Վարչապետի տիկնոջ հայտարարությունը՝ 11 հազար դասալիքի մասին, սոցցանցային հարթակներում և մեդիայում առաջացրել է բուռն արձագանք, ինչը միանգամայն հասկանալի է: Այդ արձագանքները նաև հասկանալիորեն պարունակում են ոչ միայն հասարակական տարաբնույթ վերաբերմունք, այլ նաև քաղաքական: Կասկածից վեր է, որ հայտարարությունն անելիս, վարչապետի տիկինը չէր կարող չպատկերացնել այդօրինակ արձագանքների առատությունն ու տարաբնույթ, բազմազան շրջանակը: Այստեղ էականն այն է, թե ո՞րն էր հայտարարության առանցքային մոտիվը, ի՞նչ նպատակ են հետապնդում այդօրինակ խոսակցություններն առհասարակ, դրանք խթանելը, հանրային-քաղաքական «դիսկուրսում» պարբերար պահելը, խթանելը, թեժացնելը, որ անում է կառավարող մեծամասնությունը տարբեր առիթներով:
Դա պարզապես պատասխանն է քաղաքական ընդդիմությա՞նը, որը 44-օրյա պատերազմից ի վեր անընդհատ մեղադրում է քաղաքական իշխանությանը, Նիկոլ Փաշինյանին, նրան համարում դավաճան, թե՞ կա հանրային բաց քննարկումներ խթանելու նպատակ ոչ միայն ներքաղաքական դիմակայության և խաղի նկատառումով, այլ նաև հենց ցավոտ խնդիրներն ու հարցերը հասարակական «տաբուների» դաշտից դուրս բերելու, դրանց առերեսվելու միջոցով իրականությանն ավելի մոտենալու և ըստ այդմ այդ իրականության մեջ գոյություն ունեցող խորքային խնդիրները վեր հանելու, դրանց լուծումներին ավելու մոտենալու համար: Բայց, եթե կա երկրորդ նպատակն ու նկատառումը, ապա հարց է առաջանում՝ դա՞ է մատուցման ձևը, ընդամենը հասարակական համատարած քարկոծոցի՞ առաջացնե՞լն է բաց խոսակցության և խորքային խնդիրների առերեսման ճանապարհը:
Թե՞ դա ունենում է հակառակ էֆեկտ, այսինքն՝ ավելի է մեծացնում ներհասարակական-ներքաղաքական անհանդուրժողության աստիճանը, բևեռացումը, ավելի է բացում տարատեսակ ներքաղաքական մանիպուլյացիաների դաշտն ու այդպիսով ոչ թե բերում խորը խնդիրների շուրջ լրջմիտ քննարկումների, այլ խորացնում այդ տեսանկյունից քաոսը, և գուցե թերևս կառավարելի քաոսը: Եթե կա երկրորդ մոտիվն ու նպատակը, ապա մեղմ ասած սխալ է ընտրված դրան գնալու ճանապարհը, ձևը, մեթոդաբանությունը: Հատկապես, երբ խոսքը վերաբերում է այնպիսի երևույթի, ինչպիսին պատերազմն է, ու առավել ևս՝ պարտված պատերազմը:
Չկա պատերազմ, որտեղ չկան դավաճանություններ, բանսարկություններ, ավարառուներ, դիակապտներ, դասալիքներ, և ամենատարբեր շերտերում՝ շարքային զինվորականներից մինչև քաղաքական ղեկավարություն: Բայց, դրանք չափազանց լուրջ ու նուրբ խնդիրներ են, պատճառահետռևանքային լրջագույն հանգամանքներով ու շերտերով, որոնց շուրջ խոսակցությունը պահանջում է անթերի փաստականություն և փաստարկվածություն, և միայն դրա պարագայում կարող է արդարացի լինել ծանր և լրջագույն թեմայի հարցում աննրբանկատությունը: Հակառակ պարագայում, կամա, թե ակամա, բայց ամենի մասին խոսակցությունների տակ իբրև «էֆեկտ» մնում են լոկ մանիպուլյացիան ու քաղաքական նկատառումները:
