Կորոնավիրուսը պատերազմ է հայտարարել Հայաստանին, պատերազմ վարելու պատասխանատվությունն իշխանության վրա է, ով պայքարում է իշխանության դեմ՝ դավաճանում է ազգին: Այդ սիլլոգիզմը նախօրեին ներկայացրել է Հայաստանի առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, որը կորոնավիրուսային համաճարակի ընթացքում արդեն երկրորդ անգամ է խոսում վարակի դեմ պայքարում ներքաղաքական տարաձայնությունները և պայքարը կանգնեցնելու մասին: Բանաձևը չափազանց դժվար է վիճարկել: Որքան էլ պատերազմը զինված չէ, որքան էլ ագրեսիան արտաքին չէ, միևնույն է՝ իրավիճակը պատերազմական է և այն պահանջում է ներքաղաքական տարաձայնությունների դադարեցում: Ամբողջ խնդիրն այն է, սակայն, որ Հայաստանում խոսել ներքաղաքական տարաձայնությունների կամ պայքարի մասին, ըստ էության, չափազանցություն է:
Հայաստանում չկա ներքաղաքական պայքար և տարաձայնություն: Հայաստանում կան անձնական, խմբային, թայֆայական տարաձայնություններ ու պայքար, և գործնականում այդպես եղել է միշտ, դրանից բխող բոլոր հետևանքներով: Եվ դա է նաև պատճառը, որ գործնականում, սկսած արցախյան առաջին պատերազմից մինչև այսօր կորոնավիրուսային պատերազմ, Հայաստանում չի կանգնեցվել ներքաղաքական պայքար ասվածը: Հայաստանում համախմբումն ու միասնականությունը մշտապես կրել է հասարակական, բայց ոչ քաղաքական բնույթ: Պատճառը հենց այն է, որ հայաստանյան ներքաղաքական կյանք ասվածի հիմքում մշտապես եղել է անձնականը, խմբայինը, թայֆայականը: Եվ այդ ամենն, իհարկե, միշտ էլ փաթեթավորվել է պետության, պետականության մասին մտահոգության վերաբերյալ հնչեղ ձևակերպումներով: Նաև դրա համար է, որ հայաստանյան քաղաքական նոր մշակույթի հասնելու համար նախ անհրաժեշտ է ունենալ դրան ունակ նոր քաղաքական ուժեր, նոր քաղաքական սերունդ, նոր քաղաքական մտածողություն, և վերջապես՝ անհրաժեշտ է ունենալ քաղաքականություն՝ բառի բուն, բովանդակային, գաղափարական իմաստով:
Կորոնավիրուսի ժամանակ դա չունենք հաստատ: Կունենա՞նք երբևէ կորոնավիրուսից հետո: Դա է հարցը, որի պատասխանից է կախված Հայաստանի դիմադրունակությունն ապագա տարաբնույթ պատերազմներում: Իսկ որ դրանք որևէ կերպով լինելու են նաև ապագայում, կասկածել պետք չէ, քանի որ այդպիսին է այսօր աշխարհը, այդպիսին է աշխարհակարգային ձևավորման գործընթացը, պատերազմները դրա անխուսափելի բաղկացուցիչն են՝ անկախ, թե դրանք ինքնին ինչ բաղկացուցիչներից կլինեն կազմված և ինչ բնույթ կկրեն: Մենք լինելու ենք պերմանենտ հիբրիդային պատերազմի շրջափուլում և պետք է սովորենք ապրել դրա հետ, ապրել դրանում: Եվ այդ խնդիրը լուծելու համար մենք պետք է նաև քաղաքականություն սովորենք:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
