Հայկական համացանցում աշխուժորեն քննարկվում է Ռոբերտ Քոչարյանի խափանման միջոցը փոխելու վերաբերյալ Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի դիրքորոշումը, որ արտահայտվել էր ի պատասխան լրատվամիջոցներից մեկի հարցի: Գարեգին Երկրորդը անհրաժեշտ էր համարել համաճարակի պայմաններում ապահովել երկրորդ նախագահին առողջական ռիսկերից, այդ թվում խափանման միջոցը փոխելու միջոցով: Ավելորդ է ասել, թե դա ինչ սուր արձագանքներ է առաջացրել սոցցանցային տիրույթում:
Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի խոսնակը արձագանքելով Կաթողիկոսին ասել է, որ կառավարությունը որևէ մեկնաբանություն չունի Վեհափառի ցանկությունների և հույսերի վերաբերյալ: Դա գործնականում նշանակում է, որ Նիկոլ Փաշինյանը քաղաքական առումով մերժում է Գարեգին Երկրորդի «միջնորդությունը»:
Հատկանշական և ուշադրության արժանի է թերևս այն, որ Կաթողիկոսի այդ փաստացի հրապարակային միջնորդությունը հաջորդում է առաջին նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հայտնի հոդվածին, որտեղ նա Ռոբերտ Քոչարյանին և Սերժ Սարգսյանին առաջարկում էր ներքին հրադադար: Ռոբերտ Քոչարյանի համակիրներն էլ կոշտ թիրախավորման ենթարկեցին Տեր-Պետրոսյանին, որ առաջարկելով հրադադարի, որևէ բան չէր ասել Ռոբերտ Քոչարյանի խափանման միջոցի փոփոխության վերաբերյալ: Այդ «բացը» փաստորեն լրացրեց Կաթողիկոսը, ըստ ամենայնի Ռոբերտ Քոչարյանի նախաձեռնությամբ, որովհետև հակառակ դեպքում Վեհափառը իր դիրքորոշումն ու գնահատականը կհայտներ ոչ թե մամուլի հարցին պատասխանի, այլ հատուկ հայտարարության տեսքով: Առավել ևս, որ առկա իրավիճակը տալիս է դրա առիթը:
Տեր-Պետրոսյանի հոդվածից հետո Գարեգին Երկրորդի խոսքը հիշեցնում է 12-ամյա վաղեմության դրամատիկ իրադրությունը, իհարկե ոչ թե համաճարակի, այլ հետընտրական բողոքի առիթով: Մարտի 1-ին խաղաղ ցույցի հանդեպ ոստիկանության ուժի կիրառումից և իրադրության լարումից հետո դարձյալ եղել էր Գարեգին Երկրորդի միջնորդությունը: Նա գնացել էր Տեր-Պետրոսյանի տուն, սակայն Տեր-Պետրոսյանը մերժել էր ընդունել նրան, ասելով, որ Կաթողիկոսը պետք է ասելիք ունենա Ռոբերտ Քոչարյանին, ոչ թե իրեն: Գարեգին Երկրորդը առաջին նախագահի տուն էր գնացել Ռոբերտ Քոչարյանից համաձայնություն հայցելուց հետո, ինչպես հետո հաստատեց Ռոբերտ Քոչարյանը, ասելով իհարկե, թե տվել է համաձայնություն Կաթողիկոսին, սակայն հույս չունենալով, թե նրա միջնորդությունն ունի հեռանար: Իսկ ի՞նչ հեռանկարի հույս կարող էր լինել ներկայումս Գարեգին Երկրորդի հայտարարության առնչությամբ:
Միթե՞ դժվար է պատկերացնել, որ այդօրինակ միջնորդության առնվազն ձևաչափի տարբերակը արդեն իսկ աշխատելու է հակառակ իմաստով: Ըստ երևույթին դժվար չէ, և միջնորդությունը չունի անմիջական ակնկալվող ազդեցության նպատակ կամ հույս: Ըստ ամենայնի, Ռոբերտ Քոչարյանը Տեր-Պետրոսյանի հոդվածից հետո որևէ կերպ ակնարկում է 12-ամյա վաղեմության անցուդարձից ինչ-որ բան, ներգրավելով Գարեգին Երկրորդին:
