Հայաստանում իրականացված հետազոտության ժամանակ մինչև 5 տարեկան երեխաների 4 տոկոսի մոտ գրանցվել է թերսնվածություն, իսկ 2 տոկոսից պակասի շրջանում՝ խիստ թերսնվածություն:
Թեպետ, ընդհանուր առմամբ տարածվածությունը ցածր է, սակայն թերսնվածության ցուցանիշը բավականին բարձր է ցածր կրթական մակարդակ ունեցող մայրերի երեխաների, մինչև 6 ամսական երեխաների և Արարատի մարզի երեխաների շրջանում (12 տոկոս):
Այն երեխաները, որոնց քաշն ըստ հասակի ստանդարտ բնակչության մեդիանից բարձր է երկու ստանդարտ շեղումով, համարվում են գերքաշ (կամ գեր): Հայաստանի խնդիրներից մեկը՝ 15 տոկոս երեխաների գերքաշությունն է: Գերքաշ երեխաների տեսակարար կշիռը գերակշռում է 12-17 և 48-59 ամսական տարիքային խմբերում, որոնց մեջ ընդգրկված յուրաքանչյուր հինգերորդ երեխան գերքաշ է:
Գերքաշության ցուցանիշը տատանվում է ըստ մարզերի՝ ամենացածրը Արագածոտնում (9 տոկոս), իսկ ամենաբարձր ցուցանիշը գրանցվել է Լոռու մարզում (35 տոկոս): Բարձրագույն կրթություն ունեցող կանանց երեխաները կրկնակի անգամ առավել են հակված գերքաշ լինելու, քան հիմնական կրթություն ունեցող կանանց երեխաները (համապատասխանաբար՝ 17 և 8 տոկոս):
Այն երեխաները, որոնց քաշն ըստ տարիքի ստանդարտ բնակչության մեդիանից ցածր է երկու ստանդարտ շեղումով, համարվում են թերքաշ: Այս չափանիշներն արտացոլում են թե՛ սուր և թե՛ քրոնիկ թերսնվածությունը: Ընդհանուր առմամբ երեխաների 5 տոկոսը թերքաշ են, ինչը մատնանշում է, որ Հայաստանի երեխաներն առավել թերսնուցված կամ թեքաշ են միջազգային ստանդարտ բնակչության համեմատությամբ (2.3 տոկոս):
Թեև ընդհանուր հասարակության առողջության մակարդակով Հայաստանի երեխաների շրջանում թերսնվածության ցուցանիշը ցածր է, այդուհանդերձ կան որոշակի խմբեր, որոնց անհրաժեշտ է բևեռել հատուկ ուշադրություն: Մասնավորապես, նմանատիպ խումբ են կազմում ցածր կրթական մակարդակ ունեցող կանանց երեխաները, մինչև 6 ամսական երեխաները:
Թերսնվածության ցուցանիշն անբարենպաստ է ՀՀ Արարատի մարզի երեխաների շրջանում, որոնք թերսնվածության և թերքաշության մեծ խումբ են կազմում:
Հատկանշական է նաև 36-47 ամսական տարիքի և Սյունիքի, Արագածոտնի, Արարատի մարզերի երեխաների շրջանում թերաճության մասնաբաժնի գերակշռումը, որը մատնանշում է թերսնվածության՝ հանրապետության միջինից բարձր մակարդակ, ինչին հարկավոր է հատուկ ուշադրություն դարձնել:
Թերաճության մասնաբաժինը, թեև ցածր տոկոսով, սակայն տարեցտարի աճել է՝ 2000թ.-ին կազմելով 17, 2005 թ.-ին՝ 18, իսկ 2010 թ.-ին՝ 19 տոկոս: Վերջին 10 տարիների ընթացքում թերսնվածության ցուցանիշը ևս աճի միտում է արձանագրել՝ 2000 թ.-ի 2 տոկոսի փոխարեն, 2010 թ.-ին այն կազմել է 4 տոկոս: Թերքաշ երեխաների տեսակարար կշիռը ևս աճել է վերջին 10 տարիների ընթացքում՝ 2000 թ.-ի 2 տոկոս ցուցանիշն այժմ կազմում է 5 տոկոս:
Ինչ վերաբերվում է գիրության ցուցանիշներին, այսինքն՝ այն երեխաներին, որոնց քաշն ըստ հասակի ստանդարտ բնակչության մեդիանից բարձր է մինուս երկու ստանդարտ շեղումով, հատկանշական է, որ վերջին տաս տարիների կտրվածքով այն մնացել է անփոփոխ: Վերջին հինգ տարիների ընթացքում գերքաշ երեխաների տեսակարար կշիռն աճել է 11 տոկոսից (2005 թ.) մինչև 15 տոկոս (2010 թ.):
Ընդհանուր առմամբ, վերջին 10 տարիների ընթացքում երեխաների սնուցման կարգավիճակն էապես չի փոխվել:
