Monday, 05 12 2022
13:09
Live. «Առաջին լրատվական» տեղեկատվական-վերլուծական կենտրոն
Դատարանն արդարացրել է Զարուհի Փոստանջյանին. նա մեղադրվում էր բռնության կոչեր հնչեցնելու մեջ
Ողբը շարունակվում է․ Արցախ եկած ռեզիդենտ փրկիչը որոշել է ինքը փրկի Արցախը
Վլադիմիր Գասպարյանի գնդապետ կինը ավելի քան 11 տարի աշխատանքի չի ներկայացել, բայց աշխատավարձ ու պարգևատրումներ է ստացել
Արա Աբրահամյանը Կրեմլի տրոյական ձին է․ Լավրովն անձամբ է դիմել նրան
12:54
ՌԴ-ն նավթը չի վաճառի գնային շեմի պայմաններով. այսօրվանից ուժի մեջ է մտել ռուսական նավթի նկատմամբ ԵՄ սահմանափակումը
Ադրբեջանի ճեղքման նոր փորձը. նոր խնդիր Երևանի ու Ստեփանակերտի համար
Նախորդ տարիների համեմատ ունենալու ենք ավելի տաք և չոր դեկտեմբեր. Գագիկ Սուրենյան
Հայաստանը կարևորում է Թաիլանդի հետ բարեկամական կապերի հետևողական զարգացումը. Վահագն Խաչատուրյան
Մունդիալ-2022․ Ֆրանսիայի հարց լուծողն ու Մակրոնի ֆանտաստիկ գուշակությունը
Վարդապետյանը հանձնարարել է սուբվենցիոն ծրագրերով աշխատանքների վերաբերյալ վարույթները քննել բծախնդրորեն
Կրա՞կն ենք ընկել. ինչա թե մի քառակուսի ավել ունենան, որ չուլան դնեն, զիբիլը լցնեն մեջը. քաղաքապետ
12:00
Ծառատունկ՝ մեծ անտառ ստեղծելու նպատակով
Նոր նշանակումներ Երևանի քաղաքապետարանում
Արձանագրվել է կորոնավիրուսից մահվան 2 դեպք
Ուղիղ․ ԱԺ տնտեսական հարցերի մ՛շտական հանձնաժողովի արտահերթ նիստը
Թուրքիան և Արդբեջանը զորավարժություններ են անցկացնում Իրանի սահմանին
Հեղուկ գազի գինը – Դեկտեմբեր 5, 2022
Վթար Վայք–Եղեգնաձոր ճանապարհին․ վարորդներից մեկին հոսպիտալացրել են
Բենզինի և մյուս վառելիքների գինը – Դեկտեմբեր 5, 2022
10:50
Մունդիալ-2022․ Այսօրվա հանդիպումների ժամանակացույցը
Նվազագույն սպառողական զամբյուղի ապրանքների գները – Դեկտեմբեր 5-8
23–ամյա պատանին մոր քարտից խաղադրույք է կատարել, ապա ահազանգել ոստիկանություն
Հայկական կողմը ադրբեջանական կողմին է փոխանցել 10 զոհերի ոսկրեր և 2 քարտեզ. ԱԱԾ
Տարադրամի փոխարժեք – Դեկտեմբեր 5, 2022
Լուրերի առավոտյան թողարկում 10:00
Վթար՝ Արմավիր-Երևան ավտոճանապարհին. կա տուժած
Քանի դեռ Հայաստանի վրա կա Ռուսաստանի ստվեր, մեր հայրենիքի համար նոր անվտանգություն ձևավորելն անհնար կլինի
Արագածոտնի ու Շիրակի մարզերի ճանապարհներին, նաև Դիլիջանի ոլորաններում տեղ-տեղ մերկասառույց է
Գալու է մի օր, երբ գործատուները փայտը վերցնելու են և ընկնեն կրթության նախարարության հետևից

Ի՞նչ կապիտուլյացիայի մասին է խոսքը. հանրությունն արժանի չէ այն անհանգստությանը, որն ունի առաջին նախագահը

«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է Արցախի խորհրդարանի արտաքին հարաբերությունների մշտական հանձնաժողովի նախկին նախագահ, քաղաքագետ Վահրամ Աթանեսյանը։

-Պարոն Աթանեսյան, երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն իր ասուլիսում հայտարարել է, որ Արցախի հարցի լուծման բանալին գտնվում է Արցախի ժողովրդի ձեռքում։  Ի՞նչ դիտարկումներ ունեք այս հայտարարության վերաբերյալ՝ այն կոնտեքստում, որ հենց նրա օրոք Արցախը դուրս մղվեց բանակցային սեղանից։

-Ես դեռ  չեմ ծանոթացել իր ասուլիսին։ Եթե երկրորդ նախագահը նման բան  է ասել, ապա ճիշտ է ասել։ Արցախի հարցի լուծումն Արցախի ժողովրդի ձեռքում է։ Ինչպես կորոշի Արցախի հանրությունը, այնպես էլ այդ հարցը կլուծվի կամ չի լուծվի։ Երբ ասում է՝ լուծումն Արցախի ժողովրդի ձեռքում է, չի ասում՝ ժողովուրդը հասնելու է անկախության, պարզապես որոշումը պետք է ընդունի Արցախի ժողովուրդը։ Ես այդ կարծիքի հետ լիովին համաձայն եմ։ Եթե երկրորդ նախագահն ասել է, որ Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրն իր ժողովրդի խնդիրն է, ապա սա անելիքների հստակ ու ստույգ հասցեագրում է։ Այսինքն՝ Ստեփանակերտ արթնացի՛ր, քո իրավունքների տերը եղիր, եղիր սուբյեկտ։

– Դրա համար Արցախը չպե՞տք է լիներ բանակցային կողմ։

-Մեր իրականության մեջ կա գայթակղություն՝ մեկին մեղադրել, մյուսին՝ արդարացնել։ Մինչև 1998 թվականը Մինսկի խմբի համանախագահները կարգավորման առաջարկությունները ներկայացնում էին Երևանին, Բաքվին և Ստեփանակերտին։ Այսինքն՝ Ստեփանակերտն իրավունք ուներ ընդունելու կամ չընդունելու այս կամ այն առաջարկությունները։ Այնուհետև 1999 թվականից սկսած Մինսկի խմբի համանախագահները Ստեփանակերտին պաշտոնական առաջարկություն չեն ներկայացրել։ Թե դա ինչպես է տեղի ունեցել, ում մեղքով, ում նախաձեռնությամբ՝ հեռավոր ապագայի պատմաբանի պարզաբանման խնդիր է։ Մենք գործ ունենք ռեալ իրականության հետ։ Նորից եմ կրկնում՝  եթե երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը հայտարարել է, որ Ղարաբաղի ժողովուրդը պետք է լինի իր հարցի իրավատերը, ես այդպես եմ հասկանում նրա ասածը, ապա սա միայն պետք է ողջունել։

Ինչքան էլ որ  ծանր լինի այդ պատասխանատվությունն այսօրվա Ստեփանակերտի համար, նա պետք է վերցնի այդպիսի պատասխանատվություն։

-Իսկ նկատելի՞ է այսօր նման ցանկություն Ստեփանակերտի կողմից։

-Ցավոք սրտի, այս պահի դրությամբ ո՛չ։ Բայց ես հույս ունեմ, որ երկրորդ նախագահի այդ հայտարարությունը սթափեցնող կլինի նաև պաշտոնական Ստեփանակերտի, ընդհանրապես արցախյան քաղաքական դաշտի համար, որի մի զգալի հատվածը հույսեր է կապում երկրորդ նախագահի հետ։

-Այսինքն՝ հույսեր է կապում, որ երկրորդ նախագահը նորից կգա իշխանության։

Իշխանության գալու կամ լուծումներ առաջարկելու իմաստով՝ Ստեփանակերտում երկրորդ նախագահի հետ որոշակի հույսեր կապող շրջանակներ կան։ Երկրորդ նախագահի մեջբերումը պետք է սթափեցնող լինի նաև այդ շրջանակների համար։

-Քոչարյանը նաև անդրադարձել է առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի առաջակին՝ ասել, որ կապիտուլյացիայի շուրջ պետք է ոչ թե կոնսոլիդացիա, այլ դեկոնսոլիդացիա ապահովել։ Ինչպե՞ս եք գնահատում այս հայտարարությունը։

-Եթե շատ անկեղծորեն ասեմ, ապա ես ափսոսում եմ, որ առաջին նախագահը նման հարցազրույց է տվել։ Ես մարդկայնորեն ցավում եմ, որ առաջին նախագահը նախաձեռնություն է ցուցաբերել, որովհետև այս հասարակությունը, հանրությունը, թույլ չեմ տա ինձ ասելու՝ այս ժողովուրդը,  արժանի չէ այն անհանգստությանը, որ ունի առաջին նախագահը։ Խեղաթյուրման, մանիպուլյացիայի նման պատկեր պարզապես անպատկերացնելի է։ Առաջին նախագահը օգնության ձեռք մեկնեց Նիկոլ Փաշինյանին, Պողոս Պողոսյանին, Փաշինյանին փոխարինենք Սիմոն Վրացյանով: Առաջին նախագահը շատ պարզ ու միանշանակ ասել է, որ Նիկոլ Փաշինյանը պետք է միանա իրենց քննարկումներին, պարզաբանի, թե ինչ գործընթաց է այսօր սկսվել կամ ինչ գործընթաց է եղել մինչ այդ, որպեսզի ընդհանուր կոնսենսուսային որոշում կայացնեն, որի արդյունքում էլ կասեն, որ Հայաստանի ու Արցախի նախագահներն աջակցում են կարգավորման ահա այս դրույթներին։ Ի՞նչ կապիտուլյացիայի մասին է խոսքը։ Եթե կապիտուլյացիա, ապա դա լինում է մեկ անգամ։ Եթե զինադադարի համաձայնագրից հետո Հայաստանին ֆորմալ չի պարտադրվել այս-այս-այս լուծումները, ուրեմն կապիտուլյացիա չկա։ Կա իրավիճակ, երբ Հայաստանն ու Ադրբեջանը պետք է փոխադարձաբար ընդունեն միմյանց տարածքային ամբողջականությունը։

Հիմա, եթե մենք ասում ենք՝ դա կապիտուլյացիա է, նշանակում է , որ մենք Լեռնային Ղարաբաղի խնդիրը առ այս պահը դիտարկել ենք որպես Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը խախտելու ձգտո՞ւմ։ Մենք ուզում ենք, որ սա՞ լեգիտիմացնենք։ Մի քիչ պետք է տրամաբանության մեջ լինել։ Եթե Հայաստանն ասում է՝ Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը, Ադրբեջանն էլ ասում է՝ Հայաստանի տարածքային ամբողջականությունը չի ճանաչում, սա ի՞նչ է նշանակում՝ պատերազմի մարտահրավե՞ր։ Մենք պատրա՞ստ ենք պատերազմի, եկեք ռեսուրսները հաշվակենք։ Երբ Ջերմուկը ռմբակոծվում էր, կներեք արտահայտությանս համար, Երևանում ինչո՞ւ էին «ոռնոց» դնում։ Եթե մենք պատրաստ ենք պատերազմի, պետք է պատրաստ լինենք նաև Երևանի ռմբակոծմանը, որովհետև Երևանից Նախիջևան 50 կմ է՝ մայրուղու ճանապարհը, ուղիղ գծով՝ 25-30կմ։ 45 հազարանոց թուրքական բանակը 45 րոպեում կարող է օկուպացնել Հայաստանի ամբողջ տարածքը. սա առարկություն չունեցող  գնահատական է։ Օկուպացիայից հետո կասեն՝ դատապարտում ենք, Թուրքիան պետք է զորքերը հանի, բայց Երևանում մենք մարդ կունենա՞նք։ Հայաստանն Ուկրաինա չէ, որ մի մասում պատերազմ լինի, մյուսում՝ մարդիկ հանգիստ «կիևյան կոտլետներ» վայելեն։ Հայաստանը փոքրիկ երկիր է, թշնամին այսօր կանգնած է 2 ժամ ճանապարհի հեռավորության վրա։

Ես Իշխան Սաղաթելյանի հարցազրույցը կարդացի, որում նա նշում է, որ Տեր-Պետրոսյանը ոչ թե հայրենիքի, այլ Նիկոլ Փաշինյանի փրկության հարցն է դնում։ Այնտեղ Նիկոլ Փաշինյանին պաշտպանելու կոչ չկար։ Եվ երկրորդ՝ ինչո՞ւ է այդ դեպքում Նիկոլ Փաշինյանի թիմը ավելի կոպիտ հակադարձում Տեր-Պետրոսյանին, քան նույն Իշխան Սաղաթելյանը։ Թող այս հարցերին պատասխանեն։

Ի վերջո՝ շատ զգաստացնող մի բան ասեմ։ Արցախի ԱԺ պատգամավոր Մետաքսե Հակոբյանն իր հարցազրույցում խնդիր է դրել, որ ՀՀ երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանը պետք է բացահայտի, թե 2018 թվականին Նիկոլ Փաշինյանն ինչպես եկավ իշխանության։ Եթե ընդդիմությունն իր ներսում խնդիրներ ունի, որը բացահայտվում է արցախյան պատգամավորի միջոցով, ապա այս իրավիճակում գնալ ներքաղաքական բացահայտումների ճանապարհով, բացարձակապես անարդյունավետ է։ Խնդիրը հստակ է՝ Հայաստանը  գնո՞ւմ է Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների կարգավորման պայմանագրի, թե՞ ոչ։ Պայմանագրի պայմանները հայտնի են։ Սա Ադրբեջանի հայտնագործությունը չէ, ոչ էլ ուլտիմատում է։ Ուզում եմ, որ այս մեսիջը մեր հասարակությունը հստակ իմանա։ Այնտեղ գրված է՝ փոխադարձաբար տարածքային ամբողջականության ճանաչում, ինքնիշխանության ճանաչում, սահմանների անքակտելիության ճանաչում, տարածքային հետագա պահանջներից փոխադարձ հրաժարում և միմյանց քաղաքական ամբողջության ճանաչում։ Այդ հինգ կետերից  ամենավտանգավորն ու անընդունելին վերջինն է։ Հայաստանի չի կարող ճանաչել Ադրբեջանի քաղաքական ամբողջականությունը, որովհետև որևէ պետություն մեկ այլ պետության քաղաքական ամբողջության երաշխավորը լինել չի կարող։

-Ռոբերտ Քոչարյանի պատասխանից հետո իմաստ ունի՞ շարունակել նախկին նախագահների ձևաչափով հանդիպումները։ Ասում է՝ չենք կոնսոլիդացվի կապիտուլյացիայի շուրջ։

-Ինձ համար այդ արտահայտությունն այլևս էական չէ, որովհետև այսօր ընդդիմությունը կապիտուլյացիա ասելով նկատի ունի, որ Հայաստանը կարող է ճանաչել Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը։ Ըստ ընդդիմության՝ դա նշանակում է, որ Հայաստանը ճանաչում է Լեռնային Ղարաբաղը որպես Ադրբեջանի մաս։ Հիմա եթե երկրորդ նախագահն ասում է, որ Լեռնային Ղարաբաղը պետք է իր հարցի իրավատերը լինի, փաստացի ակնարկում է, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև  փոխադարձաբար տարածքային ամբողջականության պայմանագիրը չի կանխորոշում Լեռնային Ղարաբաղի հարցի կարգավորումը։ Ես այդպես եմ համարում, մնացածը քարոզչություն է։

Բաժիններ
Ուղիղ
Լրահոս
Որոնում