Հայաստանը դիմել է ՄԱԿ անվտանգության խորհրդին, խնդրելով նիստ անցկացնել Արցախում ստեղծված մարդասիրական իրավիճակի առնչությամբ: «Ներկա պայմաններում Հայաստանի կառավարությունը հայցում է ՄԱԿ Անվտանգության խորհրդի՝ որպես գլոբալ անվտանգության ապահովման և զանգվածային ոճրագործությունների, ներառյալ՝ պատերազմական հանցագործությունների, էթնիկ զտումների, մարդկության դեմ հանցագործությունների և ցեղասպանությունների կանխարգելման առաջնային մարմնի միջամտությունը», ասված է ՄԱԿ ԱԽ նախագահին ուղղված Հայաստանի դիմումի մեջ: Հայաստանի դիմումի փաստը ողջունել է Արցախի արտգործնախարարությունը: Ինչ արդյունք կտա Հայաստանի դիմումը, սա է բնականաբար գլխավոր հարցը:
Լաչինի միջանցքի արգելափակումից ի վեր պարբերաբար խոսակցության առարկա է եղել այն, թե Հայաստանն ինչու՞ չի դիմում ՄԱԿ ԱԽ-ին: Մյուս կողմից սակայն, այս հարցը առավելապես եղել է մեխանիկական դիտարկումների առարկա, հաշվի չառնելով այն քաղաքական իրողությունները, որ առկա են այսօր համաշխարհային ասպարեզում, փաստացի համաշխարհային պատերազմի տեսքով, որ գործնականում վարում են ՄԱԿ ԱԽ հինգ մշտական անդամները նոր աշխարհակարգի, համաշխարհային նոր ստատուս-քվոյի, ազդեցության գոտիների, ուժերի նոր հարաբերակցության և նոր տնտեսակարգերի համար: Այդ պայմաններում, քաղաքական կուրություն է չնկատել, որ Կովկասը ևս համաշխարհային պատերազմի գոտի է, հետեւաբար մեծ հարց է, թե ՄԱԿ ԱԽ-ն՝ որտեղ որոշումները կայացվում են հավաքական, կոնսենսուսային տրամաբանությամբ, որքանով է ունակ կայացնել այդպիսի որոշում հայ-ադրբեջանական թեմատիկային առնչվող հարցերում, եւ՝ իրագործել այդ որոշումը առանց ռազմական էսկալացիայի:
Իհարկե Հայաստանի դիմումի ընթացքը կտա այդ հարցի պատասխանը, սակայն այստեղ կա եւս մի էական հարց: Ի՞նչ է լինելու հետո, ինչ քայլեր ունի Հայաստանը հետո, եթե պարզվի, որ ՄԱԿ ԱԽ ի զորու չէ Արցախի հարցում կայացնել էական որոշումներ և ապահովել դրանց իրականացումը, կամ՝ ի զորու չէ կայացնել Հաագայի արդարադատության միջազգային դատարանի կայացրած հայտնի միջանկյալ վճիռները իրագործելուն, դրանց կատարումը ապոհովող որոշումներ: Որովհետեւ, ՄԱԿ ԱԽ դիմելը այն «կրակոցն» է, որը ազդեցություն չունենալու պարագայում կարող է ունենալ արդեն հակառակ «էֆեկտ», որը միայն առերեւույթ կարող է մեղմել այդ «էֆեկտի» համար այս կամ այն սուբյեկտին պատասխանատու հռչակելը, որովհետեւ գետնի վրա լուծում պահանջող հարցը Արցախի ժողովրդին մարդասիրական աղետից ազատելն է:
