում: Եթե նիստի ընթացքը նկարագրենք մեկ բառով, հայտնի, դասական դարձած արտահայտության տրամաբանությամբ, ապա կարող ենք ասել, որ «ՄԱԿ-ը մուկ ծնեց»: Գործնականում սակայն, այն, ինչ տեղի ունեցավ նիստի ընթացքում, ընդհանուր առմամբ այն հավասարության, համաչափության մոտեցումը, որ գերիշխում էր գործնականում բոլոր գնահատականներում, բացառությամբ գուցե Մալթայի և Ֆրանսիայի ներկայացուցիչների, արտահայտում է Արցախի շուրջ առկա իրավիճակի քաղաքական ամբողջ բարդությունը, որն անկասկած պայմանավորված է ներկայիս միջազգային իրադրությամբ: Եթե արտահայտվեմ ավելի պարզ, ապա, Լաչինի միջանցքի եւ Արցախի ապարգելափակման համար անհրաժեշտ է, որպեսզի Ադրբեջանի վրա գործադրվի ճնշում, որեւէ տեսքով:
Ճնշում, որի հետեւանքը Ալիևը կդիտարկի ավելի ծանր, քան Լաչինի միջանցքի ու Արցախի հարցում այսպես ասած հետքայլի որևէ հետևանք: Այդ ճնշումը սակայն պահանջելու է երկու հանգամանք: Այն կարող է արվել կամ հավաքականորեն, այսինքն ՄԱԿ ԱԽ մշտական անդամների կոնսենսուսով, կամ դա կարող է անել որեւէ հզոր բեվեռ, առանձին, արդեն շրջանցելով ՄԱԿ ԱԽ-ն: Բայց, այդ բեվեռներն էլ ՄԱԿ ԱԽ մշտական անդամ են, մասնավորապես եվրաատլանտյան բևեռը ԱՄՆ առաջնորդությամբ, և ՄԱԿ ԱԽ նիստում նրանց արտահայտած մոտեցումներում ակնառու էր, որ բոլորովին չկա այդպիսի մտադրություն ու տրամադրվածություն: Եվ սա էլ ունի պարզ պատասխան: Չկա, որովհետև Ադրբեջանը չի անում քայլեր, որոնք դեմ են եվրաատլանտյան անվտանգությանը: Այո, Բաքուն էթնիկ զտման, սովի և ռազմական շանտաժի քաղաքականություն է վարում, բայց դա անում է Արցախի դեմ, ոչ թե եվրաատլանտյան հանրության: Իսկ այդ հանրությանը Բաքուն անհրաժեշտ է Ռուսաստանի եւ Չինաստանի դեմ պայքարում, և դա էլ ինքնին հակառակ անհրաժեշտությունն է առաջացնում Ռուսաստանում ու Չինաստանում: Եվ սա ընդամենը սխեմատիկ փոքր, հատվածային պատկեր է, թե ինչու ներկայումս չկա Ադրբեջանի հանդեպ պատժամիջոցի թե հավաքական տրամադրվածություն, թե որևէ առանձին՝ բևեռային:
Սա իսկապես շատ բարդ իրադրություն է, Հայաստանի ու Արցախի ամենամեծ մարտահրավերը, եւ բանն այստեղ ամենևին այն չէ, որ Հայաստանը Ռուսաստանի համակարգում է, ու դրա համար էլ չի ստանում անհրաժեշտ օժանդակություն Արևմուտքից: Ադրբեջանը այն պետությունն է, որը Ուկրաինայի վրա հարձակումից բառացիորեն ժամեր առաջ դաշնակցային թուղթ է ստորագրել ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ, և որևէ մեկը Բաքվին որևէ ակնարկ իսկ չի հղել այդ առնչությամբ: Խնդիրը շատ ավելի բարդ է, ինչպես նշեցի, և Հայաստանն ու Արցախը ունեն այդ բարդ խնդրում լուծումներ գտնելու, դիմակայելու, ուղիներ որոնելու անհրաժեշտություն: Պետք է աշխատել, շարունակել աշխատանքը թե ՄԱԿ ԱԽ ուղղությամբ, թե դրա մշտական անդամների հետ երկկողմ ուղղություններով: Հուսահատվելն անթույլատրելի է: Իրավիճակի բարդությունը պատկերացնելը անհրաժեշտ է լուծումների ուղղությամբ առավել արդյունավետ, դիպուկ աշխատանքի հավանականությունը, հնարավորությունը բարձրացնելու համար:
