Օրերս Շենգավիթում մի դեռահաս աղջիկ է ինքնասպան եղել: Սա, ըստ էության, հասարակության անուղղակի, միևնույն ժամանակ ամենավառ, բայց նաև ողբերգական պատասխանն է երկրի քաղաքական գործընթացներին, հնչող կարգախոսներին ու խոստումներին, որ տարբեր տրամաչափի գործիչներ և ուժեր ներկայացնում են հասարակությանը: Իրականում 15-ամյա աղջնակի ողբերգական որոշումն այն ասեղն է, որը ծակում է քաղաքական փուչիկներն ու պայթեցնում դրանք` ի ցույց դնելով 23-ամյա անկախ պետականության դառը և դատարկ իրականությունը:
Նման դեպքեր լինում են բոլոր երկրներում, անգամ ամենազարգացած կենսամակարդակով հասարակություններին են հատուկ նմանօրինակ ինքնասպանությունները և հուսահատ այլ քայլերը, և թերևս պետք չէ դրանք ավելորդ ցեխ դարձնել քաղաքական գործընթացի վրա շպրտելու համար, միևնույն ժամանակ շահարկելով ողբերգությունը: Բայց, խնդիրն այն է, որ մարդկային և հասարակական ողբերգությունների յուրահատուկ պատճառներ ունեցող այդ ամբողջականությունն, այնուհանդերձ, տարբերակվում է ըստ երկրների, հասարակությունների, միջավայրերի և ըստ միտումների: Իսկ վերջին շրջանում Հայաստանում հստակ զգացվում է ինքնասպանությունների միտումների աճ: Նորմալ հասարակություններում և պետություններում դրան արձագանքում են համապատասխան քայլերով թե՛ պետական-կառավարական, թե՛ քաղաքական դաշտում: Մեզ մոտ` Հայաստանում, արձագանքը ընդամենը հավատալ-չհավատալու սահմանում է, հավատի ու անհավատության եզրում: Իշխանությունը կոչ է անում հավատալ իրեն, ընդդիմությունը հակառակ կոչն է անում և հորդորում չհավատալ իշխանությանը, չհավատալ իրենց հասցեին բամբասանքներին, հետո չհավատալ մյուս ընդդիմություններին ու իշխանություններին:
Այս ամենի մեջ, ինքնասպանության միտումների հոգեբանական աճի դինամիկ փուլում գտնվող հասարակությունն է՛լ ավելի է գրգռվում իր հանդեպ թվացյալ հոգատարությունից, բայց իրականում մեծ անտարբերությունից, և մնացյալն արդեն դառնում է վիճակագրության հարց, որը ընթացիկ շաբաթ ավելացավ մեկով: Կարող էր նաև չավելանալ, բայց դրանից, մեծ հաշվով, չէր փոխվում ոչինչ, որովհետև դա արդեն ընդամենը տեխնիկական հարց է, իսկ հոգեբանական առանցքային խնդիրը Հայաստանում տանուլ է տրված վաղուց և վերականգնման ուղղությամբ չի կատարվում ոչ մի առարկայական քայլ:
