Սպիտակ տունը տարածել է հաղորդագրություն ԱՄՆ նախագահի և ՆԱՏՕ-ի գլխավոր քարտուղարի զրույցի մասին, որի ընթացքում քննարկվել են անդրազգային մարտահրավերներն ու դրանց դիմակայելու ուղիները: Ըստ Սպիտակ Տան տեղեկության, Ջո Բայդենը Յենս Ստոլտենբերգի հետ զրույցում վերահաստատել է ՆԱՏՕ-ին ԱՄՆ լայն աջակցության վճռականությունը: Բայդեն-Ստոլտենբերգ հանդիպումը թերևս «պատասխան» է այն դիտարկումներին, որ սկսեցին հնչել փորձագիտական տարբեր հարթակներում, այն բանից հետո, երբ ԱՄՆ-ը, Մեծ Բրիտանիան ու Ավստրալիան հայտարարեցին հնդկա-խաղաղօվկիանոսյան ռեգիոնում համատեղ անվտանգային դաշինք ստեղծելու մասին: Դրանից հետո հնչեցին գնահատականներ, որ ՆԱՏՕ-ն այլևս դառնում է պատմություն:
Բայդեն-Ստոլտենբերգ հանդիպումն ըստ էության այն մասին է, որ ՆԱՏՕ-ն չի դառնում պատմություն և ռեգիոնալ անվտանգային միավորների ստեղծումը տակտիկական գործընթաց է ՆԱՏՕ ռազմավարական հովանոցի ներքո: Սա իհարկե չի նշանակում, որ ժամանակի ընթացքում Հյուսիս-ատլանտյան դաշինքը չի կանգնի որոշակի վերափոխումների անհրաժեշտության առաջ, սակայն ռազմավարական իմաստով դաշինքը շարունակում է լինել անփոխարինելի, իսկ ռեգիոնալ միավորումների ձևավորումը թերևս պայմանավորված է աշխարհակարգային փոփոխության ավելի մեծ դինամիկայի պայմաններում ավելի մոբիլ գործողություններ վարելու կարողությամբ: Ինչպես նկատել էի օրեր առաջ, թերևս այդ տրամաբանության ներքո պետք է դիտարկել նաև միջերկրածովյան գոտում հույն-ֆրանսիական ալյանսի ձևավորման մասին հայտարարությունը:
ՆԱՏՕ-ի «մահվան մասին տեղեկությունը չափազանցված» է, փաստացի ասում են Բայդենն ու Ստոլտենբերգը, եթե փոքր ինչ ձևափոխված հիշատակենք դասականի խոսքը: Այդ հանգամանքը անշուշտ կարևոր է միջազգային անվտանգության տեսանկյունից, այդ համատեքստում նաև Հայաստանի համար: Բանն այն է, որ ՆԱՏՕ ապահովում է որոշակի աշխարհաքաղաքական բալանս, որի ապամոնտաժումը թերևս անխուսափելիորեն բերելու է անվտանգային նոր վակուումների, որոնք կարող են միջավայրային նոր ռիսկեր առաջացնել այդ թվում Կովկասի համար: Առերևույթ, ՆԱՏՕ բոլորովին ակտիվ դեր չունի Կովկասում:
Մյուս կողմից, կա Վրաստանի հանգամանքը, որն այդուհանդերձ գտնվում է Հյուսիսատլանտյան դաշինքի հետ հաղորդակցության մեջ և այդ իմաստով ՆԱՏՕ-ն գուցե ոչ արտահայտիչ, սակայն որոշակի բալանսավորող գործոն է նաև Կովկասի համար: Ընդ որում, բոլորովին պետք չէ բացառել, որ հետպպատերազմական փուլում նաև այդ գործոնն է, որ թույլ է տալիս պատերազմով հաստատված ռուս-թուրքական ձևաչափի պարագայում ստեղծել Մինսկի խմբի եռանախագահության ձևաչափի ակտիվացման նախադրյալ և հնարավորություն:
