ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինքենը հայտարարել է, որ Պուտինի հետ հանդիպմանն ԱՄՆ նախագահ Ջո Բայդենը քննարկելու է կայուն և կանխատեսելի հարաբերություն հաստատելու հարցը: ԱՄՆ պետքարտուղարը միաժամանակ նշել է սակայն, որ չնայած դրան ԱՄՆ իրեն իրավունք է վերապահում պատասխանելու, եթե Ռուսաստանը դիմի ագրեսիվ քաղաքականության: Բայդեն-Պուտին հանդիպումը սպասվում է հունիսին, եթե իհարկե կողմերը գան վերջնական համաձայնության: Ինչպես նշել եմ բազմիցս, ամերիկա-ռուսական հարաբերության բնույթն ու տրամաբանությունը հիմնարար նշանակություն ունեն Հայաստանի անվտանգային, և ընդհանրապես տնտեսա-քաղաքական հեռանկարների համար: Այդ իմաստով, ամերիկա-ռուսական կանխատեսելի և կայուն հարաբերությունը զգալիորեն կարող է թուլացնել Հայաստանի համար անվտանգային ռիսկերը, որ բխում են այդ թվում թուրքական քաղաքականությունից:
Բանն այն է, որ ամերիկա-ռուսական կայուն հարաբերությունը նվազեցնում է Թուրքիայի դերը, այդ թվում Ռուսաստանի համար, ըստ այդմ նվազեցնում է թուրքերի հետ ընդդեմ Արևմուտքի պայմանավորվելու ՌԴ մոտիվացիան: Իսկ հաշվի առնելով այն, որ ռուսները թուրքերի հետ պայմանավորվում են հիմնականում մեր հաշվին, այդպիսի մոտիվացիայի նվազման միտումը անկասկած դրական է: Մյուս կողմից սակայն, այստեղ կա մեկ այլ հարց: Բանն այն է, որ ամերիկա-ռուսական հարաբերության կայունությունը և կանխատեսելիությունը կարող է ենթադրել նաև որոշակի այսպես ասած բաժանում, ու եթե այդ բաժանման շրջանակում Հայաստանը «հանձնվի. Ռուսաստանին, ապա դա կնշանակի, որ դե յուրե ինքնիշխան մնալով, Հայաստանը դե ֆակտո ամբողջությամբ կարող է ենթարկեցվել ռուսական քաղաքականությանն ու ռազմավարությանը, առավել խորը մղվել այդ տիրույթ: Իսկ այստեղ արդեն խնդիրը ոչ միայն տնտեսա-քաղաքական զարգացման հեռանկարի անորոշությունն է, հաշվի առնելով այն, որ ռուսական տիրույթում զարգացումն ու արդիականացումը մեղմ ասած փակուղում գտնվղ երևույթներ են:
Բանն այն է, որ առավել լուրջ խնդիր է այն, որ բացարձակապես երաշխավորված չէ ԱՄՆ-Ռուսաստան նոր լարում՝ եթե իհարկե ընդհանրապես կարող ենք խոսել ներկայիս լարման սկզբունքորեն թուլացման հնարավոր միտման մասին: Իսկ, երբ տեղի ունենա նոր լարում և անկանխատեսելիության ու անկայունության նոր փուլ, ապա այդ դեպքում Հայաստանը էլ ավելի խոցելի և անզոր վիճակում կարող է հայտնվել, եթե մինչ այդ՝ ամերիկա-ռուսական «կայունացման» ընթացքում «հանձնված» լինի ռուսական տիրույթին: Ըստ այդմ, Հայաստանի համար հույժ կարևոր է առավելագույն արդյունավետությամբ օգտագործել ամերիկա-ռուսական հարաբերության կայունացման հնարավորությունը, սեփական ինքնիշխան հնարավորությունները զարգացնելու համար: Թեև, խոշոր հաշվով, Հայաստանն այդ խնդրի առաջ է անգամ ներկայումս, և առավել քան ներկայումս՝ երբ գործ ունենք դեռևս առկա լարվածության ռեժիմի հետ:
Անկասկած է մի բան, որ Հայաստանը պետք է դիվերսիֆիկացնի իր արտաքին և անվտանգային հարաբերությունը, անկախ այն հանգամանքից, թե ինչ ռեժիմում կլինի ամերիկա-ռուսական հարաբերությունը: Հայաստանը պետք է ունենա Ռուսաստանից ոչ պակաս սերտ աշխատանքային հարաբերություն ԱՄՆ հետ, պետք է ձգտի այդ հարցում խթանել Վաշինգտոնի մոտիվացիան: Բանն այն է, որ Հայաստանի համար ռիսկը լոկ ռուս-թուրքական հարաբերության սակարկության օբյեկտ լինելը չէ, այլ նաև ամերիկա-ռուսական ռազմավարական հարաբերության օբյեկտ լինելը: Հայաստանը պետք է կապիտալիզացնի ԱՄՆ նոր վարչակազմի մոտիվացիան:
