«Ազգային դիմադրություն» հայտարարած խորհրդարանական ընդդիմությունն իր գործողությունների տիրույթ է հռչակել նաև Սփյուռքը: Այլ կերպ ասած, այն իրավիճակը, որ արմատական ընդդիմությունը թելադրում է երկրի ներսում, շեշտը դնելով ոչ թե քաղաքական բովանդակության առանցքով պայքարի, այլ զգայական և անգամ հայհոյական հռետորաբանության վրա, փորձ է արվելու տարածել նաև Սփյուռքում: Ինչ մասշտաբներ կունենա այդ տարածումը, դժվար է ասել, սակայն այն, որ դա կլինի լրջագույն հարված Հայաստանին և հայությանը՝ հուրախություն Ադրբեջանի կամ Թուրքիայի, կասկածից վեր է:
Չի բացառվում իհարկե, որ այդ հանգամանքն էլ իր հերթին կարող է ռուսական մերձիշխանական որոշակի շրջանակների հնարավորություն տալ այդ «ծառայությունը» հերթական անգամ թանկ գնով վաճառել Թուրքիայի և Ադրբեջանի վրա, որոնց համար հայկական սփյուռքի ներուժի ջլատումը եղել է ռազմավարական խնդիր: Իսկ ժամանակակից Ռուսաստանի իշխանական վերնախավը կազմավորված է մի շարք խմբերից, որոնք անգամ ներքին մրցակցության մեջ են Թուրքիային ու Ադրբեջանին ռազմավարական բնույթի ծառայություններ մատուցելու «հնարավորության» համար:
Բանն այն է, որ հայկական սփյուռքը լոկ ազգային հարցերի շուրջ համախմբման կարևորագույն ներուժ չէ: Հայկական սփյուռքը ռեսուրս է, որի կառուցվածքային արդիական տրանսֆորմացիան հայկական պետականության համար կարող է դառնալ արտաքին քաղաքական և տնտեսական դիվերսիֆիկացիայի «փափուկ ուժ»: Բայց դրա համար շատ կարևոր է, որ այդ ռեսուրսը զերծ լինի Հայաստանի այն ներքաղաքական պայքար ասվածի տրամաբանության ազդեցությունից, որն իրականում միտված է Հայաստանի ապաքաղաքականացմանը, քան քաղաքականացմանը: Որովհետև քաղաքականության առաջնային հատկանիշը բովանդակությունն ու գաղափարն է, ոչ թե զգայականությունն ու հայհոյանքը: «Արտահանելով. Դա սփյուռք, առաջանում է հայկական պետականության արտաքին «փափուկ ուժը» չեզոքացնելու, քայքայելու վտանգ, դրանից բխող հետևանքներով: Դա կարող է պետք լինել շատ շատերին, սակայն բացարձակապես ոչ Հայաստանին:
Լուսանկարը՝ «Ֆոտոլուր»-ի
