Աֆրիկայում թեժ է, ու այդ թեժացումը, որի էպիկենտրոնն այսօր Նիգերն է, էապես շոշափում է Հայաստանի համար կարևոր պետության շահերը՝ Ֆրանսիայի: Ընդ որում, շոշափում է այսպես ասած ոչ այնքան դրական համատեքստում: Նիգերում տեղի է ունեցել զինված ապստամբություն, հեռացվել է գործող նախագահը, և առաջիններից մեկը, որ արել է իշխանության եկած նոր խումբը, դադարեցրել է Ֆրանսիա ուրանի արտահանումը: Ընդհանրապես, Նիգերում հնչում են պրոռուսական կարգախոսներ և հակաֆրանսիական հայտարարություններ: Իսկ ուրանը Ֆրանսիայի, ու նաև այդ համատեքստում եվրոպական տնտեսության համար ունի էական նշանակություն, և հատկապես Նիգերի ուրանը:
Բանն այն է, որ Ֆրանսիայի էներգետիկայի մոտ 80 տոկոսն ապահովվում է ատոմային կայանների միջոցով: Այդ իմաստով, Ֆրանսիան Եվրոպայում որոշակիորեն բացառիկ էներգետիկ անկախություն ունեցող երկիր է, ինչն իր հերթին Ֆրանսիայի քաղաքական միջազգային ներուժի կարևոր բաղադրիչ է: Սակայն, այդուհանդերձ, ատոմակայաններն էլ ունեն վառելիքի պահանջ և դա ուրանն է, որի մոտ 35-40 տոկոսը Ֆրանսիան ներկրում է Նիգերից: Հետևաբար, կարելի է պատկերացնել, թե Նիգերից դեպի Ֆրանսիա ուրանի արտահանման դադարեցումը ինչպիսի խնդիր է Ֆրանսիայի համար: Դա խնդիր է նաև այն առումով, որ ներկայումս աշխարհում ուրանի պահանջարկը ավելին է, քան համաշխարհային արտահանման ծավալը: Պահանջարկը մոտ 20 հազար տոննայով գերազանցում է առաջարկին, հետևաբար կա ուրանի համաշխահային դեֆիցիտ:
Անկասկած է, որ դա զգալի հարված կարող է լինել Ֆրանսիայի համար: Ի՞նչ կանի Փարիզը, կպայքարի՞ Նիգերում իշխանությունը վերադարձնելու համար, թե՞ կհամակերպվի Նիգերի հանդեպ տնտեսա-քաղաքական ազդեցության կորստին, ինչպես Մալիի և Բուրկինա Ֆասոյի դեպքում: Ընդ որում, դա կարող է շղթայական շարունակության բերել հարևան Սենեգալում, աֆրիկյան այլ երկրներում, որտեղ Ֆրանսիան պահպանում է իր բազմակողմ և նուրբ ազդեցությունը: Աֆրիկայում դիրքերի թուլացումը կբերի Ֆրանսիայի միջազգային դիրքերի թուլացման, դա անխոս, հատկապես նկատի ունենալով այն, որ ներկայումս ընթացող համաշխարհային պատերազմի, աշխարհակարգի վերափոխման բարդ ու ծանր գործընթացի առանցթային բաղադրիչներից մեկը գերտերությունների պայքարն է Աֆրիկայի և դրա ռեսուրսների համար: Այդ պայքարում անխոս առաջատարներն են ԱՄն, Չինաստանն ու Ռուսաստանը, բայց դրանում առկա է նաև Բրիտանիայի, Թուրքիայի, որոշակի իմաստով արդեն նաև Իրանի մասնակցությունը:
Ֆրանսիայի համար Աֆրիկան ազդեցության ավանդական գոտի է, ֆրանսիական «կայսրության» և ներկայիս ֆրանսիական աշարհաքաղաքականության պահպանվող ուժի աղբյուրներից մեկը, որի կորուստը սակայն բավականին իրական սպառնալիք է: Դա էլ սրում է հարցը՝ Ֆրանսիան կմտնի՞ Նիգերի համար ուղղակի կամ անուղղակի պատերազմի մեջ, թե՞ ոչ: Այդ պատերազմը կարող է վարվել աֆրիկյան այլ երկրների միջոցով: Արևմտյան Աֆրիկայի երկրների միավորումը արդեն իսկ հայտարարել է, որ Նիգերի օրինական նախագահին չվերադարձնելու դեպքում իրենք մշակում են ռազմական գործողությունների պլան: Հասկանալի է, որ այդ պլանը չի կարող իրագործվել, եթե չունենա իր թիկունքին ուժեղ աշխարհաքաղաքական խաղացող: Որևէ մեկը առավել մոտիվացված չէ այդ հարցում, որքան Ֆրանսիան: Եթե Փարիզն այդ հարցում մտնի պատերազմի մեջ, իր դիրքերը պահելու և ախարհաքաղաքական ներուժի էական կորստի վտանգը չեզոքացնելու համար, ապա այդ իրողության ազդեցությունը զգալի է լինելու բոլոր այն ուղղություններում, որոնցում Ֆրանսիան նախանշել է քաղաքական էական հետաքրքրություններ, այդ թվում և Կովկասում:
