Ըստ ամենայնի պարզ է, որ նախկին գլխավոր դատախազ Գևորգ Կոստանյանը չի արժանանալու այն «աուդիենցիային», որն իբրև Երևան վերադառնալու պայման ներկայացրել էր իրավապահներին ու նաև քաղաքական ղեկավարությանը: Կոստանյանը, մարտիմեկյան գործի մեղադրյալ լինելով, գտնվում է Ռուսաստանում և Հայաստան վերադառնալու պատրաստակամություն էր հայտնել պայմանով, որ իրավապահները իրեն ուղղված հարցերը կհնչեցնեն հրապարակավ, և հրապարակավ էլ կլինեն պատասխանները՝ ընդհուպ վարչապետի ու ԵՄ դեսպանների ներկայությամբ: ՀՔԾ-ն պատասխանել է, որ այդ ամենն անիրականանալի է, և հարցաքննության կարգը սահմանված է օրենքով, որով էլ Գեորգ Կոստանյանը պետք է ներկայանա: ՀՔԾ պատասխանում կար արձանագրում, որ այդ պահանջներն ավելի շուտ գործի քննությունից խուսափելու պատրվակ է: Եթե Գևորգ Կոստանյանը մնա Մոսկվայում, ապա կլինի մարտիմեկյան գործով անցնող հերթական մեղադրյալը, որ ապաստանում է ՌԴ տանիքի ներքո:
Ռուսաստանն այդպիսով հավաքում է մեղադրյալների «կոլեկցիա»: Ինչի՞ համար է դա արվում: Հայաստանի հետ հետագա հնարավոր առևտրին պատրաստվելո՞ւ, թե՞ ինչ-որ բան իսկապես թաքցնելու: Հարցերն այդ առումով, իհարկե, բավականին շատ են: Մյուս կողմից ակնառու է, որ ինչքան հայաստանյան պաշտոնյաները այդօրինակ աղմկոտ գործերով ապաստանում են Մոսկվայում, ստանում ՌԴ հովանին, թեկուզ, այսպես ասած, ոչ պաշտոնական, թեև նրանցից առնվազն մեկը պաշտպանության տակ մտավ պաշտոնապես՝ ՌԴ քաղաքացի Միքայել Հարությունյանը, այնքան Ռուսաստանը Հայաստանի հանրության համար դիտվում է որպես Հայաստանում օրինականության և իրավականության հաստատման պաշտոնական խոչընդոտ: Այլ կերպ ասած, եթե նախորդ իշխող համակարգի գործունեության, իշխանական կարգավիճակի պայմաններում հանրությունը Ռուսաստանի հովանի դերը գնահատում էր այսպես ասած՝ ոչ ֆորմալ դիտարկումների, եզրահանգումների, վերլուծությունների ու մեկնաբանությունների տիրույթում, ապա այժմ, փաստորեն, Ռուսաստանը, այսպես ասած, հետահայաց կերպով պաշտոնական «կնիքով» է հաստատում Հայաստանի նախորդ իշխող համակարգի հովանավոր եղած լինելու հանգամանքը:
Ռուսաստանի ինչի՞ն է դա պետք, ի՞նչ է ստանում և ի՞նչ է կորցնում այդ պարագայում: Այն, որ Մոսկվան այդպիսով կորցնում է Հայաստանի հանրության վստահությունը, կարծես թե ակնառու է: Նրան այդ վստահությունը պետք չէ՞: Փաստացի ստացվում է, որ Մոսկվան նույնիսկ կամովին է հրաժարվում այդ վստահությունից: Դրա համար պետք է որ լինի ծանրակշիռ պատճառ: Հազիվ թե Հայաստանի մի քանի նախկին պաշտոնյան Մոսկվայի համար ինքնին ունեն այնքան մեծ կշիռ, որ հանուն նրանց Ռուսաստանը գնա Հայաստանի հանրության առաջ «մեղքի»: Մյուս կողմից, այստեղ իրավիճակը փոքր-ինչ հակասական է՝ նկատի ունենալով այն, որ մի ձեռքով «վերցնելով» պաշտոնյաներին, մյուս ձեռքով Ռուսաստանը Հայաստան է մատակարարում արդիական սպառազինություն, ընդ որում՝ մատակարարում է ըստ ժամանակացույցի, առանց ուշացման, ինչը էական հանգամանք է՝ հաշվի առնելով Ապրիլյան պատերազմից առաջ եղած հակառակ փորձը: Արդյո՞ք ստացվում է «ապրանքափոխանակություն», այսինքն՝ «պաշտոնյա՝ սպառազինության դիմաց» գործարք: Դա նշանակում է, որ, ի դեմս նախկին պաշտոնյաների, Ռուսաստանն այդուհանդերձ ձեռք է բերում կարևոր մի բան՝ սպառազինության ժամանակին մատակարարման, նաև սպառազինության բնույթի միջոցով ապահովագրելով իրեն Հայաստանի հանրության խիստ անվստահությունից:
Հայաստանի համար էլ գործարքը թվում է շահեկան: Հարցն այն է, թե որքան է նախկին պաշտոնյաների «պաշարը», որպեսզի հնարավոր լինի շարունակել «պաշտոնյա՝ սպառազինության դիմաց» գործարքը, ու ինչ է լինելու, երբ Ռուսաստանի համար արժեքավոր նախկին պաշտոնյաներն ավարտվեն:
