Արգելվել է Հայաստան Մուրադ Փափազյանի մուտքը, որը ՀՅԴ-ական է, Եվրոպայում դաշնակցության ղեկավար դերակատրներից, նաև Ֆրանսիայի հայկական կազմակերպությունների համակարգող խորհրդի համանախագահ: Գոնե առայժմ չկա պաշտոնական բացատրություն, թե ինչու՞ է արգելվել նրա մուտքը Հայաստան: ՀՅԴ Արևմտյան Եվրոպայի ԿԿ-ն դատապարտել է Փափազյանի մուտքի արգելքը, ասելով, որ դա չի մնա անհետևանք: Առաջիկայում թերևս կլինի պաշտոնական պարզաբանում կամ բացատրություն, թե ինչո՞ւ է արգելվել Փափազյանի մուտքը Հայաստան: Առայժմ՝ պաշտոնական բացատրությունների բացակայության պայմաններում, ինչպես միշտ «ծաղկում» են ոչ պաշտոնական վարկածներն առ այն, որ Փափազյանի մուտքն արգելվել է Եվրոպայում Նիկոլ Փաշինյանի այցերի ընթացքում նրա դեմ ակցիաներ կազմակերպելու համար: Որքանով են հիմնավոր այդ վարկածները, պարզ չէ:
Կասկածից վեր է, որ՝ ինչպես խստիվ անթույլատրելի է մուտքի այդօրինակ արգելքների հանգամանքը, նույնպես և խստիվ անթույլատրելի են այն ակցիաները, որ ՀՅԴ արտերկրի կառույցները կազմակերպում են Հայաստանի վարչապետի և դեսպանների, այլ պաշտոնյաների դեմ, և որոնք պարզապես անցնում են քաղաքական ողջախոհության և մարդկային էթիկայի սահմանները: Միևնույն ժամանակ, այդ անթույլատրելի իրողության պատասխանը ամենևին չպետք է լինի մուտքի արգելքի սահմանումը, իսկ եթե կան այդ առնչությամբ այլ իրապես հիմնավոր հիմքեր, ապա միևնույն է, մուտքի հարցերով զբաղվող պետական գերատեսչությունները պետք է ունակ լինեն գիտակցել հարցերի և քաղաքական պահի լրջությունն ու կարողանան մծշակել եղած խնդիրներին արձագանքի այնպիսի մեխանիզմներ, մոդելներ, որոնք չդառնան հանրային աղմուկի և քաղաքական թոհուբոհի նոր առարկա: Առավել ևս, որ խոսքը վերաբերում է Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությանը, որը պետք է պարզապես մի քանի աաստիճան բարձր լինի Հայաստանի ներքաղաքական կոնյուկտուրայից: Իհարկե անկասկած է, որ այդ հարցում Սփյուռքը ներքաղաքական խաղերի մեջ ներքաշելու աշխույժ գործունեություն ծավալել ու ծավալում է խորհրդարանական ընդդիմությունը, այդ թվում ՀՅԴ-ն, ինչն էլ բերում է քաղաքական իշխանության պատասխան արձագանքների:
Միևնույն ժամանակ սակայն, իշխանությունն այդուհանդերձ իր՝ թե հանրային վստահության ավելի բարձր դիրքից, թե առավել բարձր կարգավիճակից ելնելով պետք է կարողանա մշակել այդ «մարտահրավերների» պատասխան քայլերի և վարքագծի այնպիսի համակարգ, որ պատասխաններն էլ իրեն հերթին չդառնան մարտահրավեր պետականությանը, կամ խորացնեն եղածը: Իսկ Հայաստանի ներքաղաքական հարաբերությունները որևէ տրամաբանությամբ Սփյուռք «արտահանելը» մարտահրավեր է Հայաստանի համար: Եվ դա այն պարագայում, երբ ներկայումս կա մեր պետության համար, ինչպես նաև հայության համար մի նոր մարտահրավեր՝ այսպես կոչված ադրբեջանական Սփյուռքի ձևավորում, ինչով հետևողականորեն զբաղվում է Ալիևը: Այդ պայմաններում, Հայաստանի պետական հրամայականը Սփյուռքի հետ հարաբերության վերքաղաքական արդիականացման մեխանիզմների շուրջ առավելագույնս լայն կոնսենսուսի հասնելն է:
