Իրականանալի՞ են արդյոք այն նպատակները, որոնք Ստեփանակերտի հրապարակում հռչակել է Նիկոլ Փաշինյանը, իր հայտնի ելույթում գծագրելով 2050 թվականի սահմանագծով մեգանպատակները: Այս հարցին Հայաստանում արդեն իսկ հասցրել են տրվել բազմաթիվ և բազմապիսի պատասխաններ, ծայրահեղ լավատեսությունից և ոգևորությունից մինչև ծայրահեղ հոռետեսություն ու ծաղր: Իսկ գործնականում, հռչակված նպատակները ոչ միայն աներևակայելի կամ տիեզերական հեռավորության չեն, այլ հակառակը՝ դրանք նվազագույն անհրաժեշտ նշաձողեր են, որոնք պետք է սահմանի և սահմաներ Հայաստանի ցանկացած իշխանություն: Ավելին, հենց այդ նպատակներին համարժեք ցուցանիշներ էր սահմանում Սերժ Սարգսյանը մի քանի տարի առաջ՝ 2040 թվականի սահմանագծով: Ընդ որում՝ Նիկոլ Փաշինյանին ներկայումս հեգնողներից կամ ծայրահեղ հոռետեսություն արտահայտողներից շատերը այն ժամանակ ծափահարում ու լրջորեն քննարկում էին Սերժ Սարգսյանի դրած նպատակները: Ընդ որում՝ ճիշտ էին անում, որովհետև այդ նպատակները պետք է քննարկել լրջորեն, դրանք կենսական նպատակներ են՝ անկախ այն հանգամանքից, թե ով է դնում՝ լեգիտիմություն չունեցող Սերժ Սարգսյա՞նը՝ քրեաօլիգարխիկ համակարգի պայմաններում, թե՞ թավշյա հեղափոխության առաջնորդ Նիկոլ Փաշինյանը: Եվ սա այն պարագայում, որ Նիկոլ Փաշինյանի դրած նպատակների իրականացման բազան անհամեմատելի է Սերժ Սարգսյանի դրածի հետ: Պարզ պատճառով՝ նպատակները ներկայումս հռչակում է հանրայնորեն բարձր լեգիտիմություն ունեցող իշխանությունը: Սակայն պետք է նաև արձանագրել, որ միայն լեգիտիմությունն ինքնին բավարար չէ այդ կենսական նպատակներին հասնելու համար: Պետք է աշխատանք և ռեսուրսներ: Մյուս կողմից, կան թե՛ աշխատողներ, թե՛ նաև ռեսուրսներ, և խնդիրը դրանք, այսպես ասած, մոբիլիզացնելն է: Գործնականում, Նիկոլ Փաշինյանի ստեփանակերտյան ելույթը այդ մոբիլիզացիայի մասին էր, այդ գաղափարն էր դրա առանցքային գործոններից մեկը:
Համահայկական համաշխարհային ռեսուրսը միանգամայն բավարար է Ստեփանակերտի Վերածննդի հրապարակում հռչակված նպատակներին հասնելու և դրանք անցնելու համար իսկ:
Բայց, ի՞նչ է պետք այդ համահայկական ռեսուրսի մոբիլիզացիան ապահովելու համար թե՛ կադրային, թե՛ ֆինանսական և նյութական իմաստով: Սա է հարցերի հարցը, և ակնառու է, որ միայն թավշյա հեղափոխության ոգին ու տրամադրությունը այս հարցը լուծելու համար այլևս բավարար չեն, ընդ որում՝ օբյեկտիվորեն բավարար չեն, որովհետև անցել է մեկ տարի, և հայությունը նոր իշխանությունից պահանջում է նոր ուղենիշներ՝ իհարկե, թավշյա հեղափոխության էներգետիկայից բացի: Այդ տեսանկյունից ակնառու է, որ Նիկոլ Փաշինյանը գործադրում է մեծ ջանք՝ հանրությանը ոգևորելու և ներառականության հոգեբանություն ձևավորելու համար, սակայն լոկ վարչապետի հռետորական ջանքն այդ հարցում բավարար չէ ցանկալի արդյունքի համար, և հանրությունն ունի միջավայրերի կարիք: Իսկ հարցն այն է, որ հեղափոխությունից հետո կա նոր որակի և բնույթի միջավայրերի ձևավորման պակաս:
Այստեղ պատասխանատվությունը միայն իշխանության վրա չէ, սակայն մյուս կողմից՝ հանրային այլ դերակատարների արդյունավետ ներկայության բացը պետք է ավելի ինտենսիվ ջանքով փորձի լրացնել իշխանությունը, նոր կառավարող ուժը՝ ձևավորելով նոր որակի և բնույթի հնարավորինս շատ միջավայրեր և հանրությանը, հայությանը ձգտելով ներառել արդեն պրակտիկ նախաձեռնություններով: Այդ դեպքում դրված նպատակների համար հարկ կլինի սպասել թերևս ավելի կարճ, քան 30 տարին:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
