ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահ Ջեյմս Ուորլիքը թվիթերյան իր էջում գրել է հայ-ադրբեջանական հակամարտության համար ղրիմյան դասերի մասին: Թե հատկապես ինչ նկատի ունի նա՝ չի մանրամասնվում:
Լավ կլիներ, իհարկե, եթե այս կապակցությամբ Ուորլիքը թվիթերյան գրառումների փոխարեն հանդես գար ծավալուն հոդվածով և ներկայացներ, օրինակ, դասերի մասին իր պատկերացումները: Սա շատ կարևոր օրինակ կլիներ մի քանի առումներով՝ և հասարակությունների պատկերացումների, որ նրանց անհրաժեշտ են՝ որպես հակամարտության կողմեր, նաև ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի մյուս համանախագահների՝ յուրօրինակ կերպով փոխելով Մինսկի խմբի գործունեության մեթոդաբանությունը, նոր տարրեր մտցնելով այդ մեթոդաբանության մեջ:
Ըստ էության, ամերիկացի համանախագահը իր թվիթերյան գրառումներով կարծես հենց դա էլ անում է, սակայն կաթիլ առ կաթիլ: Նա իր համանախագահության մի քանի ամիսների ընթացքում երևի թե սոցիալական ցանցերում գրառել է ավելի շատ, քան համանախագահները՝ ընդհանրապես, և ըստ էության նրա գրառումները իրենց մեսիջային բովանդակությամբ տվել են միգուցե խորհելու ավելի շատ առիթներ, քան մինչ այդ համանախագահների հայտարարությունները կամ հարցազրույցները:
Այս տեսանկյունից Մինսկի խմբի ամերիկացի համանախագահի գործունեությունն իսկապես հետաքրքիր է: Նա որոշակիորեն վարում է, այսպես ասած, խաղաքարտերը բացելու քաղաքականություն: Պարզապես բացում է կամաց-կամաց, և միգուցե հեռու չէ այն օրը, երբ թվիթերյան գրառումների փոխարեն Ուորլիքը կսկսի խոսել նաև մամուլի առավել ծավալուն հոդվածներով: Սա՝ Մինսկի խմբի գործունեության ընդհանրական մեթոդաբանության մասով, ինչն ինքնին արդեն իսկ կարող է բերել նոր իրավիճակ և նոր մթնոլորտ:
Սակայն այս գործունեությունը հատկապես ուշագրավ է դառնում ուկրաինական-ղրիմյան ճգնաժամի պայմաններում: Համանախագահները վերջին օրերին ակտիվացրել են իրենց աշխատանքները, մի քանի անգամ հանդիպել են հակամարտող կողմերի հետ, իսկ Ուորլիքը նույնիսկ գրառում կատարեց, որում հույս հայտնեց, թե մարտին տեղի կունենա Սարգսյան-Ալիև հանդիպում: Ամենայն հավանականությամբ, հանդիպում տեղի չի ունենա, սակայն ըստ ամենայնի դրա անհրաժեշտությունն էլ վերացել է, ինչի մասին կրկին վկայում է Ուորլիքի գրառումը:
Նա հայտարարում է, որ ի տարբերություն ղրիմյան հակամարտության, ուր բախվում են Արևմուտքն ու Ռուսաստանը, Ղարաբաղի հարցում նրանք կարող են միասին աշխատել: Ամենայն հավանականությամբ, Ռուսաստանն ու Արևմուտքը պայմանավորվել են ղարաբաղյան հարցում ցնցումներ թույլ չտալու, ուկրաինական լարվածությունը այս կողմ չտեղափոխելու մասին:
Երևի պատահական չէ, որ Ուորլիքը մի քանի օր առաջ գրել էր, թե Մոսկվայում անհամբեր սպասում են ռուսական կողմի հետ հանդիպմանը: Հենց այդ հանդիպմանը, ամենայն հավանականությամբ, եղել է պայմանավորվածություն, որ «կոտլետներն ու ճանճերը» պետք է տարբերակել և չխառնել իրար:
Հարավային Կովկասում ստատուս-քվոյի փոփոխություններն անցանկալի են երկու կողմի համար էլ, քանի որ ակնհայտ է, որ դրանք, բացի ավելորդ բեռ լինելուց, որևէ բան ի վիճակի չեն տալու և Արևմուտքին, և Ռուսաստանին: Այնպես որ՝ ինչքան էլ տարբեր են շահերը, այնուամենայնիվ՝ ներկայումս կովկասյան կայունության հարցում նրանց շահերը իհարկե համընկնում են: Այդ իսկ պատճառով էլ երևի թե վերացել է Սարգսյան-Ալիև հանդիպումը մարտին կազմակերպելու անհրաժեշտությունը, որ հրատապ էր դարձել ղրիմյան լարվածության ֆոնին:
Այս իմաստով իրավիճակը պետք է դրական համարել: Եվ ոչ միայն Ղարաբաղում կայունության և անվտանգության տեսակետից, այլ նաև այն տեսանկյունից, որ արևմտա-ռուսական լարվածությունը, գոնե առայժմ, կարծես թե լոկալ կլինի միայն ուկրաինական ուղղությամբ: Դա հույս է տալիս, որ լարվածությունից Հայաստանի կորուստները հնարավորինս կլինեն նվազագույն: Թեև այս առումով ոչ մի երաշխիք լինել չի կարող, քանի որ բացակայում է գլխավոր երաշխիքը՝ Հայաստանում ներքին տնտեսական ու քաղաքական վիճակի դիմադրողունակությունն ու կենսունակությունը:
Այս տեսանկյունից, չունենալով Հայաստանում ներքին դիմադրողականության կայուն տնտեսական բազա՝ թե մակրո, թե միկրո մակարդակում, դժվար է խոսել այս կամ այն զարգացման դեպքում Հայաստանի համար մարտահրավերների և կորուստների կանխատեսելիության մասին:
