Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ապրիլի 4-ին Երևանում ընդունել է ՌԴ փոխվարչապետ Օվերչուկին, նրա հետ հանդիպմանը քննարկելով թե երկկողմ, թե բազմակողմ, թե ռեգիոնալ իրողություններին առնչվող հարցեր: Անկասկած է, որ Օվերչուկի հետ քննարկմանն առանցքային թեմաներից մեկը ռեգիոնալ հաղորդուղիների հարցն է, մասնավորապես հայ-ադրբեջանական հակամարտության համատեքստում: ՌԴ փոխվարչապետ Օվերչուկն է, որ այդ հարցերով զբաղվող ՌԴ ներկայացուցիչն է փոխվարչապետերի եռակողմ աշխատանքային խմբում, որ ստեղծվել է 2021 թվականի հունվարի 11-ի Փաշինյան, Պուտին, Ալիև հանդիպման արդյունքում: Այդ իմաստով ուշադրության է արժանի, որ Օվերչուկը Հայաստան է ժամանում Տեղ-Կոռնիձոր հատվածում Լաչինի միջանցքի երթուղու փոփոխության «ակտից» հետո, որ փաստացի տեղի ունեցավ մարտի 30-ին, երբ ադրբեջանցիները զբաղեցրին նոր դիրքեր, իսկ Հայաստանի վարչապետը հայտարարեց, որ այդ ամենը տեղի է ունեցել դեռևս 2022-ի օգոստոսին ձեռք բերած պայմանավորվածությունների համատեքստում, որն էլ իր հերթին 2020-ի նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության մեջ ամրագրված դրույթի տրամաբանության շրջանակում է՝ եռամյա ժամկետում Լաչինի միջանցքով անցնող նոր երթուղու կառուցում, որը կշրջանցի Լաչինն ու Աղավնոն (Զաբուխը ըստ ադրբեջանցիների), ինչպես նաև Ստեփանակերտի մոտ կշրջանցի Շուշին:
Հայաստանի ԱԱԾ-ն իհարկե մարտի 31-ին տարածեց տեղեկություն, որ ադրբեջանցիները քարտեզնների կամայական մեկնաբանությամբ առաջ են եկել սահմանված տեղերից մոտ 100-300 մետր: ԱԱծ հաղորդագրության մեջ նշվում էր, թե հայկական կողմը գործում է էսկալացիա թույլ չտալու տրամաբանությամբ: Հաջորդ օրը տարածվեց տեղեկություն, որ եղել են քննարկումներ ադրբեջանական կողմի հետ և տեղակայման հարցում հայկական կողմի համար արձանագրվել է «իրավիճակի էական բարելավում»: Թե հատկապես ինչ է դա նշանակում, մանրամասներ ներկայացված չեն: Եվ ահա, այդ իրադարձություններից հետո Հայաստան է ժամանում ռեգիոնալ հաղորդակցությունների բացման հարցի համար ստեղծված աշխատանքային խմբում ՌԴ ներկայացուցիչ, փոխվարչապետ Օվերչուկը:
Պնդել, թե նա Հայաստան է ժամանել հենց տեղի ունեցածի առիթով, իհարկե չենք կարող, սակայն ժամանակագրական կապը բավականին ուշագրավ է: Եվ ուշագրավ է Հայաստանի վարչապետի խոսքը՝ Օվերչուկի հետ հանդիպմանը, մասնավորապես այն առնչությամբ, որ կա հայ-ռուսական շփումների ինտենսիվացման անհրաժեշտություն: Իհարկե խոսքը պայմանավորված չէր շատ կոնկրետ թեմատիկայով, սակայն այդուհանդերձ բավականին հատկանշական է և տպավորություն է թողնում, որ վարչապետ Փաշինյանն այդ կերպ «ուշանալու» դիտողություն է անում ՌԴ փոխվարչապետին, խոսելով «ինտենսիվության» բացակայության մասին: Մյուս կողմից, եթե Օվերչուկն «ուշացել» է՝ իսկ կարևոր պահերին «ուշանալն» ինչպես հայտնի է ռուսական կամ խորհրդա-ռուսական քաղաքականության «ավանդույթ» կամ «ոճ» է, հարց է առաջանում, թե ո՞րն է եղել դրա քաղաքական պատճառը և արդյո՞ք Երևանից եղել է համարժեք դինամիկ աշխատանք այդպիսի պատճառ թույլ չտալու համար:
