2008 թվականի մարտիմեկյան ողբերգությունից հետո հրապարակում կանգնած մարդկանցից շատերն անվերադարձ լքեցին հայրենիքը:
Նշում եմ՝ անվերադարձ, քանզի մեզ հետ զրույցում պատմում են, որ Հայաստանի թե՛ ընդդիմադիր, թե՛ իշխանամետ ուժերի հետ այլևս ոչ մի հույս չեն կապում: Եվ քանի որ Եվրոպայում էլ ստացել են ապաստան, ունեն աշխատանք, հետևաբար նաև՝ գոյատևելու համար նպաստավոր պայմաններ, Հայաստան վերադառալու մասին չեն էլ մտածում:
Այդ մարդկանց շարքին է պատկանում Հակոբյանների ընտանիքը, սկզբում հայրն է մեկնել, հետո իր մոտ է կանչել կնոջը, երեխաներին, ծնողները մնացել են Հայաստանում:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում Ֆրանսիայի Լիոն քաղաքում բնակվող Ա․ Հակոբյանն ասաց, որ տևական ժամանակ է՝ քաղաքականությամբ չի էլ հետաքրքրվում, վերջնականապես հիասթափվել է 2013 թվականի նախագահական ընտրություններից հետո։ «Երբ 2009-ին Հայաստանից մեկնեցի, շատ հիասթափված էի արդեն ամեն ինչից, մտածում էի՝ էլ երբեք իրավիճակ փոխել չի լինի Հայաստանում, հետո 2013-ի ընտրությունները փոքր հույս արթնացրին, երբ տեսա Րաֆֆին այդքան ձայն հավաքեց, ժողովուրդն էլ հրապարակ դուրս եկավ, հետո ի՞նչ ստացվեց. ընդդիմության լիդերները հերթական անգամ ժողովրդին հիասթափեցրին: Ստացվում է՝ մարդիկ անընդհատ ինչ-որ բանի հույսով դուրս են գալիս փողոց ու հիասթափվում, լավ, ինչքա՞ն կարելի է, մենակ հո խոստումներ տալով չի»,- ասաց նա:
Մեր զրուցակիցը նշեց, որ այն ժամանակ էլ մասնակցել է շուրջօրյա հանրահավաքներին՝ եղբոր և ընկերների հետ միասին, բայց ոչ թե կոնկրետ առաջին նախագահի, որքան երկրում փոփոխություններ տեսնելու համար․ «Բայց այդ բոլոր հույսերը ժամանակի ընթացքում վերացան, այսինքն՝ Հայաստանից մեկնելու ժամանակ արդեն հասկացա, ուղղակի չէի պատկերացնում, որ մարդկանց այս աստիճան կհիասթափեցնեին»:
Նա նաև նշեց, որ Մարտի 1-ի էջը կբացահայտվի միայն այն ժամանակ, երբ Հայաստանում իշխանափոխություն լինի, և «Փաստահավաք» խմբի նման նոր կառույց ստեղծվի։ «Մարդիկ նորմալ աշխատում էին, ահագին բան էլ բացահայտել էին, ինչո՞ւ փակեցին, ինչու՞ վերացավ. որովհետև ձեռք չէր տալիս այն ամենը, ինչ բացահայտվել էր, միայն իշխանափոխության դեպքում զոհերի հարազատների ընտանիքների աչքերին կարելի է պարզ երեսով նայել»,- եզրափակեց նա:
