Անհայտ կորած զինվորի օրվա առթիվ այսօր հրավիրված մամուլի ասուլիսին «Արաբո» ջոկատի հրամանատար Մանվել Եղիազարյանը հայտնեց, որ 1992 թ. այս օրերին Մարտակերտի շրջանի գյուղերի պաշտպանության համար ծանր մարտեր էին մղվում. «Մի մարտական գործողության ժամանակ զոհվեց մոտ 80 ազատամարտիկ, որից 21-ը «Արաբո»-ից էին։ Նրանք զոհվեցին, որ եղեռն չլինի։ Այդ 80 հոգին հիանալի հայրենասերներ էին և հաղթանակ բերեցին մեզ։ Ռազմավարական տեսանկյունից նայելով՝ մենք տվեցինք քիչ զոհեր և հիանալի հաղթանակ տարանք։ Տղաների զոհվելու փաստը անապացույց մնաց, ու մենք նրանց համարեցինք անհետ կորած։ 2008 թ. միայն հաջողվեց մի կայքից տեղեկանալ մանրամասներին։
«Անահիտ» ջոկատի ղեկավար Անահիտ Մարտիրոսյանը, խոսելով նույն դեպքերի մասին, ասաց, որ այն ամենը, ինչ տեղի է ունեցել Մարտակերտում այդ տարիներին, շատ դժվար է խոսքերով վերարտադրել. «Մենք մեր ջոկատներով կանգնած էինք Ադրբեջանի բանակի դեմ, բայց մենք հաղթող դուրս եկանք, ոչինչ չխլեցինք նրանցից, այլ մեր արյան գնով հաղթեցինք»։
Նա նշեց, որ եթե իր բնույթով խաղաղասեր հայ կինը որոշել է հասնել առաջին գիծ, ուրեմն կարևոր արժեքներ են եղել կորցնելու վտանգի տակ։ «Ես չէի ուզում, որ մենք էլի տարածքներ կորցնեինք։ Սովորական մարդիկ ենք, բայց կռվել ենք, որովհետև ներքին պահանջ կար»,- ասաց Անահիտ Մարտիրոսյանը և հավելեց. «Չարդախլուում ոչ մի խաչքար չի մնացել, սա հայի ճակատագիր է, որ միայն կորցնենք։ Մի բան ստույգ է, որ ամեն պատերազմից հետո լինում է սինդրոմ. ազատում են այլ մարդիկ, վայելում են «տականքները»։ Չեմ ուզում հայի մեջ այդ «տականքությունը» տեսնել։ Այս սինդրոմը շատ երկար տևեց մեզ մոտ։ Մենք համբերատար սպասել ենք, լավ, վերջը ի՞նչ է լինելու։ Ի վերջո, ես՝ որպես պատերազմի 2-րդ խմբի հաշմանդամ, ինչով եմ տարբերվելու իմ հարևանից, որը չի գնացել առաջին գիծ»։ Հարցին, թե վիրավորվա՞ծ են արդյոք ազատամարտիկները իշխանություններից, Անահիտ Մարտիրոսյանը պատասխանեց. «Այո, վիրավորված եմ, որովհետև պատերազմի առաջին կարգի հաշմանդամ, երկու ոտքը կտրած կինը այսօր ոչ մի առավելություն չունի բուժհիմնարկներում։ Ինչո՞ւ պիտի հայ կինը գնա պատերազմ, կռվի, իսկ հիմա նման վերաբերմունքի արժանանա»։
Իսկ թե որքանով է այժմ արթուն այն ժամանակվա անկոտրում ոգին՝ Մանվել Եղիազարյանը նկատեց. «Երեք իշխանությունների իրականությունը այնքան հզոր չէր, որ փշրեր մեր հոգին։ Մենք պատրաստ ենք գնալու նոր Սարդարապատի, իշխանությունները անցողիկ են, մնալու ենք մենք, մեր ստամոքսը, մեր խիղճը, մեր ուղեղը՝ նայած, թե ով որի հետևից է գնում։ Մի՞թե կարծում եք, որ ստամոքսը կուրացրել է մեր մտածողությունը։ Մենք այսօր էլ պատրաստ ենք պատերազմի։ Ոգին է կարևորը, որը կա կռվողների մեջ»։
