Ռազմավարական և ազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնի (ՌԱՀՀԿ) փորձագետ Էդգար Վարդանյանը, «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում անդրադառնալով Եվրամիության՝ ղարաբաղյան խնդրում անհրաժեշտ ֆինանսական միջոցներ տրամադրելուն, հայտնեց, որ Սեֆան Ֆյուլեի համապատասխան հայտարարությունը փորձագիտական հանրության համար պետք է սպասելի կլիներ, քանի որ վերջին շրջանում շատ հաճախ խոսվում է, որ ԵՄ-ն հայտ է ներկայացրել շատ ավելի ակտիվ դերակատար լինելու ղարաբաղյան հարցի կարգավորման ամբողջ գործընթացում.
«Եվ ԵՄ-ին կից անվտանգության հարցերով զբաղվող ինստիտուտը դեռ մայիսին հրապարակել էր մի զեկույց, որտեղ նշվում էր, որ առաջարկներ կային առ այն, որ ԵՄ-ն պետք է ընդլայնի իր մասնակցությունը ղարաբաղյան խնդրի կարգավորման գործընթացում, աջակցություն ցուցաբերի, այդ թվում՝ ֆինանսական աջակցություն։ Խոսքը հաղորդակցությունների զարգացմանը ուղղված գումարների մասին է։ Ըստ էության՝ Ս.Ֆյուլեն այնպիսի հայտով ներկայացավ, որի վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ իսկապես ԵՄ-ն որոշակի նաև ճնշում է գործադրում կողմերի վրա, այս դեպքում հայկական կողմի վրա, շահագրգռում է նրանց տնտեսական օգուտներ ստանալու առումով։ Այս ամենը տեղավորվում է վերջին շրջանում ցուցաբերած այն ակտիվության կոնտեքստում, որի նպատակն է անել ամեն ինչ, որպեսզի գոնե առնվազմ մինչև այս տարվա վերջ որոշակի շարժ տեղի ունենա ԼՂ խնդրի կարգավորմանն ուղղված բանակցություններում։ Իսկ այդ շարժը, ըստ նրա ցանկության, շրջանակային փաստաթղթի ստորագրումն է։
Է.Վարդանյանը նաև արձանագրեց. «ԵՄ-ն ցանկանում է լինել հիմնական դերակատարը՝ Մինսկի խումբ և ԵՄ։ Սա հետաքրքիր կոնֆիգուրացիա կարող է ստեղծել։ ԵՄ-ն, հասկանալով, որ Ադրբեջանը, Հայաստանը և Ղարաբաղը դուրս չեն ԵՄ-ի աշխարհաքաղաքական շահերից, ցանկանում է ամրագրել և խորացնել իր աշխարհաքաղաքական մասնակցությունը»։
Փորձագետը նաև հավելեց. «Եթե ուշադիր հետևենք Ֆյուլեի հարցազրույցին, նա ավանսով ճնշում է գործադրում, ասում է, որ մինչև կարգավորումը ԵՄ-ն աջացություն կցուցաբերի։ Բայց նա նաև բացատրում է, որ ավելի մեծ աջակցություն կցուցաբերվի կարգավորմանը հասնելուց հետո։ Կարծում եմ՝ սա այդքան էլ չպետք է ուրախացնի Ռուսաստանին և կարելի է ենթադրել, որ նաև սա որոշակի ճնշում է Ռուսաստանի վրա։ Հայտնի է, որ Ռուսաստանը մեր և Եվրամիության հարևանությանը ու քաղաքականությանը որոշակի վերապահումներով ու խանդով է նայում։ Մինչդեռ ԵՄ-ն ասում է՝ մենք այստեղ կանք ու ավելի խորանալու միտում ունենք և շահագրգռված չենք, որ Ռուսաստանը ամբողջությամբ դիտի այս տարածաշրջանը, այս խնդիրը որպես իր անմիջական միջնորդությամբ իրականացվող մի գործընթացի»։
