Նախագահական նստավայրում ընդունելով աշակերտական օլիմպիադաների հաղթող և մրցանակակիր հայաստանցի երեխաներին, Սերժ Սարգսյանը հայտարարել է, թե նրանք վստահ կարող են ասել` «այո, Հայաստանը ես եմ»: Իսկ ի՞նչ կարող են ասել ասենք այն պատանիները, որոնք Հայաստանի համար գնում են բանակ, ու այնտեղից վերադառնում են սպանված: Ի՞նչ կարող են ասել նրանց հարազատները, որոնք ողբում են իրենց զավակների մահը:
Ի՞նչ ասեն նրանք, ո՞վ է Հայաստանը, ո՞ւմ համարեն Հայաստան: Հայաստան, որը վերածվել է իրենց զավակների «սպանդանոցի»: Շատ շատերը այս բնորոշումը կոպիտ, նույնիսկ վիրավորական կարող են համարել: Սակայն Հայաստանում սկսել է թագավորել մի այնպիսի իրականություն, որտեղ արդեն մարդկային մտքի և հոգու ամբողջ դիմադրունակության լարումն իսկ անկարող կլինի իրականության մասին փոքր ինչ խորությամբ մտածելիս, բանականությանը զերծ պահել տրավմաներից ու ցնցումներից:
Ի՞նչ անուն տալ ընդհանրապես այս կոնտրաստին, երբ նախագահական նստավայրում գեղեցիկ ելույթներ են հնչում գիտելիքի, ինտելեկտի, ապագայի, կրթված ու դաստիրակված հասարակություն ստանալու համար, իսկ բանակում շարունակում են անհասկանալի և անհեթեթ պայմաններում սպանվել երիտասարդները: Այն միջոցին, երբ Սերժ Սարգսյանը գեղեցիկ ապագա էր նկարագրում աշակերտների համար, երևանյան տներից մեկում ողբում էին օգոստոսի 26-ին Եղնիկներ կոչվող զորամասում զոհված 18-ամյա պատանու մահը: Ու այդ մասին ոչ մի խոսք` ոչ նախագահականից, ոչ հեռուստատեսությամբ:
Այդ մասին ընդունված չէ խոսել, երևի այն պատճառով, որ Սերժ Սարգսյանը զզվում է բանակը քննադատողներից: Ու այդպես Հայաստանում կողք կողքի գոյատևում են փողերի մեջ լող տվող շքեղությունն ու ցոփությունը, գեղեցիկ կարգախոսների մեջ լող տվող քարոզչական առաջադիմությունը, և լտության մեջ խեղդվող մարդկային ողբերգությունը: Պերճանքն ու թշվառությունը Հայաստանում քայլում են կողք կողքի, իսկ իշխանությունը կարծես թե իր պարտքն է համարում պերճանքը պաշտպանել թշվառության ավելորդ պատկերից: Պերճանքը պաշտպանվում է, իսկ Հայաստանը մատնվում անպաշտպան թշվառության: Սա գույների խտացում չէ, սա այն իրականությունն է, որին մենք ականատես ենք լինում ամեն օր, որը մեր մի մասը մատնում է անուշադրության, որի վրա մեր մյուս մասը նույնիսկ ցինիկ ծիծաղում է, և որից մեր մեկ այլ մասն էլ թողնում է ու փախչում այլևս ուժ չունենալով, իսկ մի մասն էլ պարզապես անզորությունից խելագարվում է:
Բայց բարեբախտաբար կա նաև մեր մի այլ մաս, որը պայքարում է, պայքարում է այդ իրականությունը փոխելու համար, պայքարում է առանց հուսահատվելու, առանց իր փոքրաթիվ լինելուց վհատվելու, պայքարում է Հայաստանում այդ ողբերգական կոնտրաստը փոխելու համար:
