Հայ ազգային կոնգրեսը հայտարարություն է տարածել, որով կոչ է անում անցնել կիսանախագահական համակարգի և կատարել Սահմանադրության համապատասխան փոփոխություն: Դա առանց չափազանցության հնարավոր է գնահատել քաղաքական զարգացման արգելակման կոչ՝ հատկապես հաշվի առնելով տեղի ունեցած թավշյա հեղափոխությունն ու Հայաստանում օրակարգային հետհեղափոխական խնդիրը՝ հեղափոխական տրամաբանությունից քաղաքական արդիական համակարգի կառուցման, քաղաքական մրցակցային համակարգի ձևավորման խնդիրը:
Այդ խնդրի լուծման առավելագույն արդյունավետ մեխանիզմ կարող է լինել խորհրդարանական կառավարումը, որը ամենևին իդեալական կամ երաշխավորված արդյունավետություն չունի՝ ինչպես որևէ մոդել, սակայն ունի գործիքների առավելագույն շրջանակ և փաստացի քաղաքական տրամաբանության առավել ընդգրկուն բովանդակություն, որը թույլ կտա Հայաստանում անցում կատարել մրցակցային քաղաքականության թե՛ համապետական, ներքաղաքական մասշտաբով, թե՛ նաև ներկուսակցական՝ ընդհուպ իշխող քաղաքական ուժը: Խորհրդարանական մոդելն է իր բոլոր թերություններով և խնդիրներով հանդերձ այն մոդելը, որը թույլ կտա ներկայիս հետհեղափոխական փուլում զսպել իշխանության գայթակղության միանգամայն օբյեկտիվ գործոնները, որոնք իրենց հերթին առկա են ցանկացած իշխանական համակարգում՝ ցանկացած երկրի և ժամանակահատվածի:
Նախագահական կամ կիսանախագահական համակարգը հայաստանյան ներքաղաքական կյանքում արթնացնելու է հին հիվանդությունները, ընկալումների փոխարեն խթանելու է բնազդները: Մինչդեռ Հայաստանում քաղաքական արդիականացման ճանապարհին կանգնած առանցքային խնդիրները նաև այստեղ են, ներքաղաքական, ընդհանրապես հասարակական-քաղաքական կյանքում բնազդային գործոնը ճնշելու, չեզոքացնելու և դրա փոխարեն մրցակցային ընկալումներն ու հակումները առաջ բերելու, խթանելու համար:
Նախկին իշխող համակարգը քառորդ դարի ընթացքում ձևավորել է միջավայր, որտեղ հասարակական-քաղաքական կյանքում իբրև մոտիվացիա կամ շարժիչ ուժ գործում էր առավելապես բնազդային համակարգը: Իշխող համակարգը խրախուսում էր հենց դա, քանի որ այդ հենքի վրա կառուցվող հասարակական-քաղաքական կյանքն էր առավել կառավարելի այն մեթոդներով ու գործիքակազմով, որով առաջնորդվում էր նախկին իշխող համակարգը:
Հայաստանում կա նոր համակարգի ձևավորման կենսական հրամայական, և դա հնարավոր չէ անել՝ վերադառնալով հին մեթոդներին, առավել ևս, երբ հաղթահարված չէ նաև հին մտածողությունը, և քաղաքական իշխանությունն ինքն էլ ընդունում է այդ մտածողության չհաղթահարվածությունը:
Ըստ այդմ՝ այդ պայմաններում չի կարող ընդունելի լինել կառավարման կիսանախագահական մոդելը, քանի որ այն լինելու է հին մտածողության լեգիտիմացման մոդել՝ այդպիսով «օրորոցում խեղդելով» քաղաքական արդիականացման գործընթացը:
Գործնականում կիսանախագահական կառավարման մոդելը հակահեղափոխական մոդել է, եթե չափենք Հայաստանում տեղի ունեցած թավշյա հեղափոխության տրամաբանությամբ, հեղափոխության էվոլյուցիոն զարգացման համար այդ բնույթից բխող վտանգավոր հետևանքով:
