Ինչպես որ բավականին բարդ է ասել, թե ինչ է կատարվում Ուկրաինայի տարածքում ռազմական առումով՝ կողմերից յուրաքանչյուրն իրավիճակը մատուցում է իր համար անհրաժեշտ քարոզչա-տեղեկատվական պրիզմայով, այդպես էլ ներկայումս բավականին բարդ է ասել ռազմական գործողություններին զուգահեռ ծավալվող նկատելի բանակցային մաքոքի բովանդակության մասին: Մարտի 14-ին Մոսկվա էր ժամանել և Լավրովի հետ բանակցում էր Կատարի արտաքին գործերի նախարարը, մարտի 15-ին արդեն Մոսկվայում է Իրանի արտգործնախարար Աբդոլահիանը, իսկ մարտի 16-ին՝ ըստ տեղեկության, Մոսկվա է մեկնում Թուրքիայի արտգործնախարար Չավուշօղլուն: Միայն այս «եռաշերտ» դրվագը հուշում է, որ տեղի է ունենում դիվանագիտական չափազանց դինամիկ գործընթաց, որտեղ Ուկրաինայում կրակի դադարեցման թեման թերևս միայն մակերեսն է, իսկ խորքում կան անկասկած բավականին լուրջ շերտեր, որոնք վերաբերում են թե աշխարհաքաղաքականության, թե աշխարհտնտեսական, մասնավորապես էներգակիրների շուկայում ընթացող տեկտոնական շարժերի մասին: Առայժմ բավականին բարդ է ասել, թե ինչ հանգրվանում կանգ կառնի այդ ակտիվ շարժը:
Զուգահեռ ծավալվում է բանակցություն Կիևի և Մոսկվայի միջև և Զելենսկու գրասենյակը հայտարարում է, որ քննարկում են կրակի դադարեցման և ռուսական զորքն Ուկրաինայից դուրս բերելու հարցը: Սակայն սա ևս, անկասկած մակերևույթում գտնվող տեղեկատվություն է, հատկապես եթե նկատի առնենք և այն, որ օրեր առաջ Զելենսկու գրասենյակի պաշտոնյաները խոսում էին այն մասին, որ պայմանավորվել են Ռուսաստանի հետ չբարձրաձայնել բանակցային թեմաները, քանի դեռ չկա կայուն համաձայնություն: Բանակցային այդ ինտենսիվ մաքոքը անշուշտ չի շրջանցում նաև կովկասյան ռեգիոնը և այստեղ իհարկե Երևանի համար կարևորագույն խնդիրը այդ գործընթացների հանդեպ «օբյեկտային» կարգավիճակ չստանալն է և թեկուզ թույլ սուբյեկտությամբ, այդուհանդերձ մասնակցային որոշակի ջանքը:
Այդ համատեքստում Երևանի համար առանցքային նշանակություն ունեցողը երկու «դիվանագիտական գիծ» է՝ հայ-թուրքական կարգավորման ուղղությամբ ծավալվող խոսակցությունը, և Մինսկի խմբի համանախագահներին ուղղված դիմումը, որ վերաբերում է Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության պայմանագրի շուրջ բանակցություն կազմակերպելուն: Միաժամանակ սակայն, Երևանի համար թերևս անհրաժեշտ է հնարավորության դեպքում ավելացնել աշխատանքը հատկապես արաբական աշխարհի ուղղությամբ: Արաբական երկրները կարծես թե նկատելիորեն «մոտենում» են կովկասյան ռեգիոնին: Մարտի 14-ին Ալիևը Բաքվում ընդունել է Միացյալ Էմիրությունների պատվիրակությանը: Սաուդյան Արաբիան ու Կատարը այս օրերին աշխույժ շփվում են Մոսկվայի հետ, ու թեև Կովկասը այսպես ասած անուղղակի տրանզիտ է, սակայն իր արաբական երկրների դերակատարության աճը նկատելիորեն հետք կթողնի նաև ռեգիոնալ մթնոլորտի վրա: Այդ տեսանկյունից թերևս կարևոր է, որպեսզի Երևանը փորձի աշխուժացնել շփումները արաբական ուղղությամբ, ինչը կարող է ունենալ նաև տնտեսական կարևոր հեռանկարներ:
