ԱԺ ՀԱԿ խմբակցության պատգամավոր Արամ Մանուկյանը «Հրապարակի» հետ զրույցում ասել է, թե ինչ հիմնավորումներով են խորհրդարանական չորս ոչ իշխանական ուժերը պահանջելու կառավարության հրաժարականը. «Հազար ու մի նյութ ու հիմք կա հրաժարականը պահանջելու համար, ծով են նյութերը», բայց մի կարծեք, թե ՀՀԿ-ն ամբողջությամբ պաշտպանելու է Տիգրան Սարգսյանին․․․»,-թերթի հետ զրույցում ասել է նա: Ակնհայտ է, որ «ոչիշխանականների» հույսը ՀՀԿ խմբակցությունից առնետավազքն է:
Քոչարյանի վերջին շրջանի ակտիվությունից հետո, ըստ էության, ամենաշատ տրվող հարցերից ու քննարկվող թեմաներից մեկն էլ այն է, թե ինչ դիրքորոշում ունեն իշխանության մեջ գտնվող շերտերը, մասնավորապես՝ Քոչարյանի հետ միասին տասը տարի երկրում իշխանական մեծամասնություն հանդիսացած ՀՀԿ-ականները նրա ներկայիս հայտարարությունների վերաբերյալ: Առավել ևս, որ երկրորդ նախագահի ռազմավարության մեջ այս հարցը ևս պետք է որ տրամաբանորեն տեղավորվի:
Նա, անշուշտ, մտածում է 4 «հրաշալիների» կոնսոլիդացիայի շնորհիվ քաղաքականություն վերադարձի մասին, առնվազն դիտարկում այդ տարբերակի հավանականությունը, և այս իմաստով, իհարկե, նրա համար շատ կարևոր է լինելու, թե ինչպես են դրան նայում իշխանության ներսում, մասնավորապես՝ բացարձակ մեծամասնությունը խորհրդարանում վերցրած ՀՀԿ-ում:
Այն, որ ՀՀԿ-ն, ըստ էության, ամորֆ մի մարմին է, որին հանգամանքներն են որևէ ձև կամ որևէ բովանդակություն տալիս՝ նյութական և ֆինանսական հանգամանքները, մենք համոզվել ենք՝ սկսած 1998 թվականից: Եվ այս տեսանկյունից կասկած չկա, որ ՀՀԿ-ի կարծիք ասվածը հարաբերական է, և այսօր մի բանին դեմ լինելով՝ ՀՀԿ-ն հաջորդ իսկ առավոտ կողմ կլինի նույն այդ բանին՝ կախված հանգամանքներից:
Այս ամենն անհայտ է, որովհետև քչերն են արտահայտվում՝ կամ չեն ցանկանում, կամ էլ նրանց թույլատրված չէ, քանի որ հանկարծ կարող են Քոչարյանի հետ երկխոսության մեջ մտնել, ու հանկարծ տեղի կունենա 1998-ի պես մի բան:
Համենայնդեպս՝ նկատելի է մի բան, որ Քոչարյանն ըստ էության նույնիսկ լուռ մնալով շարունակում է աշխատել ՀՀԿ-ին մեսիջներ հղելու ուղղությամբ, այսինքն՝ դեռ ակնկալիքներ ունի համապատասխան հող կամ բազա ձևավորելու այնտեղ՝ հատկապես, որ տարիներ առաջ հայտարարեց, թե շատերին 2007 թվականին հենց ինքն է ՀՀԿ գործուղել, որ ուժեղացնի այդ կուսակցությունը:
Իհարկե, ուտել-ուրանալը Հայաստանի իշխանական արժեքայինում բացարձակապես խորթ երևույթ չէ, և ավելին՝ ամեն ինչ հենց դրա վրա է հիմնված: Եվ սա է, որ միշտ թույլ է տալիս հույս դնել ՀՀԿ-ի վրա՝ շատ լավ իմանալով, որ դրա վրա հույս դնել չի կարելի: Մյուս կողմից՝ առնվազն այսօր առկա է նաև հարցը՝ իսկ ո՞ւմ վրա հույս դնեն 4 «հրաշալիներն» ու Քոչարյանը, երբ մինչև այսօր որևէ քաղաքական ուժ քիչ թե շատ կայուն և հստակ արձագանք չի տվել նրա որևէ մեսիջի կամ պատասխանել՝ նրա վարչապետ դառնալու հնարավորության վերաբերյալ:
