Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական հայտը դիտարկելով զուտ ներքաղաքական պարադիգմը կազմող ասպեկտների հանրագումարում, պետք է արձանագրել, որ այն մեծ հավանականությամբ ունի ավելի շուտ հեղափոխության նոր փուլի, քան հակահեղափոխության ներուժ: Խոսքն իհարկե ակամա դերակատարման մասին է: Բանն այն է, որ «հակահեղափոխության» ներուժի տեսանկյունից երկրորդ նախագահը շատ ավելի ռիսկ կամ մարտահրավեր է քաղաքական ասպարեզից դուրս, ստվերում, քան հրապարակային քաղաքական հայտատուի դերում:
Թավշյա հեղափոխությունը քաղաքական առումով լուծելով իշխանության հարցը, քաղաքական դաշտի ստերիլիզացման խնդիրը թողել է չլուծված: Մյուս կողմից այստեղ իհարկե գործիքակազմը չի կարող լինել այն, ինչով լուծվեց իշխանության հարցը: Բանն այն է, որ իշխանությունն այդ տեսանկյունից «միատարր» է, առնվազն ֆորմալ շրջանակում: Հետևաբար այդ ֆորմալ միատարությունը հեռացնելը կամ փոխելը շատ ավելի դյուրին է, քան, երբ խոսքը վերաբերում է բազմաշերտ, բազմաբովանդակ, բազմերանգ քաղաքական դաշտի ստերիլիզացման մասին, զտման, ֆիլտրելու մասին: Մինչդեռ, դա իր նշանակությամբ առերևույթ ոչ հրատապ թվացող, սակայն հեղափոխության և անցումային շրջափուլից դուրս գալու համար անվերապահ անհրաժեշտություն է: Այդ խնդրի լուծումը կամ պետք է ձգվի ժամանակի մեջ, իսկ ժամանակակից աշխարհում, ինֆորմացիոն տեխնոլոգիաների, սոցցանցային դարաշրջանում դա կարող է տևել գրեթե անվերջ, կամ իր լուծումը պետք է ստանա այսպես ասած արագ ներգործության տարբերակներով: Այս դեպքում ի հայտ է գալիս «ուժեղ» կամ «վառ» գործոնի տարբերակը կամ պայմանական մեթոդաբանությունը, երբ դաշտում ձևավորված այդ սուբյեկտը ստիպում է մյուսներին կողմնորոշվել կամ դիրքավորվել հենց իր համեմատ:
Ռոբերտ Քոչարյանն այդ գործոնն է և դա է լինելու նրա քաղաքական հայտի էֆեկտը, կամա, թե ակամա նպաստելով հեղափոխության նոր փուլի համար անհրաժեշտ խնդրի՝ քաղաքական դաշտի ստերիլիզացմանը: Ովքեր կդիմադրեն, նրանք ստիպված են լինելու գտնել Քոչարյանից ավելի «վառ» այսպես ասած «ֆիշկա»՝ իրենց քաղաքական դիրքավորման համար: Ընդ որում, Քոչարյանով հանրությանն ահաբեկելը չի կարող լինել այդպիսին, քանի որ առաջիկա տարիներին անհրաժեշտության դեպքում որևէ մեկը չի կարող դա անել ավելի լավ, քան հեղափոխության առաջնորդած թիմն ու դրա ղեկավար վարչապետ Փաշինյանը:
Այդպիսով, երկրորդ նախագահը դառնալով թավշյա հեղափոխության թիրախ, կամ հայտնվելով թավշյա հեղափոխության թիրախում, իր քաղաքական հայտով կամա, թե ակամա քաղաքական և ընդհուպ քաղաքագիտական ծառայություն է մատուցում հեղափոխությանը,քաղաքական դաշտի «ստերիլիզացիայի» առումով: Ինչ վերաբերում է հանրությանը, ապա այստեղ ռիսկերի գնահատման և կառավարման հարցերն այլ տիրույթում են և հանրային շահի տեսանկյունից Ռոբերտ Քոչարյանը, և նախկին համակարգի որևէ դերակատար, խոշոր հաշվով չունի վտանգ ներկայացնելու հնարավորություն, համենայն դեպս քանի դեռ հանրությունը տնօրինում է իշխանությունն ու ամենակարևորը՝ իշխանության տեր է Հայաստանում ոչ միայն սահմանադրորեն, այլ նաև հոգեբանորեն:
