Ֆորմալ իմաստով խորհրդարանական, իսկ դե ֆակտո մեծ հաշվով խորհրդարանից դուրս «վերջին կրակոցով» զբաղված ընդդիմադիր ուժերի փողոցային անհնազանդության ակցիաները թողնում են հակասական տպավորություն: Մի կողմից ակնառու է, որ դրանք որևէ կերպ չեն ստանում հասարակական աջակցություն, չնայած թերևս իրավացի են այդ ակցիաների կազմակերպիչները, որ հանրության մեծամասնությունն այս կամ այն կերպ դժգոհ է ներկայիս իշխանության կառավարման արդյունավետությունից: Պարզապես, այդ դժգոհությունը բավականին բազմազան է:
Նախ, շատերը դժգոհ են ամենից շատ հենց այն հանգամանքից, որ գործող իշխանությունը բավարար քայլեր չի արել և անում նախկին կառավարող համակարգի օդիոզ դեմքերի և այլ տրամաչափի պաշտոնյաների՝ ավելի քան երկու տասնամյակի ընթացքում հանրային ու պետական ռեսուրսի հաշվին կուտակած հարստությունը հանրության ու պետության կարիքների նպատակով վերադարձնելու համար: Հանրային մի զգալի մաս էլ դժգոհ լինելով կառավարման արդյունավետությունից ընդհանրապես, այդուհանդերձ որևէ կերպ իր դժգոհության «հաղորդակ» չի դիտարկում այն կառավարող համակարգին, որը իշխանության ղեկին էր մինչև 2018-ի մայիս և ներկայումս փորձում է լինել ընդդիմության ղեկին: Բայց, դրանով հանդերձ, փողոցային անհնազանդության խորագրի ներքո, նախկին կառավարող համակարգ-ընդդիմությունը դուրս է բերել, մոբիլիզացրել է իր ամբողջ օդիոզ ռեսուրսը, որը և եղել է այդ համակարգի ոչ լեգիտիմության առանցքային պատճառներից մեկն ու առ այսօր էլ այդ համակարգի հանդեպ թե անվստահության, թե ընդհուպ կոշտ մերժողական վերաբերմունքի առանցքային պատճառներից մեկն է: Ըստ այդմ, հարց է առաջանում, չի՞ հասկանում անհնազանդության ակցիաների առաջնորդող կամ կազմակերպիչ շերտը այդ «հակասականությունը», որ հնարավոր չէ հանրային ավելի մեծ վստահություն վայելող իշխանության դեմ փողոց դուրս բերել հանրային մեծ անվստահություն վայելող նախկին համակարգն իր օդիոզ դեմքերով ու նկարագրով, ու ակնկալել հանրային աջակցություն:
Կասկած չկա, որ նախկին համակարգ-ընդդիմության առնվազն ղեկավար բարձր կազմում կան այդ «հակասականությունը» հասկացող և պատկերացնող գործիչներ: Եթե չկան, ապա դա ի ցույց է դնում ոչ միայն այդ ուժերի վերից վար քաղաքական անհամարժեքությունը որպես ընդդիմություն, այլ նաև անհամարժեքությունը, որ ունեցել է այդ համակարգը իր առաջնորդներով հանդերձ՝ որպես իշխանություն:
Հետևաբար, կամ ի ցույց է դրվում այդ անհամարժեքությունը՝ կամա, թե ակամա, կամ տեղի ունեցող գործընթացը դարձյալ՝ կամա, թե ակամա, նախկին կառավարող համակարգի և ներկայիս ֆորմալ խորհրդարանական ընդդիմության այսպես ասած վերջին պտույտն է, որ կազմակերպվում է հենց այդ հաշվարկով, ու հենց այդ հաշվարկով է, որ փողոց է դուրս բերվում օդիոզ գործնականում ամբողջ ռեսուրսը: Այլ կերպ ասած, կամ ընդդիմության առաջնորդներից մեկի խոսքով ասած՝ «մաշվում է ընդդիմության քոքը», հարցն այն է, թե ու՞մ տեսանելի, կամ անտեսանելի ձեռքով Գուցե կա իհարկե տակտիկական հաշվարկ՝ այդ գնով մաշեցնել նաև իշխանության վարկի «քոքը», ստեղծելով մի իրավիճակ, երբ չկա թե հանրային վստահություն վայելող իշխանություն, թե հանրային վստահություն վայելող ընդդիմություն: Սա արդեն «պղտոր ջուրն» է, որտեղ ձկնորսությամբ կարող է զբաղվել այդ գործընթացները խթանող «անտեսանելի» ձեռքը:
Լուսանկարը՝ panorama.am-ի
