ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը Ռուսաստանի ԱԳՆ առանձնատանը աշխատանքային նախաճաշի ձևաչափով ընդունել է ՌԴ-ում Հայաստանի և Ադրբեջանի դեսպաններին՝ նրանց հետ քննարկելով հայ-ադրբեջանական սահմանային լարվածությանը, ռեգիոնալ կայունությանը, լարվածության նվազմանը վերաբերող հարցեր:
Որպես Մինսկի խմբի համանախագահող երկիր՝ Ռուսաստանն անշուշտ մյուս համանախագահներից ավելի ինտենսիվ միջնորդ է եղել, բայց այս ֆորմատով հանդիպումը, կարելի է ասել, ոչ ավանդական քննարկման մեխանիզմ է։
Քաղաքագետ Ռոբերտ Ղևոնդյանի կարծիքով՝ Ռուսաստանը երբեք էլ չի թաքցրել, որ ցանկանում է ղարաբաղյան հակամարտության լուծման հիմնական դերակատարը լինել: «Ընդամենը մի քանի օր առաջ կարծիքներ հնչեցին, որ ընդհանրապես Մինսկի խումբն է անիմաստ, և լուծումը պետք է գտնվի միայն Ռուսաստանի օգնությամբ: Հաշվի առնելով այն, որ Ռուսաստանը համարում է, թե այս տարածքն իր շահերի կենսատարածքն է, այդ պատճառով էլ չի ցանկանում, որ այլ դերակատարներ կապ ունենան այդ տարածքում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ։ Այս նախաճաշն էլ հենց այդ տրամաբանության մեջ եմ ես դիտարկում։ Ռուսաստանն առաջին հերթին փորձում է իր դոմինանտությունը ցույց տալ, նաև ինքն իր համար վերահաստատել, որ այս տարածքում խնդիրների լուծման բանալին իր ձեռքերում է։ Դրա համար էլ իրականացնում է նմանատիպ ակցիաներ, որոնք լայնորեն լուսաբանվում են, ցույց են տրվում տարբեր երկրների, Հայաստանին ու Ադրբեջանին, թե ինչքան ազդեցության լծակներ կան Ռուսաստանի ձեռքում»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց նա։
Միևնույն ժամանակ մեր զրուցակիցը նկատեց՝ մեր շահերից չի բխում, որ Ռուսաստանը դոմինանտ դեր ունենա Հայաստանի հետ կապված հարցերում, առավել ևս՝ ղարաբաղյան հակամարտության հետ կապված հարցերում: «Քանի որ Մինսկի խումբն ըստ էության այն ֆորմատն է, որը համապատասխանում է Հայաստանի շահերին, հաշվի է առնում տարբեր աշխարհաքաղաքական շահեր ու մոտեցումներ։ Իսկ քաղաքական կենտրոններից միայն մեկի շահերը գերակա դարձնելու դեպքում անորոշ է, թե ինչպիսի արդյունքներ ու հետևանքներ կարող են լինել։ Այդ պատճառով Հայաստանը պարտավոր է հայտարարել, որ Մինսկի խմբի շրջանակներում ղարաբաղյան հարցի կարգավորումը մնում է միակ լեգիտիմ ու մեր կողմից ընդունելի միակ ֆորմատը, իսկ այդ խմբի շրջանակները փոփոխելու ցանկացած փորձ չի համապատասխանում արցախյան հակամարտության կարգավորման տրամաբանությանն ու Հայաստանի Հանրապետության շահերին»,- եզրափակեց Ղևոնդյանը։
Քաղաքագետ Ռուբեն Մեհրաբյանի կարծիքով՝ Ռուսաստանի ԱԳ նախարարի, Հայաստանի և Ադրբեջանի դեսպանների հետ շփումները նախևառաջ տրամադրություններ շոշափելու նպատակ ունեն, ապա նաև փորձ են դոմինանտ դիրքեր հաստատելու ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորման գործում: «Հաշվի առնելով Ռուսաստանի՝ արտաքին քաղաքականությամբ զբաղվող շրջանակի տրամադրությունները՝ այո՛, նրանք դժգոհ են Մինսկի խմբից և այն իրողությունից, որ գլխավոր ու մոնոպոլ միջնորդը մնում է Մինսկի խումբը, որտեղ Ռուսաստանը ընդամենը մեկ երրորդն է։ Մյուս կողմից էլ՝ Ռուսաստանի դերն առանձնահատուկ է, որովհետև Ռուսաստանը տիրապետում է նաև ռազմաքաղաքական լծակների։ Այդ հանդիպումն ուշագրավ է նրանով, որ Ադրբեջանի դեսպանը պատերազմի կոչեր է հնչեցնում, բացատրում, թե ինչու պետք է պատերազմեն, ու հիմա մի քիչ զավեշտալի է, թե խաղաղության մասին խորհրդակցություններն ինչպես են տեղի ունեցել, շատ հետաքրքիր կլիներ այդ խոսակցությունից տեղեկանալ»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ասաց նա։
Մեհրաբյանի դիտարկմամբ՝ հայկական կողմն այսօր որևէ էքսկլյուզիվ միջնորդության համաձայնություն չպետք է տա. «Այսինքն՝ 2016 թվականի Սանկտ Պետերբուրգի սինդրոմը որևէ ձևով չպետք է թույլ տա։ Այսօր նայեք, թե ովքեր են դժգոհում Մինսկի խմբից։ Ալիևը, որովհետև Մինսկի խումբը իրեն «բեսպրեդել» թույլ չի տալիս, դժգոհում է Թուրքիան, որովհետև եռանախագահության ձևաչափում նա որևէ հնարավորություն չունի քիթը մտցնելու կոնֆլիկտի կարգավորման գործընթացում, և դժգոհում է Ռուսաստանը, որովհետև մեկ երրորդն է, բայց ուզում է ամբողջը։ Հայկական կողմն էլ գիտի՝ ինչ է ուզում, իսկ հայկական կողմը երբեք չի ուզենա, որ Մինսկի խմբի միջնորդությունը պարզապես գողացվի, վերածվի ռուս-ադրբեջանական կամ ռուս-թուրքական գործարքի, որը կաշխատի ի հաշիվ Հայաստանի ու հայ ժողովրդի շահերի՝ Հայաստանին վերածելով մանրադրամի։ Հետևաբար մեր մոտեցումը հետևյալն է՝ այո՛, Ռուսաստանում Հայաստանի ու Ադրբեջանի դեսպանները կարող են շփվել, այդ թվում նաև ՌԴ արտգործնախարարի հետ եռակողմ շփվել։ Շփումը վատ բան չէ, շփումը կրակելուց լավ է։ Բայց սրանից որևէ մեկը թող հետևություն չանի, թե այս ամենի վրա կարող է ձեռքեր տաքացնել մեր շահերի ու մեր ապագայի հաշվին»։
