«ՀԺ»-ն գրում է. 2010 թվականին ԼՂՀ Մարտունու զորամասում սպանված զինծառայող Անդրանիկ Սարգսյանի ընտանիքը սոցիալական ծանր վիճակում է: Սպանված զինծառայողի հայրը` Սարգիս Սարգսյանը, երեկ թերթի հետ զրույցում պատմեց, որ ընտանիքում ոչ մեկ չի աշխատում. թե՛ ինքը և թե՛ կինը առողջական խնդիրներ ունեն, իսկ դուստրը սովորում է համալսարանում:
«Ամենօրյա ցավը գնալով բազմապատկվում է այս անխելքների ստեղծված իրավիճակով: Ուր գնում ես մի խնդրանքով դիմելու, ոչ մի արձագանք չկա, կարծես թե տենց էլ պիտի լինի: Գնում ես ՀՀ պաշտպանության նախարարության ընդունելության բաժին, բայց պարզվում ա, շանը ավելի լավ են վերաբերվում քան մարդկանց, այ տենց վիճակ ա, պետք է չզարմանալ: Պատճառ չկա ուղղակի, այդ մարդիկ իմունիտետ են ձեռք բերում ոչ մի բան չանելու»,-զայրացած նշեց Սարգիս Սարգսյանը:
Սպանված զինծառայողի հայրը նշեց, որ հարկադրված դիմել է ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին, քանի որ դուստրը ընդունվել է համալսարան, սակայն վճարովի համակարգով, ուստի կան գումարային խնդիրներ: «Փաստորեն, մենք օգնությամբ դիմեցինք իրենց, իսկ իրենք, ի պատասխան, մեզ խոստացան 50 հազար դրամի օգնություն: Մենք երբեք ոչ մեկին դիմած չկանք, բայց քանի որ դստերս ուսման վարձը վճարելու խնդիր կար, դիմեցինք. ինչ իմանայինք, որ իրենք այդչափ գումար կարող էին առաջարկել: Այդ 50 հազար դրամը իրենց լինի, չենք ուզում: Աղջիկս գերազանցիկ է սովորում, և համալսարանի ղեկավարությունը ուսման վարձի մի մասը վճարել է, կրկին կար գումարային խնդիր, բայց եթե իրենք 50 հազար պետք է տրամադրեն, ապա դա մեզ պետք չէ, ավելի լավ ա գնանք թուրքերին, ադրբեջանցիներին խնդրենք իրենք երևի կաջակցեն, կլուծենք այդ խնդիրը:
Ուրիշ էլ ինչ անենք: Այսօր (երեկ) կինս զանգահարեց և հրաժարվեց այդ գումարից, ասաց, թող իրանց նվեր լինի, մեզ պետք չէ»,- մեր զրույցում պատմեց Սարգիս Սարգսյանը: Հարցին, թե բաց նամակով բացի ՀՀ պաշտպանության նախարարից, նա դիմե՞լ է Սերժ Սարգսյանին, սպանված զինծառայողի հայրը արձագանքեց. «Չէ: Ինչի դուք չգիտե՞ք, որ մենք նախագահ չունենք, որ ասեմ կա նախագահ` կհավատա՞ք: Սուտ ա, չկա տենց մարդ, մենք նախագահ չուենենք: Իրենք ոչ մի զոհված զինծառայողի ընտանիքի չեն օգնում, մտածում են, բա որ էս մեկին օգնենք, մյուսին էլ պիտի օգնենք ու տենց որոշում են ոչ մեկին ձեռք չմեկնել: Այնքան ճնշված ենք, մենք բոլորս: Հասկանում եք, հարցը դա չէ, ոնց ուզում ա լինի, մի կերպ մի բան կանենք, հարցը վերաբերմունքն է: Մենք էլ 60 տարեկան մարդիկ ենք ախր, ով մեզ աշխատանք կտա, որ աշխատենք, բնականաբար` ոչ ոք: Այս խնդիրները լուծելու համար ես կրկին կնշեմ, որ մի ելք ա միայն մնացել` դիմել Ադրբեջանի կառավարությանը, իրենք հայ չեն, կհասկանան, կօգնեն»,- ասաց Սարգիս Սարգսյանը հայրը:
Վերջինս ՀՀ պաշտպանության նախարար Սեյրան Օհանյանին ուղղված բաց նամակում նշել է հետևյալը. «Մեզ համար ժամանակը կանգ առավ 2010 թվականի հուլիսի 28-ի եղերական օրը, երբ զոհվեցին հայրենիքի վեց զինվորները: Այդ օրվանից մենք երբևիցե չենք դիմել Ձեզ որևէ խնդրով: Այս տարի, ցավոք սրտի, հարկադրված դիմեցինք ձեզ: Դուստրս ընդունվեց համալսարան, սակայն, ցավոք, անցավ վճարովի համակարգ: Մեր օգնության դիմումին խոստացաք հիսուն հազար դրամ օգնություն: Ես չեմ համարում, որ դուք ճիշտ եք: Որդիս ծառայում էր ԼՂ զորամասերից մեկում և երազում էր այն օրվա մասին, թե երբ պետք է վերադառնա ու օգնի ծնողներին, սակայն շաբաթն ուրբաթից շուտ եկավ: Ես վստահ եմ, որ եթե որդիս` Անդրանիկը ողջ լիներ, այդ գումարի կարիքը չէինք ունենա: Ինչևէ, մենք` կնոջս հետ, որոշեցինք այդ գումարը չընդունել և այն փոխանցել ՀՀ պաշտպանության նախարարության աջակցության հիմնադրամին»:
«ՀԺ»-ն հիշեցնում է, որ 2010թ.-ի հուլիսի 28-ին ԼՂՀ Մարտունու շրջանի զորամասերից մեկի մարտական դիրքերում 6 դիակ հայտնաբերեցին՝ ավագ լեյտենանտ Վարդգես Թադևոսյանի, սերժանտ Գարեգին Հովսեփյանի, շարքայիններ Անդրանիկ Սարգսյանի, Ռոբերտ Հովհաննիսյանի, Կարո Այվազյանի և Արտեմ Մանասյանի, բոլորը հրազենային վնասվածքներով: Ըստ նախաքննության վարկածի, դիրքում քնած զինծառայող Այվազյանը արթնանալով տեսել է, թե ինչպես է լեյտենանտ Թադևոսյանը ծեծում իր ընկերոջը՝ Անդրանիկին` հերթապահության ժամանակ քնելու համար, ապա կրակ է բացել, սպանել է բոլորին, վերջում էլ ինքնասպան եղել: Մեր զրույցում Անդրանիկի հայրը նշեց. «Վերջերս ՀՀ գլխավոր դատախազ Գևորգ Կոստանյանի մոտ էինք, նա ասաց, որ մի քանի հոգու այդ դեպից հետո աշխատանքից հեռացրել են: Եթե դա համարվում է ադեկվատ` վեց զինվորի մահվան համար, ապա ես էլ ինչ ասեմ»:
