Կազանի հանդիպումից հետո, որը շատերի բնութագրմամբ ձախողված էր, միջնորդները աննախադեպ ակտիվություն են դրսևորում, ինչը մինչ այդ որևէ հանդիպումից հետո չի եղել: Օրերս Հայաստանի արտգործնախարարին էին հրավիրել Մոսկվա, Ռուսաստանի արտգործնախարարն էր հայտարարել, որ ժամանակն է, որպեսզի որոշում կայացվի: Եվրամիության արտաքին հարաբերությունների ու անվտանգության քաղաքականության բարձրագույն ներկայացուցիչ Քեթրին Էշթոնը հայտարարել էր, որ Հայաստանն ու Ադրբեջանը պետք է կրկնապատկեն իրենց ջանքերը՝ մինչև տարեվերջ ավարտելու ղարաբաղյան հակամարտության կարգավորմանն առնչվող հիմնարար սկզբունքների համաձայնեցումը: Եվ այս ամենն արվում է, այսպես ասած, ձախողված կազանյան հանդիպումից հետո:
Քաղաքական և միջազգային հետազոտությունների հայկական կենտրոնի փորձագետ Ռուբեն Մեհրաբյանը «Առաջին լրատվականի» հետ զրույցում նախ նշեց, որ պետք է հստակ արձանագրել, թե ինչ է նշանակում կազանյան հանդիպման ձախողում. «Եթե ձախողում համարենք բուն հանդիպումը, ապա գուցե դա ճիշտ կլինի, սակայն դա կլինի արհեստականացված մոտեցում, որն իրականությունից բավականին հեռու է:
Կարծում եմ՝ Կազանի հանդիպումը ընդհանուր պրոցեսի բաղկացուցիչ մասն է, որի ժամանակ արվեցին ինչ-որ բաներ, սակայն ինչ-որ բաներ չարվեցին: Իհարկե, արդյունքում մենք չստացանք շրջանակային փաստաթուղթ, բայց նաև տեսնում ենք, որ պրոցեսի դադարեցում նույնպես չկա»:
Մեհրաբյանի գնահատմամբ՝ Կազանի հանդիպումից հետո միջազգային հանրության կողմից դրսևորվող ակտիվությունը օրինաչափ է, քանզի ղարաբաղյան կարգավորումը լուրջ պրոցես է, որի մեջ ներգրավված են երեք պետություն, որոնք ՄԱԿ-ի Անվտանգության խորհրդի անդամ հինգ երկրների հիմքն են կազմում. «Դրանից ավելի լուրջ ֆորմատ ես չեմ պատկերացնում»:
Մեհրաբյանը նկատեց, որ կարգավորման գործընթացում օպերատորը շարունակում է մնալ Ռուսաստանը. «Ճիշտ է, օպերատորը դեռ չի նշանակում ռեժիսոր, բայց այնուամենայնիվ օպերատորը հենց Ռուսաստանն է: Այս ստատուս քվոյի ճարտարապետը ևս Ռուսաստանն է, բայց այն այլևս չի կարողանում պահել և այժմ տեղի է ունենում այդ ստատուս քվոյի անվտանգ փոփոխության ձևերի մշակում, մյուս կողմից էլ՝ Ռուսաստանի համբերությունն է հատել կողմերի կամակորությունները տանելու հարցում: Այստեղ, իհարկե, Ադրբեջանի կամակորությունները շատ ավելի շատ են և շատ ավելի անտանելի, քան Հայաստանինը»:
