Երևանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Աննա Դանիբեկյանը մայիսի 13-ին հրապարակեց դատական ակտը Քոչարյանին կալանքից ազատ արձակելու նրա փաստաբանների միջնորդության վերաբերյալ։ Դանիբեկյանը հայտարարեց, որ դատարանը որոշել է մերժել միջնորդությունը։
Քոչարյանի փաստաբանական թիմը ներկայացրել էր երկրորդ նախագահի խափանման միջոց կալանքը անձնական երաշխավորությամբ փոխելու միջնորդություն։ Անձնական երաշխավորությամբ հանդես էին եկել ՀՀ նախկին վարչապետներ Վազգեն Մանուկյանը, Խոսրով Հարությունյանը, Կարեն Կարապետյանը, Արցախի Հանրապետության նախկին վարչապետ Անուշավան Դանիելյանը։
Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանը մեղադրվում է 2008-ի նախագահական ընտրություններից հետո սահմանադրական կարգը տապալելու, ինչպես նաև առանձնապես խոշոր չափերով կաշառք ստանալու համար։ Ռոբերտ Քոչարյանը կալանքի տակ է 2019-ի հունիսի 25-ից։
Ռոբերտ Քոչարյանի աջակիցները հաճախ են իրենց հարցազրույցներում ու հայտարարություններում նշում, թե Մոսկվան բացասական վերաբերմունք ունի նրա կալանավորման վերաբերյալ, և որ Քոչարյանի դեմ հարուցված քրեական գործը վատ կանդրադառնա հայ-ռուսական հարաբերությունների վրա։ «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում ռուսաստանցի քաղաքագետ Ստանիսլավ Տարասովն ասաց՝ երկկողմ միջպետական հարաբերությունների վրա Քոչարյանի դեմ հարուցված գործն իր անդրադարձը չի ունենա: «Քոչարյանը երկկողմ հարաբերությունների խնդիր չէ, բայց, ինչպես հայտնի է, Քոչարյանի ու Պուտինի միջև կան անձնական հարաբերություններ։ Իհարկե, Պուտինը հետաքրքրված է Քոչարյանի ճակատագրով։ Երկրորդ՝ միջպետական հարաբերությունների վրա դա ոչ մի կերպ չի անդրադառնում։ Բայց եկեք անկեղծ լինենք՝ Մոսկվան դժգոհ է, որ Փաշինյանը բարեփոխումներ անելու, առաջ նայելու փոխարեն անցյալի հետ հաշիվ է մաքրում։ Միևնույն ժամանակ կարծում ենք, որ դա Հայաստանի ներքին խնդիրն է»,- ասաց նա։
Տարասովի դիտարկմամբ՝ որքան էլ Քոչարյանի աջակիցները պնդեն, որ այս գործը վատ հետևանքներ կունենա երկկողմ հարաբերությունների վրա, պետք է առաջին հերթին նայել պետական շահերին. «Իսկ այդ շահերը անձնական բնույթ չեն կրում։ Երկկողմ հարաբերություններ կան ու կլինեն»։
Քաղաքագետը հորդորում է ՌԴ ԱԳ նախարար Լավրովի հայտարարությունները ևս չկապել այդ գործի հետ. «Լավրովը՝ որպես Մինսկի խմբի համանախագահող երկրի ներկայացուցիչ, ղարաբաղյան հարցում ակտիվություն է ցուցաբերում, որովհետև եթե կոնֆլիկտը ռազմական գործողությունների անցնի, դա կշոշափի հենց Ռուսաստանի ազգային անվտանգությունը և ոչ Անգլիայի, Փարիզի ու Վաշինգտոնի։ Մենք ուզում ենք, որ երկխոսությունը շարունակվի, ու կողմերն ընդհանուր լեզու գտնեն։ Երկրորդ՝ Մոսկվան չի ուզում, որ իր անունը անտեղի մանիպուլացնեն։ Լավրովը ստիպված եղավ բացել խաղաքարտերը և ասել, որ երբ արտգործնախարարները մի քանի ժամանոց հանդիպում են ունենում, ինչ-որ բանի մասին խոսում են, չնայած կողմերից մեկը՝ Հայաստանը, դա հերքում էր։ Գիտեք, սա ղարաբաղյան հակամարտության դիվանագիտության տարրերից մեկն է, ոչ առաջինը և, ես ենթադրում եմ, ոչ էլ վերջինը»։
