Վարչապետ Տիգրան Սարգսյանը երեկ տնտեսագիտական համալսարանի ուսանողների առաջ հայտարարել է, որ «Ֆորբսի» հրապարակած վարկանիշը լուրջ չի համարում, դրա հայաստանյան արձագանքներն էլ համարում է քաղաքական շահարկում: Անշուշտ, Տիգրան Սարգսյանն այլ բան ասել չէր կարող, այն բանից հետո, երբ «Ֆորբսը» Հայաստանի տնտեսությունն իր վարկանիշով դասել էր աշխարհի վատագույն տնտեսությունների շարքի երկրորդ տեղը` Մադագասկարից հետո: Բնական է, որ Տիգրան Սարգսյանը պետք է անլուրջ համարեր այդ վարկանիշը:
Սակայն այստեղ շատ հետաքրքրական բան է ստացվում: Անլրջությունը Տիգրան Սարգսյանի համար կարծես թե դառնում է, այսպես ասած, երկաթյա փաստարկ, որով նա արձագանքում է իր համար անցանկալի իրավիճակներին: Այսինքն` նրա փաստարկներն, ըստ էության, այնքան են սպառվել, որ մնացել է միայն անլրջությունը: Օրինակ` նա կարող է թերթին հարցազրույցի ընթացքում անդրադառնալով լրջագույն մի խնդրի` ասել, թե կրիտիկական զանգվածին թողնում են որ երկրից հեռանա, որ հեղափոխություն չանի, իսկ հետո այդ արտահայտության շուրջ բարձրացված աղմուկին արձագանքել, թե ինքն այդ ամենը լուրջ չի ասել` կատակել է, այսինքն` ինքն անլուրջ է եղել այդ պահին: Ասել կուզի, որ եթե մարդ ինքն իրեն է անցանկալի պահերին անլուրջ դարձնում, որպես պաշտպանական փաստարկ, զարմանալի չէ, որ կարող է անլուրջ դարձնել նաև ուրիշներին, այդ թվում և «Ֆորբսին»:
Իսկ մյուս կողմից էլ` միանգամայն հասկանալի է, որ կառավարության ղեկավար Տիգրան Սարգսյանն այլ փաստարկներ այլևս չունի: Բանն այն է, որ ցանկացած վարչապետի, և ընդհանրապես ցանկացած իշխանության փաստարկները ինչ-որ պահից սպառվում են և լավագույն ու միակ փաստարկ է դառնում կյանքը: Սակայն Հայաստանում կյանքը վաղուց արդեն դադարել է իշխանության համար փաստարկ լինելուց, քանի որ այն որևէ կերպ չի փոփոխվում, որևէ կերպ չի բարեփոխվում: Կյանքը Հայաստանում ոչ թե իշխանության համար, այլ իշխանության դեմ է փաստարկ: Ահա այդ պայմաններում ոչինչ անել չի մնում, քան ամեն ինչ կատակի կամ անլրջության տալ:
Այնպես որ, Տիգրան Սարգսյանի մեկնաբանությունն իրականում հուշում է իշխանության սնանկության մասին, ընդ որում` սնանկության թերևս ամենաաղետալի ձևի` փաստարկների սնանկության մասին: Իսկ եթե իշխանության մոտ վերջանում են փաստարկները, ուրեմն վերջի վրա է ժամանակը, քանի որ քաղաքականության և հատկապես կառավարման ոլորտում փաստարկը ժամանակը սնուցող միակ աղբյուրն է, երբ այն ցամաքում է, ժամանակը դադարում է առաջ գնալ:
