«Եթե ՌԴ-ն ԼՂ-ում անվտանգություն և կայունություն չի կարողանում ապահովել, ապա պետք է ՄԱԿ-ի ԱԽ-ում քննարկում նախաձեռնի և ԼՂ-ում ՌԴ խաղաղապահ զորախմբին ՄԱԿ ԱԽ մանդատով օժտելու կամ ԼՂ բազմազգ զորախումբ ուղարկելու հարց բարձրացնի», կառավարության նիստում հայտարարել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Առաջին հարցը, որ առաջանում է, այն է, թե ինչու՞ այդ քննարկումը չպետք է նախաձեռնի կամ չի նախաձեռնում Հայաստանը, ինչո՞ւ է Երևանը սպասում Ռուսաստանի նախաձեռնությանը: Չէ՞ որ Հայաստանը ՄԱԿ ԱԽ նիստի առնչությամբ խոսում էր իր դիվանագիտական հաջողության, որոշները նույնիսկ՝ հաղթանակի մասին: Ըստ այդմ, ինչո՞ւ չզարգացնել այն և չդնել ՌԴ խաղաղապահ մանդատը ՄԱԿ ԱԽ «կնիքով» օժտելու հարց, կամ ՄԱԿ ԱԽ մանդատով սահմանվող բազմազգ ուժերի հարց:
Ինչո՞ւ է Երևանը սպասում Մոսկվային, եթե մի կողմից չի ապահովվում Լաչինի միջանցքի ազատ տեղաշարժի վերականգնումը, մյուս կողմից ՌԴ-ն այդ հարցում չի դիմում միջազգային օգնության: Թե՞ չկա այդպիսի օգնության հեռանկար, ու դա է նաև պատճառը, որ թե ՌԴ-ն, թե Հայաստանը այդ հարցը գոնե առայժմ չեն բարձրացնում ՄԱԿ ԱԽ առաջ: Ռուսաստանն ինքը թերևս դեմ չի լինի, եթե իր խաղաղապահությունը ստանա ՄԱԿ ԱԽ «կնիք»: Իսկ ՄԱԿ ԱԽ անդամները դրան կո՞ղմ են: Առանձին հարց է դրա հանդեպ Թուրքիայի վերաբերմունքը, էլ չասած Ադրբեջանի մասին: Սակայն, նախ առանցքայինն իհարկե ՄԱԿ ԱԽ հինգ մշտական անդամների, մասնավորապես ԱՄՆ ու Բրիտանիայի դիրքորոշումը, որովհետև Ֆրանսիան կարծես թե պարբերաբար հղում է անում նոյեմբերի 9-ի համաձայնագրին և առնվազն պատրաստ կլինի այդ հարցում պայմանավորվածություններ ունենալ ՌԴ հետ, հատկապես նկատի ունենալով նաև այն մոտեցումները, որ այդ երկրի նախագահը արտահայտում է Եվրոպայի անվտանգության ապագա ճարտարապետության համատեքստում ՌԴ դերի առնչությամբ:
Անկասկած է սակայն, որ միայն Ֆրանսիան բավարար չէ այդ օրակարգերն առաջ մղելու և սպասարկելու համար: Միևնույն ժամանակ, առանցքային է Թուրքիայի և Իրանի դիրքորոշումը, որոնք ՄԱԿ ԱԽ անդամ չեն, սակայն ունեն ռեգիոնալ էական դերակատարում: Այլ կերպ ասած, հասկանալի է, որ, եթե Ռուսաստանն անգամ բարձրաձայնի այդ հարցը, այն ՄԱԿ ԱԽ-ում չի ունենալու համարժեք արձաագանք և օպերատիվություն, չի ունենալու մշտական անդամների կոնսենսուս: Ըստ այդմ հարց է առաջանում, թե ինչու՞ է Հայաստանի վարչապետը առաջ քաշում մի հարցադրում, որի հետագա առաջմղման ճանապարհը բավականին անհարթ է՝ մեղմ ասած: Արդյո՞ք Երևանը փորձում է շոշափել Մոսկվայի և ՄԱԿ ԱԽ մյուս անդամների տրամադրությունն ու վերաբերմունքը այդ հարցին, թե՞ պարզապես հնչեցնում է հայտարարություններ, որոնք միտված են իրապես փակուղային վիճակում ապահովել գոնե ներքին այնպիսի հասարակական տրամադրվածություն, որում իշխանությունը կապահովի իր դիրքերի աներերություն:
