Ռուսաստանի արտաքին հետախուզության ղեկավար Նարիշկինը հայտարարել է, որ իր ծառայության տվյալով, Լեհաստանը ԱՄՆ նախագահ Բայդենի հետ աշխույժ քննարկումներ է սկսել Ուկրաինայի տարածքում իր «պատմական հողերի» հանդեպ վերահսկողություն հաստատելու ուղղությամբ: Ըստ Նարիշկինի՝ Լեհաստանը կփորձի ռազմական ներկայություն հաստատել այդ տարածքներում և այդ նպատակի համար ներկայումս փորձ է անում գտնել Ուկրաինայում համախոհ քաղաքական ուժեր՝ ուկրաինական ազգայնական ուժերին հակակշիռ: Նարիշկինի հայտարարությունը, իհարկե, կարող է միանգամայն տեղավորվել Ուկրաինայում ընթացող պատերազմի համատեքստում քարոզչական, տեղեկատվական պատերազմի տրամաբանության մեջ: Միևնույն ժամանակ, սակայն, այդ տեղեկությունը բավականին ուշագրավ է հնչում այն զարգացումների ֆոնին, որ տեղի են ունենում այսպես ասած եվրաատլանտյան բևեռում՝ ՆԱՏՕ շրջանակում: Օրինակ, ԱՄՆ պաշտպանության նախարար Օստինի նախաձեռնությամբ Գերմանիայում ամերիկյան ռազմակայանում տեղի էր ունեցել ՆԱՏՕ անդամ և մի շարք այլ երկրների պաշտպանության նախարարների հանդիպում:
Դրան մասնակցել էին Ավստրալիայի, Ճապոնիայի, Հարավային Կորեայի, Կատարի, Իսրայելի, Հորդանանի, Մարոկկոյի, Քենիայի, Թունիսի պաշտպանության նախարարները: Քննարկվել է Ուկրաինային հետագա ռազմական օգնության հարցը, սակայն քննարկման մասնակիցների շրջանակն ու մասշտաբը վկայում է, որ այդ ամենի տողատակում շատ ավելի լուրջ գործընթացներ ներառող օրակարգ կամ մտադրություն է, որը խոսում է որոշակի նոր շրջափուլի մասին, որ Արևմուտքը դիտարկում է ուկրաինական պատերազմի առնչությամբ: Դրա մասին է վկայում և այն, որ խոսվում է Ուկրաինային նաև ծանր սպառազինության մատակարարման մասին, թեև մինչ այդ Արևմուտքը ձեռնպահ էր մնում այդպիսի մատակարարումներից:: Միևնույն ժամանակ, սակայն, արևմտյան պաշտոնյաները, այդ թվում ԱՄՆ քաղաքական ղեկավարությունը, հայտարարում են, որ անում են ամեն ինչ պատերազմը Ուկրաինայի տարածքից դուրս չգալու համար: Թվում է, որ երկու այդ բաղադրիչը չեն համապատասխանում միմյանց, քանի որ ուկրաինական բանակին ծանր սպառազինության մատակարարումը թերևս նվազագույնը բերելու է ռիսկի, որ Ռուսաստանը կարող է առավել մեծացնել ռազմական գործողության մասշտաբը:
Կամ էլ դիտարկվող սցենարներում թերևս հենց այն է, ինչի մասին խոսում է Նարիշկինը՝ ռազմական ներկայություն Ուկրաինայի այսպես ասած հյուսիս-արևմտյան մասում, հարավ-արևելյան մասում ռուսական ռազմական ներկայության ֆոնին: Եվ դա կարող է լինել հենց «լեհական» մեխանիզմով՝ հաշվի առնելով ընդհուպ պատմական պահը: Դա որպես սցենար, որի առումով ուշադրության է արժանի և այն նախաձեռնությունը, որ դեռևս պատերազմից առաջ արեց Մեծ Բրիտանիան՝ Բրիտանիա, Լեհաստան, Ուկրաինա դաշինքի ձևավորում: Ծանր սպառազինությունը այդ պարագայում կօգնի հաստատել ուժերի որոշակի բալանս և ձևավորել որոշակի «ստատուս-քվո», այդ կերպ փաստացի բաժանելով Ուկրաինան: Արդյո՞ք իրավիճակը մտնում է այդ տրամաբանությամբ զարգացող սցենարի դաշտ, կամ «հասնում» դրան: Խոսվում է, իհարկե, այն մասին, որ Ուկրաինային տրվող կամ տրվելիք ծանր սպառազինությունը հակահարձակման համար է, որպեսզի Կիևը հետ վերցնի այն տարածքները, որ անցել են ռուսական վերահսկողության տակ: Բայց դա կնշանակի Ռուսաստանի լիակատար պարտություն: Դա՞ է իրատեսական և իրականանալի, թե՞ Ուկրաինայի «բաժանումը»:
