Ադրբեջանական պրոպագանդան հայտնում է, թե ԱՄՆ պետքարտուղարությունը տարածել է ապատեղեկատվություն, հայտնելով, թե Իլհամ Ալիևի հետ հեռախոսազրույցում ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինքենը խոսել է ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափի մասին: Ընդ որում, ուշադրության է արժանի այն, որ Բաքուն այդ մասին հայտնում է ոչ պաշտոնական քարոզչամեքենայի, և դիվանագիտական անանուն աղբյուրի «միջոցով»: Այլ կերպ ասած, Ադրբեջանը պաշտոնապես չի հայտնում, որ Վաշինգտոնը տարածել է ապատեղեկատվություն: Հարց է առաջանում, թե ինչո՞ւ: Արդյո՞ք այն պատճառով, որ ԱՄՆ պետքարտուղարության տարածածը գործնականում ապատեղեկատվություն չէ և Բլինքեն-Ալիև հեռախոսազրույցի ընթացքում խոսվել է Մինսկի խմբի համանախագահության մասին և Ադրբեջանի նախագահը առնվազն լուռ լսել է դրա վերաբերյալ Բլինքենի խոսքը, չհամարձակվելով առարկել նրան և ասել, թե ոչ մի համանախագահություն էլ չկա և չի կարող լինել:
Հակառակ պարագայում, եթե իրապես չի եղել խոսակցություն, կամ լինելու պարագայում էլ հնչել է Ալիևի առարկությունը, Ադրբեջանը հազիվ թե վարաներ այդ հանգամանքը բարձրաձայնելու և այդ կերպ նվազագույնը ներքին սպառման դաշտում միավոր հավաքելու հարցում: Իսկ «անանուն» հերքումը այլ բան չէ, քան թերևս հենց ներքին սպառմանը միտված քայլ, որպեսզի ադրբեջանական հանրության շրջանում չառաջանա հարց, թե այդ ի՞նչ համանախագահության մասին է խոսում ԱՄՆ պետքարտուղարը, երբ Բաքուն պնդում է, թե այդ ձևաչափը այլևս անցյալ է: Սա անշուշտ չի նշանակում, թե Բլինքենն ու Ալիևը հակադրվել կամ բախվել են այդ թեմայով, կամ առավել ևս՝ վաղը Վաշինգտոնը վերակենդանացնելու է համանախագահությունը, կամ իրապես ձգտում է դրա վերականգնմանը: Բոլորովին: Համանախագահության ձևաչափի ճգնաժամը ունի խորքային աշխարհաքաղաքական և աշխարհակարգային պատճառ: Ներկայումս համանախագահության մասին ԱՄՆ հիշատակումները թերևս միտված են Բաքվի հանդեպ որոշակի ճնշման: Սա չի կարող ինքնաբերաբար ոգևորող լինել Հայաստանի համար, բայց նվազագույնը այն, որ ԱՄՆ-ը պարբերաբար հիշատակում է համանախագահության ձևաչափի մասին, Հայաստանի համար իհարկե գոհացնող հանգամանք է:
Մյուս կողմից, Երևանը չպետք է տածի ավելորդ հույսեր, քանի որ համանախագահության ճակատագրի հարցում թե Երևանը, թե Բաքուն, մեծ հաշվով «խաղից դուրս» են, չունեն վճռորոշ ազդեցություն: Եվ այստեղ շատ կարևոր է դիտարկել նաև այն, որ ԱՄՆ հայտարարությունները որոշակի ճնշող հանգամանք կարող են լինել նաև Մոսկվայի համար: Եվ այստեղ շատ կարևոր է, որպեսզի Հայաստանը մի կողմից գոհ լինելով ԱՄՆ շեշտադրումներից, մյուս կողմից նույն Միացյալ Նահանգների համար ընկալելի դարձնի այն, որ Երևանը չի կարող անտեսել այդ հարցում ՌԴ «զգայունությունը» և հետևաբար ունի խնդիր Մոսկվային էլ հավաստիացնելու, որ ամենևին չկա համանախագահության հարցում Վաշինգտոնի հետը որևէ «կուլիսային» խաղ:
Հայաստանն այդ առումով իր մոտեցումը արտահայտել է բաց՝ արցախյան հարցը կարգավորված չէ, կարգավորման միջազգային մանդատը Մինսկի խմբի համանախագահությանն է և պետք է վերադառնալ դրա ներքո խաղաղ կարգավորման գործընթացի: Միաժամանակ, Հայաստանը աշխատում է ռեգիոնալ խաղաղության ու կայունության միտված այլ գործընթացներում, լինի ՌԴ հովանու ներքո իրականացվող եռակողմ, Բրյուսելի նախաձեռնությամբ ծավալվող եռակողմ, թե՞ դիտարկվող հայ-ադրբեջանական երկկողմ շփումները: Այդ իմաստով, անկասկած առանցքայինը այն է, որ Հայաստանի «կարմիր գծերը» պետք է լինեն ոչ թե ձևաչափային, այլ բովանդակային:
