Իշխող կոալիցիան, ինչպես հայտնի է, մերժեց Հայ ազգային կոնգրեսի հետ երկխոսությունն ուղիղ եթերով հեռարձակելու մասին Կոնգրեսի պահանջը կամ առաջարկը, բացատրելով, որ ուղիղ եթերը կարող է կաշկանդել կողմերին:
Կողմերի կաշկանդվածությունը մի կողմ, սակայն շատ հետաքրքիր էր հեռուստաընկերությունների կաշկանդվածությունն այդ հարցում: Միայն Երկիր Մեդիան հայտարարեց, որ պատրաստ է ուղիղ եթերով հեռարձակել Կոնգրես-կոալիցիա բանակցությունը: Հիշեցնենք, որ Երկիր Մեդիան պատկանում է Դաշնակցությանը: Եվ այդ տեսանկյունից իհարկե հետաքրքրական է, որ երկխոսությունը քննադատող Դաշնակցությունը պատրաստակամ է ուղիղ եթեր տրամադրել այդ երկխոսությանը:
Չի բացառվում, որ ակնկալիքն այստեղ տապալումն է. այն իմաստով, որ երկխոսությունը կտապալվի և այդ ամենին հասարակությունն ականատես կլինի ուղիղ եթերով: Գուցե անգամ Երկիր Մեդիան գիտեր, որ կոալիցիան մերժելու է ուղիղ եթերը, և այդ իսկ պատճառով էլ շտապեց առաջինը պատրաստակամություն հայտնել հեռարձակման կապակցությամբ: Բայց այդ տարատեսակ կամ-կամերից զատ, փաստ է, որ Երկիր Մեդիան ադեկվատ արձագանքեց իրավիճակին:
Ադեկվատությունն այստեղ այն է, որ հեռուստաընկերությունը ներկայացնում է բավական լայն հետաքրքրություն ներկայացնող գործընթացի հեռուստատեսայնացման հայտ՝ գիտակցելով, որ այդ գործընթացն ունենալու է զգալի հեռուստատեսային վարկանիշ: Հազիվ թե որևէ մեկը կասկածի, թե Կոնգրեսի և կոալիցիայի երկխոսության հեռարձակումը ունենալու է մեծ հեռուստադիտարան, ընդ որում՝ նաև որակյալ հեռուստադիտարան, ի տարբերություն ասենք բացառիկ տափակ սերիալների և դրանցից էլ տափակ ժամանցային շոու ծրագրերի: Սակայն, պարզվեց, որ հայկական հեռուստաընկերությունները չեն ցանկանում մրցակցել այդ ռեյտինգային գործընթացի լուսաբանման համար, չեն ցանկանում առաջինը լինել այդ հարցում:
Զարմանալի չէ, քանի որ դրանք բոլորը կառավարվում են մի կենտրոնից և այդ կենտրոնից հրահանգ են երևի թե ստացել, որ ոչ մի լուսաբանման հայտ էլ չներկայացվի և բավարարվեն միայն մեկ-երկու րոպեանոց հեռուստալրատվական ռեպորտաժներով: Այլ կերպ ասած՝ հայկական հեռուստաեթերի բաղրամյանական կախվածությունը ևս մեկ անգամ ցցուն կերպով դրսևորվեց երկխոսության համատեքստում:
Սակայն, այստեղ դրսևորվեց նաև մեկ այլ հանգամանք: Փաստորեն, իշխանությունը վախենում է գործընթացի հրապարակայնացումից, հատկապես ամենամասսայական մեդիա դաշտի՝ հեռուստատեսության միջոցով: Այսինքն, առկա գործընթացում իշխանությունն իրեն այդքան էլ հարմարավետ չի զգում, այլապես չէր զլանա եթերով հեռարձակել այդ հարմարավետությունը՝ ցույց տալով հեռուստադիտողներին, թե ինչպես է ասենք Կոնգրեսի պատվիրակությանն անկյուն քշում իր փաստարկված և հիմնավորված կեցվածքով: Այլ կերպ ասած, երկխոսությունը զերծ պահելով եթերից՝ կոալիցիան ի ցույց է դնում իր դատարկությունը:
Դա, իր հերթին, թերևս նշանակում է, որ Կոնգրեսը միևնույն է, պետք է շարունակի պնդել հեռուստաեթերի վրա, եթե ոչ՝ ուղիղ, ապա գոնե՝ որոշակի ժամանակային չափով, հանդիպումներից հետո, երբ հնարավորություն կլինի լայն լսարանին ներկայացնել դրանց բովանդակությունը: Ընդ որում՝ թող այդ ժամանակը ոչ միայն Կոնգրեսին, այլ նաև կոալիցիային հատկացվի և նույնիսկ թող բանավեճ լինի, թող կողմերը միմյանց հետ ներկայացնեն իրենց հանդիպման մանրամասները:
Բայց որ դա էական հանգամանք է, կասկած չկա, քանի որ եթե իշխանությունը ներկայումս իրեն հարմար չի զգում, և դրա համար էլ խուսափում է հեռուստաեթերից, ապա հետագայում նա գուցե առանց հեռուստաեթերի արդեն սկսի իրեն հարմար զգալ բանակցության ընթացքում:
