2019 թվականին Հայաստանի պետական բյուջեի եկամուտներն ավելացել են մոտ 1 միլիարդ դոլարով: Գործնականում անկասկած է, որ դրա առանցքային գործոնները ստվերի ու կոռուպցիայի դեմ պայքարն է, պետական կառավարման համակարգի կոռուպցիոն մոտիվացիաները չեղարկելը, ինչը նաև բերում է հանրային որոշակի վարքագծի, տալով համապատասխան էֆեկտ: Անկասկած է նաև, որ այդ ամենը Հայաստանի տնտեսության համար, այսպես ասած, ունիվերսալ բալասան չէ, Հայաստանն ունի տնտեսական առավել մեծ ցուցանիշների հասնելու անհրաժեշտություն, որի համար հույժ կարևոր է ներդրումների ծավալի էական ավելացումը: Սակայն այստեղ խնդիրը տնտեսական բաղադրիչից զատ ունի նաև քաղաքական հետաքրքիր տողատակ:
Բանն այն է, որ պետական բյուջե բերվող հավելյալ մոտ մեկ միլիարդ դոլարն ըստ էության «դուրս է բերվում» քաղաքական շրջանառությունից: Վերջին հաշվով, Հայաստանում ստվերի և կոռուպցիայի նպատակը չի եղել լոկ պարզ, մարդկային հարստացման մոլուցքը: Դրա նպատակը եղել է կապիտալի քաղաքական շրջանառությունն ապահովելը, հանրային լեգիտիմության հենարանից հրաժարված իշխող համակարգը փողի հենարանի վրա կառուցելու մտայնությունը: Հայաստանում ստվերն ու կոռուպցիան, ինչպես ցանկացած այլ ուղղություն, նույնպես եղել են հստակ քվոտավորված ու սահմանված, ըստ իշխանության ներքին հարաբերակցության և ուժերի դասավորության: Սերժ Սարգսյանի նախագահության տասնամյակի հիմնական մասի գերակա խնդիրն այն էր, որ փաստացի նոր դասավորությամբ իշխանությունը աշխատում էր ստվերի և կոռուպցիայի, այլ կերպ ասած՝ կապիտալի հին քվոտավորման և դասավորության պայմաններում: Ինչ վիճակ էր այդ հարցում Սերժ Սարգսյանի նախագահական տասնամյակի և վարչապետական շաբաթի ավարտին, միարժեք բարդ է ասել, սակայն 1 միլիարդ դոլարի հավելյալ բյուջետային հավաքագրումը, գործնականում, նախկին իշխող համակարգի պայմաններում ձևավորված կապիտալի քաղաքական իշխանության ապամոնտաժում է՝ հեղափոխությամբ ֆորմալ քաղաքական իշխանության ապամոնտաժումից և փոփոխությունից հետո:
Այդ իմաստով, մեկ միլիարդ դոլարը ստվերային քաղաքականությունից հանրային, պետական քաղաքականություն բերված փողն է, որը ուղիղ ֆինանսական և նյութական ազդեցությամբ նպաստելով այդ դաշտում արդյունքի ձևավորմանը, միևնույն ժամանակ գործնականում մեկ միլիարդ դոլարի չափով Հայաստանում չեզոքացնում է նաև Հայաստանում եղած ստվերային քաղաքականությունը: Այստեղ, իհարկե, հարց է մնում՝ քանի՞ միլիարդ է մնացել այդ առումով:
