Թուրքիայի խորհրդարանը երեկ անվավեր է ճանաչել հայ-թուրքական արձանագրությունները, որոնք դուրս են մնացել նոր խորհրդարանի օրակարգից: Խոսքն առաջին հայացքից ընդամենը տեխնիկական ընթացակարգի մասին է, համաձայն որի, եթե նախորդ օրենսդրական շրջանում փաստաթուղթը որոշման չի արժանացել, այն համարվում է անվավեր:
Սակայն պատգամավորները կամ կառավարությունը կարող են վերականգնել այն: Սակայն զուտ տեխնիկական այդ ընթացակարգը անշուշտ ունի քաղաքական բաղադրիչ և Թուրքիան փաստորեն հայ-թուրքական արձանագրությունները հասցրեց հենց տեխնիկական այն պահին, երբ դրանք համաձայն ընթացակարգի ճանաչվեցին անվավեր: Հիմա թուրքերն անշուշտ փորձելու են միջազգային հանրության հետ առևտրի մեջ մտնել արձանագրությունները խորհրդարան մտցնելու համար, փորձելով ցանկալի զիջումներ կորզել միջազգային հանրությունից: Այսինքն, Թուրքիան փաստորեն փորձում է դիվանագիտական երկրորդ բերքը հնձել արձանագրությունների միևնույն ծառից: Կհաջողվի արդյոք դա նրան, ցույց կտա ժամանակը: Բայց խնդիրը այստեղ Հայաստանի կեցվածքն է թուրքականի համեմատությամբ:
Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսյանը հանդես բերելով այսպես ասած ֆուտբոլային նախաձեռնությունը, հետո պարզապես մնաց ձեռնունայն և բացի«օդային համբույրներից», որևէ այլ գործնական գաղափար նա այդպես էլ չկարողացավ հղանալ հայ-թուրքական գործընթացում հայկական խաղային առավելություն ապահովելու համար: Հայաստանն ընդամենը սկսեց ապավինել միջազգային հանրության հուշումներին, զարկ տալով պահանջատիրական հայտարարություններին: Պահանջատիրական հայտարարություններն իհարկե ինքնին վատ չեն և կարող են գործնական դիվանագիտության դաշտ ստեղծել, սակայն այդ դաշտում դեռ խաղալ է պետք: Իսկ Հայաստանի իշխանությունը հենց այդ է, որ չի կարողանում անել, հատկապես թուրքական իշխանության խաղերի համեմատությամբ:
Ու ստացվում է մի իրավիճակ, որ Թուրքիան չունենալով դաշտ` խաղում է, իսկ Հայաստանը առկա դաշտի պարագայում պարզապես մատնված է անգործության և սպասում է, թե ինչ կհուշեն: Ընդ որում, ոչ թե ինչ կհուշեն մարզիչները, այլ ինչ կհուշի մրցավարը` միջազգային հանրությունը: Համաձայնեք, որ սա իսկապես ծիծաղելի վիճակ է: Միայն թե ծիծաղելու տրամադրություն չկա, քանի որ խոսքը Հայաստանի մասին չափազանց կարևոր ռազմավարական խնդիրներին է վերաբերում, որոնց կապակցությամբ մեր շուրջը պտտվում են ակտիվ գործողություններ, դերակատարներ, սուբյեկտներ, իսկ մենք ընդամեն ը կանգնած տեղից փորձում ենք նրանց հետևել: Իսկ դրանից մեզ մոտ միայն գլխապտույտ և սրտխառնոց կարող է առաջանալ, ուրիշ ոչ մի այլ արդյունք:
