Ուկրաինայում իրադարձությունների լարվածությունը հասնում է գագաթնակետին: Ընդդիմության առաջնորդները երեկ հայտարարել են, որ նախագահ Վիկտոր Յանուկովիչին 24 ժամ են տալիս հրաժարականի մասին որոշում կայացնելու համար, այլապես ընդդիմությունն անցնում է գրոհի: Թե հատկապես ինչ գրոհի մասին է խոսքը` չի մանրամասնվում, սակայն ընդդիմությունը երեկ սկսել է ժողովրդական իշխանության կառույցների ձեւավորումը:
Ուկրաինայում իրադարձությունները զարգանում են մեծ թափով, եւ ամեն պահի ցանկացած տեղեկատվություն կարող է արդեն հնանալ կամ փոխվել: Ընդհանուր առմամբ, սակայն, պարզ է, որ այդ երկրում տեղի է ունենում ոչ միայն Ուկրաինայի ճակատագրի, այլ ընդհանրապես աշխարհաքաղաքական գործընթացների համար գերկարեւոր նշանակություն ունեցող գործընթաց, որը, դժբախտաբար, արդեն ուղեկցվում է նաեւ զոհերով:
Այդ գործընթացի որեւէ հանգուցալուծում անխուսափելիորեն իր անդրադարձն է ունենալու նաեւ Հայաստանի վրա, եւ այս տեսանկյունից, Հայաստանից Ուկրաինային ուղղված հայացքները, տարաբնույթ գնահատականներն ու տեսակետները ոչ միայն «ադրենալինի» արդյունք են, այլ միանգամայն տրամաբանական ուշադրության դրսեւորում:
Հայաստանյան հայացքների բաժանումը կարծեք թե հստակ է՝ մարդիկ, որոնք Հայաստանում էլ պայքարում են անկախության եւ ազատության, ժողովրդավարության համար, համակրում են ուկրաինական Մայդանի պայքարն ու հայտնում իրենց աջակցությունը: Իսկ մարդիկ, որոնց համար Հայաստանում իշխող համակարգի պահպանումը այս կամ այն կերպ նախընտրելի տարբերակ է, իսկ շատերի դեպքում կենսականորեն անհրաժեշտ, ուկրաինական իրադարձություններում համակրում են իշխանությունների գիծը:
Այստեղ, սակայն, մենք մեզ պետք է հարց տանք, իսկ արդյոք այս ամենը նշանակո՞ւմ է, որ եթե հաղթեց Ուկրաինայում ընդդիմությունը, ուրեմն այդ հաղթանակը նաեւ ալիքի ձեւով կհասնի մինչեւ Հայաստան: Եվ այստեղ մենք պետք է հիշենք «նարնջագույն հեղափոխության» օրինակը: Հայաստանում այդ հեղափոխությամբ էլ ոգեւորվել էին, սակայն ժամանակը ցույց տվեց, որ ոչ մի քաղաքական եւ աշխարհաքաղաքական պրոցես ինքնահոս չէ:
Հայաստանի հասարակության մի մասը կարող է ոգեւորվել Ուկրաինայից, մի մասը սպասումներ ունենալ, մյուս մասը վախենալ ալիքից, սակայն մի բան պարզ է, որ Հայաստանի խնդիրները բացառապես Հայաստանի հասարակության կամքից եւ հետեւողականությունից են կախված եւ լուծում կստանան միմիայն այդ գործոնների շնորհիվ, միմիայն այդ գործոնների արդյունքում: Եվ այս հարցում, իհարկե, անշուշտ դեր կխաղան հոգեբանական տարբեր խթանները, սակայն առանցքային նշանակությունը սեփական անելիքի հստակությունն է, իշխանական համակարգին հակազդեցության արդյունավետ մեթոդաբանության հասնելու մտավոր կարողությունը: Եթե դրանք չեղան, հոգեբանական ոգեւորության էֆեկտը շատ կարճ կլինի:
Այսինքն` հայաստանյան խնդիրները բացառապես հայ ժողովրդի լուծումների տիրույթում են, եւ կամ մենք կկարողանանք անել դա, կամ մեր փոխարեն ինչ-որ հարցեր կլուծեն ուրիշները` ներքին ու արտաքին ինչ-որ սուբյեկտներ, բայց կլուծեն բացառապես սեփական հարցերը, հասարակության հետ կապ չունեցող:
Այնուամենայնիվ, այս ամենով հանդերձ, ազատության գաղափարը գնահատող եւ ազատությունը եւ՛ որպես անհատի իրավունք, եւ՛ որպես հասարակության զարգացման առանցքային ելակետ դիտարկող որեւէ մարդ չի կարող անտարբեր մնալ եւ հաջողություն չմաղթել այդ արժեքի եւ իրավունքի համար պայքարող ուկրաինացի քաղաքացիներին:
