Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
Հայաստանի արտգործնախարարությունը հայտարարություն է տարածել Արցախում վատթարացող հումանիտար իրավիճակի կապակցությամբ, որտեղ նշվում է բոլոր ոլորտներում ահագնացած ռիսկերի, ընդհուպ մարդկանց մահերի թվի աճի, սովահարության վտանգի մասին: «Նման իրավիճակում Հայաստանն ակնկալում է, որ միջազգային հանրությունը գործի կդնի համապատասխան գործիքակազմը՝ ի կատար ածելու Արդարադատության միջազգային դատարանի փետրվարի 22-ի և հուլիսի 6-ի իրավաբանական պարտադիր ուժ ունեցող որոշումները՝ Լաչինի միջանցքը բացելու մասին:
Սա անհրաժեշտ է Լեռնային Ղարաբաղում հումանիտար աղետը կանխելու և Ադրբեջանի վարած էթնիկ զտումների քաղաքականությունը կանգնեցնելու նպատակով։ Քաղաքակիրթ աշխարհը չի կարող և չպետք է հանդուրժի նման գործողությունները և Միջազգային դատարանի իրավական պարտադիր ուժ ունեցող որոշման արհամարհումը»,-ասված է հայտարարության մեջ: Բայց ասված չէ, թե ո՞րն է «համապատասխան գործիքակազմը»:
Ի վերջո, կոնկրետ ի՞նչ է ակնկալում Երևանը, որպես գործիքի կիրառում՝ Արցախի պաշարումը վերացնելու, ապաշրջափակման համար: Դա ՄԱԿ ԱԽ որոշու՞մն է, թե՞ օրինակ Ադրբեջանի հանդեպ Միացյալ Նահանգների ու ԵՄ պատժամիջոցների կիրառումը, ինչպես կիրառում են Ռուսաստանի հանդեպ՝ Ուկրաինայի նկատմամբ գործողությունների համար:
Ժամանակը չէ՞ կոնկրետացնել ակնկալիքները, որ կան միջազգային հանրություն ասվածի գործողությունների առնչությամբ, հասկանալու համար նաև, թե արդյո՞ք Հայաստանն ինքն էլ որևէ անելիք չունի այդ «ակնկալիքների» իրագործումը մոտեցնելու, կամ չանելու դեպքում՝ միջազգային հանրության անտարբերությունը հասցեական գնահատելու համար: Այլապես, ԱԳՆ հայտարարությունը կարող է թողնել լոկ «ժանրի կանոնի» տպավորություն, այն դեպքում, երբ միջազգային հանրության լռության կամ լուռ աջակցության ներքո Ադրբեջանը առաջ է մղում իր կանոնները:
