Մամուլում տեղեկություն է հրապարակվել այն մասին, որ իբրև թե ԱԱԾ պատվերով իրականացվել է սոցհարցում, որը հունվարի վերջի դրությամբ պարզել է Նիկոլ Փաշինյանի վարկանիշի անկում և Սերժ Սարգսյանի ու ՀՀԿ վարկանիշի աճ: Իհարկե խոսքը անհամեմատելի և անհամադրելի անկման և աճի մասին է, այսինքն ոչ այն մասին, որ այդ աճով Սերժ Սարգսյանն ու ՀՀԿ-ն կարող են մրցակցել գործող իշխանության հետ: Սակայն տվյալ պարագայում էականը դա չէ, այլ այն, թե ինչ տրամաբանության մեջ է դիտարկվում Հայաստանի քաղաքական ապագան ու հեռանկարը:
Բանն այն է, որ այդ հեռանկարը նոր և հին իշխանության մրցակցության կամ համեմատության դիսկուրսում դիտարկելը ուղղակիորեն նշանակում է խոսել հեղափոխության ձախողման կամ արգելակման մասին, թավշյա հեղափոխության տրամաբանության նենգափոխման մասին:
Ի վերջո, Հայաստանում խորքային, հեղափոխական վերափոխումների ամբողջ տրամաբանությունը պետք է միտված լինի նաև նրան, որ Հայաստանում քաղաքական մրցակցությունը կազմավորվի նորերի, ոչ թե նորի և հնի միջև: Տվյալ պարագայում իհարկե որևէ մեկը չի կարող որևէ հին, նախկին ուժի, այդ թվում նախկին իշխանություն ներկայացնող ուժի զբաղվել քաղաքականությամբ, ներկայացնել իշխանություն լինելու հայտ: Սակայն խոսքն այստեղ հենց տրամաբանության, արժեհամակարգային, գաղափարական հիմքերի մասին է, որ պետք է ունենա հեղափոխությունը: Իսկ դա նշանակում է, որ Հայաստանում քաղաքական զարգացման հեռանկարների, ապագայի շուրջ դիտարկումներն ու դիսկուրսը պետք է ծավալվեն նոր ուժերի միջև, և գործնականում պետք է բացառեն նախկին իշխող համակարգը կազմավորած ուժերի ներգրավում, այն պարզ տրամաբանությամբ, որ այդ ուժերը տվյալ համակարգը միանգամայն գիտակցված ձևով կազմավորել են սպանելով կամ առնվազն խեղելով, աղավաղելով թե իրավունքը, թե քաղաքականությունը: Ավելին, այդ իմաստով առաջանում է մեկ այլ հարց՝ նախկին իշխող քաղաքական ուժի ընդհանրապես քաղաքական գործունեության իրավունքի հարցը: Եվ այստեղ բանը տնտեսական հանցագործություններն ու կոռուպցիան չէ, որոնք առաջացնում են հանրությունից և պետությունից յուրացվածի վերադարձի հարցը: Այստեղ առկա է նաև հենց քաղաքականության հանդեպ գիտակցված հանցանքի հարցը, որ տեղի է ունեցել առնվազն ընտրակեղծարարության ինստիտուտի գործարկումով:
Եվ, եթե օրինակ իրավապահ կառույցները քննարկում են 2008, 1998 թվականի նախագահի ընտրությունների, սահմանադրական կարգի վերաբերյալ հարցեր, ապա այստեղ այդ քննությունները ինքնին հարցադրումներ են առաջացնում այն իմաստով, թե արդյո՞ք այստեղ պատասխանատվությունը լոկ իքս կամ իգրեկ պաշտոնյայինն է, թե՞ այդուհանդերձ քաղաքական ուժինը, հաշվի առնելով Հայաստանում ընտրակեղծարարության սիստեմատիկ, համակարգված բնույթը առնվազն քառորդ դար: Ու սա այն պայմաններում, երբ այդ իշխող ուժը ոչ միայն չի ընդունում իր առնվազն քաղաքական պատասխանատվությունն այդ շղթայի համար, այլ գործնականում նաև փորձում է դարձնել այն քաղաքական մրցակցության մանիպուլյատիվ գործիք, գործնականում շարունակելով նենգափոխումը արդեն նոր՝ արտաիշխանական կարգավիճակում:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
