Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հունիսի 6-ի կառավարության նիստում իհարկե ոչ ուղիղ, բայց փաստացի վերջնագիր է ներկայացրել ուժային կառույցների ղեկավարներին՝ նրանցից պահանջելով տեսանելի քայլեր Հայաստանի դեմ հայտարարված «հիբրիդային պատերազմի» դեմ, որի, այսպես ասած, սուբյեկտները, ըստ Փաշինյանի, փորձում են տարբեր մեթոդներով ստեղծել Հայաստանում անկառավարելիության, քաոսի և անպաշտպանության զգացում: Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է օպերատիվ տեղեկությունների մասին, ըստ որի՝ այդպիսի նպատակների համար ստեղծվելու են ինչ-որ սևազգեստ խմբեր: Նա հանձնարարել է ԱԱԾ և ոստիկանության պետերին կոշտ գործողություններով հակազդել և կանխել որևէ այդպիսի մտադրություն:
Փաստացի, եթե Նիկոլ Փաշինյանը որոշ ժամանակ անց ունենա նույն մտահոգությունը կամ նույնաբովանդակ ելույթ, ապա այստեղ շատ դժվար է պատկերացնել, թե ինչ տրամաբանությամբ է նա իրենց պաշտոններին թողնելու ուժային կառույցների ղեկավարներին: Մյուս կողմից՝ խնդիրն ունի իհարկե հակառակ կողմ, և Փաշինյանի ելույթը ոչ թե դժգոհություն է ուժային կառույցների արդյունավետությունից, այլ գործնականում նրանց առաջ նոր խնդրի քաղաքական ձևակերպում կամ այլ կերպ ասած՝ ուժայինների գործողությունների կոշտացման քաղաքական և հանրային լեգիտիմացման նախաձեռնություն:
Փաշինյանի այդ ելույթը հաջորդում է ՀԱԿ ակտիվիստի հանդեպ բռնության միջադեպին և դրան ՀՅԴ հայտնի արձագանքին: Միևնույն ժամանակ, Փաշինյանի համար այն ավելի շուտ, այսպես ասած, մեկնակետային, հղման միջադեպ է, քանի որ գործնականում նա խոսում է լայն համատեքստի մասին, որի մասին վկայող այլ միջադեպերն ու գործընթացները շատ են, ընդ որում՝ «հայելային արտացոլումով», ինչի մասին մենք առիթ ենք ունեցել գրելու:
Ի՞նչ է դա նշանակում: Բռնության, ապակայունության, քաոսի տպավորության տեխնոլոգիան գործարկվում է ոչ միայն իշխանության հանդեպ «քննադատության» դիրքերից, այլ նաև հակառակը՝ իշխանության համակիր դիրքերից: Կամ, ինչպես ասում են՝ նկատելի է «պասերով խաղ» իրավիճակն ընդհանուր առմամբ քաոսային դարձնելու ուղղությամբ, մի կողմից՝ ընդդեմ Փաշինյանի և հեղափոխության դիրքորոշմամբ, մյուս կողմից՝ «հանուն Փաշինյանի» և հեղափոխության դիրքորոշմամբ: Այս երկու ծայրահեղությունները միմյանց սնուցելով՝ սնուցում են «կազմակերպված քաոսի» մարտավարությունը կամ հիբրիդային պատերազմը, որի մասին հայտարարեց Նիկոլ Փաշինյանը՝ ուժայիններին տալով դրա դեմ պայքարի քաղաքական առաջադրանքն ու զուգահեռ՝ կոշտ գործողությունների լեգիտիմությունը:
Այն, որ տեխնոլոգիան, այսպես ասած, փոխադարձ սնուցման է, ակնարկում է նաև Փաշինյանը՝ հայտարարելով, որ ոչ մի նշանակություն չպետք է ունենա՝ բռնության կոչերը հնչում են իշխանության քննադատների՞, թե՞ համակիրների շրջանակից: Ասել, որ Փաշինյանը շոշափում է ազգային անվտանգության տեսանկյունից կարևորագույն հարց՝ նշանակում է չասել ոչինչ:
Միևնույն ժամանակ, խնդիրն այստեղ լոկ հանրային հոգեբանությունը և ինքնավստահությունը կազմակերպված քաոսի տեխնոլոգիայի ոտնձգությունից պաշտպանելը, ըստ այդմ՝ պետության դեմ փաստացի գործվող կամ պլանավորվող ներքին հարձակումը կանխարգելելը չէ: Այստեղ հարցն ունի առերևույթ ոչ հրատապ թվացող, սակայն խորքային առումով առանցքային մի շերտ: Դա քաղաքական համակարգի և օրակարգի արդիականացման խնդիրն է, որը կարող է տեղի ունենալ միայն հանրային «դիսկուրսի» փոփոխության պարագայում: Մինչդեռ հեղափոխությունից մեկ տարի անց մենք արձանագրում ենք իրավիճակ, երբ այդ «դիսկուրսի» մեխը բռնությունն է՝ իր «50 երանգներով», որը պարզապես քայքայում է քաղաքական արդիականացման օրակարգի սաղմնավորման որևէ փորձ:
Այդ իմաստով ձևակերպված խնդիրն ունի իր հրատապ, օպերատիվ և, իհարկե, ռազմավարական հեռահար թիրախները, ինչը պետք է ենթադրի մի կողմից՝ ուժային կոշտ հակահարված ուժային կառույցներից, մյուս կողմից էլ՝ բովանդակային «հակահարված» իշխանության քաղաքական «ստորաբաժանումներից»:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
