Հեղափոխությունից հետո նոր Հայաստանի, նոր հարաբերությունների մասին էր պարբերաբար խոսվում, որը ենթադրում էր, որ արդեն ետևում ենք թողնում անցյալի կլանային մոտեցումները, ընտրակեղծարարությունները և այլն, ու ժամանակի ընթացքում հեղափոխության մեջ պետք է դրվեր բովանդակություն։ Սակայն հիմա իշխանության քննադատները հաճախ նշում են, որ բովանդակության բացակայության պատճառով մենք պարբերաբար, իշխանության նախաձեռնությամբ, վերադառնում ենք անցյալ ու չենք կարողանում անցյալից կտրվել, հանրությունն էլ սովորել է այս տեմպին։ Կա՞ նման միտում «Առաջին լրատվական»-ի հարցին քաղաքագետ Անուշ Սեդրակյանը պատասխանեց․ «Նախ ուզում եմ հստակեցնել՝ նա ով քննադատում է իշխանությանը, պարտադիր չէ, որ լինի հակահեղափոխական, ՀՀԿ-ական, ռոբական։ Առ այսօր մեր հանրությունը չի կարողանում տարբերել քննադատական խոսքը ատելությունից։ Չի կարելի նույնացնել դիտարկումն ու ոչնչացումը։ Ցավալիորեն դեռ շատ քիչ են աշխատում այն ուղղությամբ, որ հանրությունն ինքը դառնա իր որոշում կայացնողը։ Ասում են, որ այլևս իշխանությունը տրվել է ժողովրդին, ժողովուրդը պետք է իր խոսքն ասի։ Ժողովուրդն իր խոսքը ոնց ա ասում՝ թույլ տվեք, որ փողոցային առևտուր անենք, մեր նպաստները մի կտրեք, մեր աշխատավարձները երբ եք բարձրացնելու։ Իհարկե, ժողովուրդը քաղաքացիական դիսկուրսի մեջ մտնում է, բայց քայլ չի արվում, որ մենք ավելի հմուտ, հասուն հանրություն ունենանք։ Ինձ թվում է, որ դա ոչ մի իշխանության ձեռնտու չէ։ Հավատացնում եմ, որ նույնիսկ ամենաժողովրդավարական երկրներում ձեռնտու է քիչ թե շատ կիսագրագետ, ուղղորդված հանրություն»։
«Մտածենք, թե ինչ ասել է հեղափոխական իրացում և հեղափոխական նպատակայնություն։ Այսինքն՝ հեղափոխությունը ինչ նպատակ է դնում։ Ինչքան էլ, որ ասեն՝ հեղափոխությունները տարբեր են լինում, դարերը տարբեր են լինում, ցանկացած երևույթի գրավիտացիայի մեխանիզմը և սոցիալական երևույթի մեխանիզմը բոլոր դարերի համար միևնույնն է»,- հավելեց քաղաքագետը։
Մանրամասները՝ տեսանյութում։
