Խորհրդարանի արտահերթ ընտրությունից հետո հայկական համացանցում սկսել է նկկատելի արշավ Հայաստանի մարզերի, գյուղերի բնակիչների հանդեպ, որն իրականացնում են ընտրությանը պարտված նախկին կառավարող համակարգը ներկայացնող ուժերի «երևանյան» համակիրներ: Իսկ արշավի «պատճառը» այն է, որ Երևանում արձանագրված արդյունքով Նիկոլ Փաշինյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի ուժերի տարբերությունը չնչին է, և մեծ առավելությունը ձևավորվել է մարզային քաղաքներում և գյուղերում քվեարկության շնորհիվ: Սա անշուշտ բավականին հետաքրքիր և խորքային դիտարկման ենթակա ֆենոմեն է, այդ թվում և հաջորդող այս ալիքը, որտեղ «երևանյան» շրջանակները թիրախավորել են մարզային բնակչությանը:
Սա մի կողմից չի տեղավորվում որևէ բարոյական հարթության մեջ, մյուս կողմից սա չի տեղավորվում պետական անվտանգության հարթության մեջ:
Ըստ այդմ, ովքեր զբաղված են այդօրինակ իրողություններ գեներացնելով, նրանք ուղղակի զբաղված են պետական անվտանգության սպառնալիք խթանելով:
Միևնույն ժամանակ սակայն, սա իհարկե նախկին համակարգը ներկայացնող ուժերի ագրեսիվ, սակայն փոքրաթիվ քարոզչական շրջանակ է և պետք է հուսալ, որ Երևան-մարզեր կապը շատ ավելի ամուր և դիմադրունակ է այդպիսի քարոզչական սադրանքների հանդեպ, քան կարող է թվալ առաջին հայացքից: Ի վերջո, այս դեպքում խոսքը անգամ ամբողջ Երևանի մասին չէ, այլ պարզապես երևանյան միջավայրի առանձնաատկությունների, երբ «մեգապոլիսային» թոհուբոհում առավել պարարտ հող է լինում քաղաքական կոռուպցիայի ծավալման համար, քան մարզերում, որտեղ մի շարք միջավայրային գործոնների բերումով մարդիկ շատ ավելի սերտ ու ամուր կապված են հողին, և այդ կապվածությամբ են ըստ էության թե սահմանամերձ բնակավայրերում, թե այլ մարզային շրջաններում պահում երկիրը:
Երբ ադրբեջանցուն իր գյուղի կողքը տեսնող շուռնուխցին ավելի շատ ձայն է տալիս Փաշինյանին, քան անվտանգություն խոստացող Քոչարյանին, դա նրանից չէ, որ շուռնուխցին երևանցուց վատ գիտե իրավիճակը և չի գիտակցում կարևոր հարցերը: Դա նրանից է, որ ի տարբերություն երևանյան քաղաքական կոռուպցիայի սխեմաներում ներգրավված շերտերի, շուռնուխցին առնվազն հիշողությամբ ու ենթագիտակցությամբ շատ ավելի համարժեք է գնահատում առկա իրողությունների պատճառահետևանքային կապը, ի տարբերություն երևանյան «էլիտար» կապանքներով միմյանց կապված շրջանակների, որոնք լուծում են խորքային առումով մեկ հարց՝ երկրի անվտանգության մասին բարձրագոչ հայտարարոթյունների ներքո սեփական «էլիտար» կենսաձևի ամբողջական վերականգնման և հարատևության մեխանիզմների հաստատման հարց: Այդ իրողություններին զուգահեռ, ծավալվում է մեկ այլ վտանգավոր քարոզչական ալիք, այս անգամ արդեն ոչ թե Երևան-մարզեր «սլաքներով», այլ՝ Արցախ-Հայաստան:
Փորձ է արվում ընտրություն կատարած և ընտրական ներկայիս պատկերը ձևավորած հայաստանցիներին հակադրել Արցախի ժողովրդի որոշ շրջանակների, օգտագործելով այն զգայական և բարդ իրադրությունը, որ պատերազմի հետևանքով ստեղծվել է նաև արցախցիների համար: Սա առավել քան վտանգավոր մի գործընթաց է, որի կանխարգելում ազգային անվտանգության հարց է, բացի պարզապես մարդկային բարոյականության հարց լինելուց: Հասկանալի է, որ խորքային առումով այստեղ կա ոչ միայն օրվա քաղաքական նպատակները այդպիսով լուծելու խնդիր: Այստեղ կա սեփական իշխանության օրերի ռազմա-քաղաքական պատասխանատվության տապալումը քողարկելու խնդիր, որով զբաղված են նախկին համակարգը ներկայացնող ուժերը պատերազմից հետո, և անգամ որոշակի իմաստով նաև հենց պատերազմի օրերից սկսած: Որովհետև, եթե ոչ շարքային քաղաքացիները, ապա իրենք հաստատապես գիտեն պատերազմի հասունացման, և այդ ավերիչ պատերազմի սպառնալիքին ժամանակի ընթացքում համարժեք չպատրաստվելու գործում իրենց գլխավորած համակարգի պատասխանատվության մեծ աստիճանը: Այդ հարցերը փորձ է արվում փաստորեն քողարկել հայության հատվածների միջև բաժանարար գծեր խորացնելու միջոցով՝ Երևան-մարզեր, Հայաստան-Արցախ, նրանց հերթի մեջ երևի սփյուռքն է:
