Ռուսաստանի առեւտրաարդյունաբերական պալատի նախագահ Կատիրինը Ռոսիյսկայա Գազետային տված հարցազրույցում խոսել է վրաց-աբխազական երկաթուղու վերականգնման հեռանկարի մասին՝ Մետաքսի ճանապարհի տրամաբանության մեջ, ասելով, որ Չինաստանից մինչեւ Իրան եւ Ադրբեջան-Վրաստան-Աբխազիա-Ռուսաստան երկաթուղային կապը կլինի կարեւոր լոգիստիկ երթուղի: «Երկաթուղային տարանցումը հնարավորություն կտա նաև բեռնաթափել Վերին Լարսի սահմանային անցումը և նվազեցնել առաքվող ապրանքների արժեքը՝ ավելացնելով դրանց ծավալը։
Հաշվի առնելով Թուրքիայի տարածքով ռուսական ապրանքների տարանցման հետ կապված ներկայիս իրավիճակը՝ նման սխեմայի կազմակերպումը կենսական նշանակություն ունի», ասել է նա: Ըստ էության, Ռուսաստանի առեւտրաարդյունաբերական պալատի նախագահը բարձրաձայնում է միտք, որը արտահայտում է Ռուսաստանի պլամ Բ-ն, կապված Թուրքիայի նախագահի ընտրության հետ: Հատկանշական է, որ Կատարինի հարցազրույցը հրրապարակվում Թուրքիայի նախագահի ընտրության շեմին: Կատարինը իհարկե պետական պաշտոնյա չէ եւ նրա հայտարարությունները ուղիղ իմաստով չեն կարող դիտվել պետական քաղաքականության մոտեցում կամ սցենար: Մյուս կողմից սակայն, Ռուսաստանի ներքին կառուցվածքն ու տրամաբանությունը ուղղահայաց է եւ այնպիսի կառույցները, ինչպիսին առեւտրաարդյունաբերական պալատը, ըստ էության այդ ուղղահայացի ոչ ֆորմալ ճյուղավորումներ են:
Դրանք անշուշտ իրենց վրա էապես կրում են ֆորմալ միջավայրերում առկա տրամադրությունները եւ հաճախ նույնիսկ դառնում դրանց հաղորդակ, այն դեպքի համար, երբ ինչ-ինչ նկատառումներով նպատակահարմար չէ բարձրաձայնել այդ ամենը պաշտոնական ամբիոններից: Վրաց-աբխազական երկաթուղու թեման թերեւս հենց դրանցից է, հաշվի առնելով այն, որ դա իսկապես շատ բարդ թեմա է եւ Ռուսաստանում կարող է դիտարկվել «փիլիսոփայական հայեցակարգային» տրամաբանության շրջանակում: Մյուս կողմից, Թուրքիայում ընդդիմության թեկնածու Քըլըչդարողլուի հաղթանակի պարագայում ռուս-թուրքական լոգիստիկան կարող է կանգնել լուրջ խնդիրների առաջ, քանի որ Էրդողանի մրցակիցը չի էլ թաքցնում, որ ընտրվելու պարագայում միանալու է արեւմտյան պատժամիջոցներին: Իհարկե չի բացառվում, որ դա լինի նախընտրական տակտիկական քայլ՝ Արեւմուտքից ուժեղ աջակցություն ստանալու կամ աջակցությունն առավել ուժգնացնելու համար: Սակայն, որեւէ կերպ բացառելի չէ այն, որ հաղթանակի դեպքում Անկարան առնվազն զգալիորեն բարձրացնի գինը Ռուսաստանի համար:
Այն, որ վրացական խաղաքարտը այդ համատեքստում Մոսկվան դիտարկում է, վկայեց նաեւ հենց ֆորմալ տիրույթում կայացված որոշումը՝ Ռուսաստանի նախագահ Պուտինը թույլատրեց ռուսական ավիաընկերություններին թռիչքներ կատարել Վրաստան: Թուրքիայի նախագահի ընտրությանը Էրդողանի պարտությունը մեծ հավանականությամբ կարող է «եռացնել» Վրաստանի ներքաղաքական առանց այդ էլ ոչ սառը կաթսան: Անկասկած է, որ եռքը ենթակա է լինելու ռեգիոնալ տարածման եւ այդ մտավախությունն էր, որ ապրիլի վերջին Կովկաս այցելած Ֆրանսիայի արտգործնախարար Կատրին Կոլոնային ստիպում էր Վրաստանում գործնականում բաց տեքստով կոչ անել Թբիլիսիի իշխանությանը շարունակել Կովկասի կայունությանը նպաստող ջանքը, որը թերեւս արտահայտվում է ուկկրաինական պատերազմի ֆոնին Թբիլիսիի՝ չեզոք հավասարակշռություն պահելու քաղաքականության տեսքով:
Դա չի տեղավորվում եվրոպական անվտանգության ապագայի վերաբերյալ բրիտանական ռազմավարության մեջ, ինչն էլ թերեւս Կոլոնայից շաբաթներ առաջ հենց Բրիտանիայի արտգործնախարարին էր բերել Թբիլիսի: Ինչպես հայտնի է, Ֆրանսիան ունի եվրոպական անվտանգության ճարտարապետության այլ պատկերացում, որում ակնկալում է Գերմանիայի աջակցությունը: Քիշնեւում Փաշինյանին, Միշելին ու Ալիեւի Մակրոնի հետ միանալու Գերմանիայի կանցլեր Շոլցի որոշումը հուշում է, որ Բեռլինը պատրաստ է Ֆրանսիայի հետ որոշակի ջանքի: Անկասկած է սակայն, որ անգամ երկուսի ջանքը այսօր բավարար չէ Կովկասի կայունության բարդ խնդիրների համար եւ անհրաժեշտ է լինելու ռեգիոնալ կայունության շահառուների ավելի լայն կոալիցիա:
