Ըստ ձեզ՝ ինչո՞ւ է Ապրիլյան պատերազմից հետո մեր մոտ հսկայական կասկածների տեղիք առաջացել․ «Առաջին լրատվական»-ի հարցին պաշտպանության նախկին փոխնախարար, «Ազատամարտիկների դաշինքի» խորհրդի անդամ Գագիկ Մելքոնյանը պատասխանեց․ «Նախ ասեմ, որ Ապրիլյան դեպքերի ժամանակ (ես այն չեմ համարում պատերազմ) մեր իշխանությունները զարմացել էին, թե ժողովուրդն ինչպես միանգամից ոտքի կանգնեց։ Նրանք չէին սպասում, որ ժողովուրդը կարձագանքի՝ մանավանդ ազատամարտիկները, որովհետև այդ ժամանակ ազատամարտիկների վիճակը շատ ծանր էր՝ արհամարհված, անտեսված։ Երբ ժողովուրդը, այդ թվում նաև ազատամարտիկները, ձգտում էին գնալ առաջին գիծ, իշխանությունները սկսեցին ձգձգել։ Երբ «Ազատամարտիկների դաշինքը» ներկայացրեց 650 մարդուց կազմված ցուցակ, նրանք սկսեցին ձգձգել՝ վաղը կմեկնեք, մյուս օրը կմեկնեք։ Վերջապես եկավ այն պահը, որ արդեն համաձայնվեցին, բայց ոչ միանգամից՝ սկզբից 130 հոգի, հետո նորից 130 հոգի։ Առաջին 130 հոգին ուղարկեցին Վարդենիս»։
Ըստ ձեզ՝ ձգձգումները պայմանավորված էին նրանով, որ բանակը չունե՞ր մարդկային ռեսուրսների պակաս, թե՞․․․ «Առաջին լրատվական»-ի հարցին Գագիկ Մելքոնյանը պատասխանեց․ «Այո, նրանք ասում էին, որ մարդկային ռեսուրսի պակաս չունենք։ Դրա համար էլ այդպես ձգձգում էին։ Առաջին 130 – 140 հոգին գնացին Վարդենիս։ Արդեն երկու օր հետո երկրորդ 140 հոգին մեկնեցին Ճամբարակ։ Երրորդ խումբը գնաց Մարտունի, նոր դրանից հետո չորրորդ խումբը գնաց Մարտակերտ։ Այսինքն՝ այս ձգձգումները, արտաքինից էլ երևում էր, որ ձևական բնույթ են կրում։ Ինչո՞ւ էին ձգձգում։ Ցանկացողները շատ-շատ էին։
Բոլորին ուղարկում էին Նուբարաշենից։ Երբ առաջին օրը ես գնացի Նուբարաշեն, հասկացա, որ ինչ-որ մի բան այն չէ։ Չկար նորմալ կազմակերպչական աշխատանք։ Մենք անցել ենք Արցախյան ազատամարտ, ու համեմատելով, ես տեսնում էի, որ այստեղ ձևական բնույթ է կրում այս ամենը։ Չէին կարող ասել՝ պետք չի, մի գնացեք, բայց ուղղակի վերցնում և ուղարկում էին այստեղ կամ այնտեղ»։
Մանրամասները՝ տեսանյութում։
